Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu odrzucił kasację powoda od postanowienia z 20 grudnia 1996 r., którym umorzono postępowanie w sprawie wobec zawarcia ugody. Sąd II instancji uznał kasację za niedopuszczalną w świetle art. 393 § 1 pkt 6 KPC, ponieważ sprawa dotyczyła sprostowania świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych.
W zażaleniu na to postanowienie powód (będący radcą prawnym) podniósł niedopuszczalność zawartej ugody oraz zrzeczenia się w niej wynagrodzenia za pracę w postaci zobowiązania się do zwrotu wynagrodzenia pobranego za styczeń i luty 1995 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Powód domagał się sprostowania świadectwa pracy przez wpisanie, że pracował od 15 stycznia 1974 do 31 grudnia 1994 r. a stosunek pracy został rozwiązany w trybie porozumienia stron z przyczyn ekonomicznych, leżących po stronie zakładu pracy.
W ugodzie zawartej przed Sądem II instancji pozwany cofnął oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę w części dotyczącej terminu jej ustania i strony oświadczyły, że umowa rozwiązała się 31 grudnia 1994 r. Wobec tego pozwany zobowiązał się do wydania nowego świadectwa pracy, a powód do zwrotu wynagrodzenia za styczeń i luty 1995 r. w kwocie 250 zł. Powód oświadczył nadto, że w związku z ustaniem stosunku pracy z upływem 31 grudnia 1994 r. nie będzie już zgłaszał żadnych roszczeń do pozwanego.
W świetle powyższego prawidłowy jest pogląd Sądu II instancji co do tego, że rozpoznawana sprawa jest sprawą dotyczącą świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych w rozumieniu art. 393 pkt 6 KPC, a zatem kasacja w niej nie przysługuje.
Zakończenie sprawy umorzeniem postępowania z powodu zawarcia ugody nie zmieniło jej charakteru. Gdyby nawet przyjąć, że zwrot kwoty 250 zł z tytułu wynagrodzenia objętej ugodą wykracza poza "roszczenie związane ze świadectwem pracy", to wysokość tej kwoty nie pozwala na uznanie, by z tego względu kasacja była dopuszczalna (art. 393 pkt 1 KPC).
Z tych względów zażalenie należało oddalić (art. 385 w związku z art. 397 § 2 i 393 18 KPC).