Uzasadnienie
W rozpatrywanym zażaleniu strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2000 r. odrzucające kasację strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2000 r. zarzucono naruszenie art. 393 pkt 1 KPC przez zastosowanie tego przepisu pomimo braku „jakichkolwiek ustaleń co do wartości przedmiotu zaskarżenia”. W uzasadnieniu wskazano, że „wartość przedmiotu zaskarżenia powinna odpowiadać wartości przedmiotu sporu, tj. kwocie 5.597,46 zł”.
Sąd Najwyższy stwierdził bezzasadność zażalenia mając na uwadze, co następuje:
Wbrew zarzutowi zażalenia, zaskarżone postanowienie opiera się - jak to wyraźnie przedstawiono w jego uzasadnieniu - na ustaleniu, że zaskarżony kasacją wyrok Sądu Okręgowego dotyczy kwoty 2.798,73 zł. Tak określona wartość przedmiotu zaskarżenia nie nasuwa zastrzeżeń. W szczególności nie ma racji żalący się, ażeby wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 393 pkt 1 KPC ustalić według wartości dochodzonego w sprawie świadczenia, która wynosiła 5.597,46 zł. O takim przedmiocie sprawy orzekał wyłącznie Sąd pierwszej instancji, który w wyroku z dnia 15 października 1999 r. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki 2798,73 zł z ustawowymi odsetkami, oddalając roszczenia pozwu dalej idące. Jeżeli zaś chodzi o postępowanie drugoinstancyjne zakończone wyrokiem, od którego kasację wniosła strona pozwana, to toczyło się ono wyłącznie na skutek apelacji strony pozwanej, która skarżyła tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, która zasądzała świadczenia (2798,73 zł z odsetkami) na rzecz powódki.
W konsekwencji tego Sąd Okręgowy w Warszawie po rozpoznaniu apelacji strony pozwanej w granicach zaskarżenia (art. 378 § 1 KPC) rozpoznał sprawę w zakresie świadczenia żądanego w pozwie i uwzględnionego w wyroku pierwszej instancji co do kwoty 2.798,73 zł. Taka więc była wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC) w sprawie z kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2000 r. oddalającego apelację strony pozwanej.
Wobec bezzasadności zażalenia podlegało ono oddaleniu (art. 393¹⁹ w związku z art. 385 KPC).