Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powódki H. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 13 grudnia 2006 r., I ACa (…). W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając rażące naruszenie art. 403 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 401 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego do tego Sądu. Mając na uwadze, że z uzasadnienia zażalenia wynika, iż kieruje ona swoje wnioski do Sądu Najwyższego można uznać, iż jest to oczywista pomyłka i w związku z tym rozpoznać to zażalenie merytorycznie.
Zdaniem skarżącej skład orzekający Sądu Apelacyjnego przerobił dokument jakim jest jego wyrok z dnia 13 grudnia 2006 r. w ten sposób, że poza wiedzą i wolą powódki orzekł o roszczeniu, którego powódka w ogóle nie wnosiła oraz jedno z roszczeń powódki całkowicie pominął.
Nie wnikając w merytoryczną ocenę czy rzeczywiście fakt taki miał miejsce należy w pełni zgodzić się z Sądem Apelacyjnym, że tego rodzaju zachowanie Sądu nie podpada pod przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Mogła to być sytuacja, wskazana w art. 321 k.p.c. i w związku z tym, jeżeli powódka wykazałaby, że Sąd Apelacyjny wyrokował ponad żądanie pozwu, to byłoby to naruszenie prawa procesowego, które jeżeli miało wpływ na wynik sprawy, mogło ewentualnie stanowić podstawę skargi kasacyjnej.
Skoro skarga powódki nie została oparta na ustawowo określonych podstawach Sąd Apelacyjny był w pełni uprawniony do jej odrzucenia, zaś zażalenie powódki nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398¹⁴ k.p.c. w związku z art. 394 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. w związku z art. 394 k.p.c.