Uzasadnienie
Wniesiona przez pełnomocnika powódki skarga kasacyjna dotknięta jest istotnym brakiem konstrukcyjnym, polegającym na niewłaściwym określeniu granic zaskarżenia (art. 394⁴ pkt 1 k.p.c.). Autorka skargi kasacyjnej zaskarżyła wyrok Sadu Apelacyjnego „w zakresie rozstrzygnięcia w pkt I.1 tj. w zakresie wysokości kwoty zasądzonego roszczenia z tytułu zadośćuczynienia”. Zakresem zaskarżenia objęta zatem została zasądzona na rzecz powódki kwota 150 000 zł z odsetkami, a więc ta część wyroku, która jest dla skarżącej korzystna. Powódka, jeśli uważa, że zasądzone na jej rzecz zadośćuczynienie jest za niskie powinna zaskarżyć wyrok w części, w której Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu I instancji i oddalił powództwo, a więc w pkt I - 3 i w pkt II oraz pkt IV. Już z tych względów skarga kasacyjna, jako niespełniająca wymagania określonego w art. 398⁴ § 1 pkt 1 k.p.c. podlegała odrzuceniu (art. 398⁶ § 2 i 3 k.p.c.).
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stanowiący także element konstrukcyjny tego środka prawnego, oparty został na przesłance oczywistości skargi kasacyjnej (art. 398⁴ § 1 pkt 3 w zw. z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.).
W celu spełnienia tej przesłanki nie wystarczy – jak to uczyniła autorka skargi – zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżony wyrok wydany został z oczywistym naruszeniem prawa. Skarżąca poza uzasadnieniem podstaw kasacyjnych, na których oparła skargę, tej wymaganej oczywistości nie uzasadniła. Skarga nie spełnia więc także wymagania, o którym mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 398⁶ § 2 i 3 k.p.c.).
k.g