Uzasadnienie
Skarga kasacyjna, wywiedziona od wyroku wydanego po 6 lutego 2005 r., powinna spełniać warunki określone w art. 398⁴ § 1 k.p.c. (art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), czyli między innymi zawierać wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga przytoczenia argumentów przemawiających za istnieniem przesłanek określonych w art. 398⁹ k.p.c., które Sąd Najwyższy bierze pod uwagę, rozważając przyjęcie skargi do rozpoznania, co powoduje, że jest to istotny element skargi, pełniący odrębną od jej podstaw, samodzielną funkcję procesową. Wyraźne oddzielenie i rozróżnienie podstaw skargi kasacyjnej od przesłanek uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania (art. 398³ i 3989 k.p.c.) wyklucza jakiekolwiek trudności prawidłowym skonstruowaniu i sporządzeniu skargi kasacyjnej (por. aktualne postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156, z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN 1780/00, OSNC 2001/3, poz. 52 i z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).
Skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika E. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r. oddalającego apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 listopada 2003 r. nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania ani jego uzasadnienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.