Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – zaskarżonym postanowieniem – odrzucił skargę kasacyjną powodowej Spółki D. motywując, iż skarga ta nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c.
W złożonym zażaleniu strona powodowa wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i dowodziła, że w treści skargi kasacyjnej wykazała istnienie przesłanki przewidzianej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Stosownie do powołanego w zażaleniu art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. skarga kasacyjna spełnia wymaganie przewidziane w art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c. jeżeli zawiera argumentację pozwalającą na przyjęcie, że jest ona oczywiście uzasadniona. Skoro ustawodawca posłużył się wymaganiem oczywistości co do zasadności skargi kasacyjnej, to uzasadnione jest odwołanie się do przepisów w których cecha oczywistości jest rozstrzygająca, np. art. 395 § 2, 505 § 3 k.p.c. i art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Omawiana okoliczność traktowana jest jako niewątpliwa, pewna, z góry widoczna dla każdego prawnika bez potrzeby pogłębionej analizy.
Oceniając z pozycji oczywistości treść odrzuconej skargi kasacyjnej należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki w skardze tej nie zostały przytoczone i wykazane okoliczności pozwalające na uznanie skargi za oczywiście uzasadnioną. Nakaz wynikający z art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. dowodzi konieczność rozróżnienia wymagania w postaci przytoczenia i uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej (art. 398³ § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) od spełnienia przesłanki wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. przez wykazanie, iż wadliwość wynikająca z wykładni przepisów prawa lub ich zastosowania ma cechy oczywistości. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 398³ § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga określenia postaci naruszenia materialnego, a swoistość podstawy przewidzianej w art. 398³ § 1 pkt 2 k.p.c. wyraża się w tym, że poza naruszeniem prawa procesowego skarżący wykazuje wpływ tego uchybienia na wynik sprawy.
Nawet zatem prawidłowe sprecyzowanie i wypełnienie podstaw skargi kasacyjnej, czego nie ocenia Sąd Najwyższy w tej fazie postępowania, nie przesądza o jej przyjęciu do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Nie wystarczą zatem przytoczone przez skarżącego wadliwości, popełnione – jego zdaniem – w toku postępowania przed Sądem drugiej instancji oraz ferowania zaskarżonego orzeczenia. W świetle powołanych przepisów niezbędnym jest zamieszczenie elementu spełniającego wymagania przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Skoro uzasadnienie wniosku skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c., nie zawiera żadnego z tych elementów a powtarzanie słów ustawy, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie może być potraktowane jako wykazujące cechę oczywistości, o którym stanowi powołany w skardze kasacyjnej art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. i dlatego zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu (art. 398¹⁴ w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c.).
db