Uzasadnienie
Powodowie, wnosząc w skardze z dnia 19 stycznia 2010 r. o wznowienie postępowania w sprawie, w której Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2005 r. oddalił kasacje powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 lutego 2003 r., jako podstawy skargi wskazał art. 412 § 3 i art. 401 pkt 2 k.p.c. Uzasadniając drugą z wymienionych podstaw wznowienia skarżący podnieśli, że „pozwana Spółdzielnia nie była należycie w całym procesie reprezentowana przez wszystkich jej pełnomocników, jak i nie miała legitymacji procesowej. Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienie skargi skarżący podali, że „o braku w sprawie należytej reprezentacji po stronie pozwanej i o braku jej zdolności procesowej dowiedzieli się dopiero, gdy inny członek pozwanej Spółdzielni udzielił powodom w dniu 13 listopada 2009 r. ogólnej informacji o posiadaniu dokumentów o niezgodnym z prawem i prawnie nieskutecznym wyborze Zarządu pozwanej Spółdzielni...”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Podstawa wznowienia przewidziana w – notabene uchylonym - art. 412 § 3 k.p.c. w ogóle nie została uzasadniona przez skarżących, co usprawiedliwia pominięcie rozważań w tym zakresie.
Skarżący żądali wznowienia postępowania także z powodu nieważności wywołanej brakiem należytej reprezentacji strony pozwanej (art. 401 pkt 2 k.p.c.). Skarga o wznowienie postępowania z powodu nieważności wywołanej brakiem należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.) przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która była nienależycie reprezentowana i przez to ona sama lub jej organ lub ewentualny przedstawiciel ustawowy nie wiedzieli o toczącym się postępowaniu. Tylko taka strona może znaleźć się w sytuacji, o której mowa w art. 407 k.p.c., tylko bowiem do takiej strony może odnosić się sformułowanie "dowiedziała się o wyroku". W przeciwnym razie nie byłoby w ogóle możliwe obliczanie terminu przewidzianego w art. 407 § 1 in fine k.p.c. Powodowie nie znaleźli się w takiej sytuacji, nie mogą więc opierać skargi o wznowienie na tej podstawie, co oznacza, że wskazany przez nich sposób obliczania terminu do wniesienia skargi nie mógł mieć zastosowania.
W odniesieniu do wskazanych jako skarżących – Z. E. i A. D. skarga podlegała odrzuceniu także z tego powodu, że osoby te nie są objęte zaskarżonym orzeczeniem.
Nie budzi wątpliwości, że skargę o wznowienie postępowania może wnieść tylko strona, która została wymieniona w prawomocnym wyroku, nie ma zaś takiego uprawnienia podmiot - wprawdzie pierwotnie pozwany - ale nie objęty zaskarżonym skargą wyrokiem (wyrok SN z dnia 9 stycznia 1998 r., III CKN 315/97, OSNC 1998, nr 7-8, poz. 125).
Z przytoczonych względów skargę należało odrzucić skargę (art. 410 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c.