Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2000 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie odrzucił kasację powódki Barbary K. od wyroku tego Sądu z dnia 28 września 2000 r. ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, która wynosi 7.400 zł. Zgodnie z art. 392 1 § 1 KPC kasacja nie przysługuje w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwoty dziesięć tysięcy złotych.
W zażaleniu powódka domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji zapadło przed 1 lipca 2000 r. w związku z czym w zakresie wartości przedmiotu zaskarżenia kasacją znajduje zastosowanie przepis art. 391 § 1 KPC w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego...
(Dz.U. Nr 48, poz. 554). Gdyby natomiast stosować w sprawie przepisy znowelizowane, konsekwentnie należałoby zastosować również art. 23¹ KPC. Przy zastosowaniu wymienionego przepisu wartość przedmiotu zaskarżenia przekroczyłaby kwotę 10.000 zł. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik strony pozwanej wniósł o jego oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew stanowisku skarżącej, dla oceny dopuszczalności kasacji ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, w sprawie znajdują zastosowanie przepisy KPC w brzmieniu nadanym im przez ustawę z dnia 24 maja 2000 r. Według art. 5 ust. 2 tej ustawy do złożenia i rozpoznania środków zaskarżenia od orzeczeń wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wynika stąd, że do złożenia i rozpoznania środków zaskarżenia od orzeczeń wydanych po dniu 1 lipca 2000 r. stosuje się znowelizowane przepisy KPC.
Kasacja jest środkiem zaskarżenia orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji, a nie orzeczeń pierwszoinstancyjnych, jak zdaje się przyjmować skarżąca w zażaleniu.
Nietrafny jest zarzut, że przy zastosowaniu przepisów KPC w brzmieniu nadanym powołaną ustawą z 24 maja 2000 r., w szczególności art. 23¹ KPC, wartość przedmiotu zaskarżenia przekroczyłaby dziesięć tysięcy złotych w związku z czym kasacja jest dopuszczalna. Powołany art. 23¹ KPC wprowadził szczególny sposób ustalania wartości przedmiotu sporu w sprawach o roszczenia pracowników dotyczących nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy. Wartość przedmiotu sporu przy umowach na czas nieokreślony stanowi suma wynagrodzenia za okres jednego roku. Z lektury akt wynika, że spór w istocie dotyczy pozbawienia dodatku funkcyjnego związanego z pełnieniem funkcji dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w B.P. w związku z odwołaniem z tego stanowiska, jednak bez rozwiązywania łączącego strony stosunku pracy. Spór o dodatek funkcyjny w sytuacji kiedy nie doszło do rozwiązania stosunku pracy nie jest sprawą dotyczącą istnienia lub rozwiązania stosunku pracy, do której znajdowałyby zastosowanie szczególne zasady określenia wartości przedmiotu sporu przewidziane art. 23¹ KPC. Wartość przedmiotu sporu w sprawie, będąca równocześnie wartością przedmiotu zaskarżenia kasacją, nie przekracza kwoty dziesięciu tysięcy złotych.
Z przytoczonych motywów, w oparciu o art. 385 KPC w związku z art. 397 § 2 oraz art. 393¹⁹ KPC Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.