Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda Z.O. od postanowienia tego Sądu za dnia 14 listopada 2006 r., którym to postanowieniem odrzucono kasację powoda. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że powód wniósł opłatę w wysokości 30 zł. Wezwany przez Sąd do wskazania które z roszczeń (niepieniężne, czy pieniężne) zostało opłacone kwotą 30 zł, pełnomocnik powoda wyjaśnił, że opłata 30 zł stanowi opłatę podstawową, dokonaną na podstawie art. 14 ust. 3 w związku z art. 99 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). W tej sytuacji Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie jako nie opłacone należycie. Pełnomocnik powoda wniósł zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia, zarzucając Sądowi niewłaściwe zastosowanie art. 130² 2 k.p.c. oraz art. 395 § 2 k.p.c. i art. 99 u.k.s.c., a powód wniósł dodatkową opłatę w wysokości 120 zł jako uzupełnienie należnej od zażalenia opłaty sądowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Tak jak wskazuje na to powód w uzasadnieniu zażalenia, jeżeli zażalenie okazuje się oczywiście zasadne, to nie podlega ono opłacie, a opłatę sądową już uiszczoną zwraca się stronie (art. 99 u.k.s.c.). Nie ulega także wątpliwości, że o tym czy zażalenie jest oczywiście uzasadnione w rozpoznawanej sprawie decyduje bądź Sąd Apelacyjny, bądź już na etapie odwoławczym Sąd Najwyższy.
Stanowisko Sądu Apelacyjnego jest jednoznaczne, gdyż nie uznał on argumentów powoda i przekazał jego zażalenie do Sądu Najwyższego. Przede wszystkim należy więc ustalić, czy rzeczywiście zarzuty które powód kieruje przeciwko ustaleniu wysokości opłat od wniesionego przez niego środka zaskarżenia (zażalenia) są trafne, a wobec tego wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, jego zażalenie jest oczywiście zasadne.
Podstawą zarzutów formułowanych przez powoda jest jego interpretacja art. 130² k.p.c. Wbrew jednak jego wywodom przepis ten, szczególnie wzajemna relacja art. 130² § 1 do art. 130² § 3 k.p.c. nie nastręczaj ą takich wątpliwości interpretacyjnych, które wykluczałyby ich stosowanie. Oba powołane przepisy posługują się zwrotem „pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego". Jednakże w 1302 § 3 k.p.c. mowa jest tylko o pismach, będących środkami odwoławczymi lub środkami zaskarżenia, które zostały wyraźnie wymienione w tym przepisie: apelacja, zażalenie, skarga kasacyjna, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skarga na orzeczenie referendarza sądowego. Nie można więc twierdzić, że zakres art. 130² § 1 jest taki sam jak art. 130² § 3 k.p.c. Jeżeli nie zostanie należycie opłacone pismo procesowe wniesione przez adwokata, które nie jest jednym z pism wymienionych w art. 130² § 3 k.p.c., to skutek tego reguluje art. art. 130² § 2 k.p.c. Natomiast w razie gdy adwokat wnosi pismo zawierające zażalenie, które podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej i jest ono nienależycie opłacone, to zgodnie z art. 130² § 3 k.p.c. sąd odrzuca je bez wezwania do uiszczenia należnej opłaty.
Dokonana powyżej analiza przepisów regulujących wnoszenie opłat wskazuje, że zażalenie powoda nie było oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji stanowisko Sądu Apelacyjnego zawarte w zaskarżonym postanowieniu uznać należy za zgodne z prawem.
Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398¹⁴ k.p.c. w związku z art. 394¹ § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.