Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił jako spóźniony wniosek powódki o sporządzenie i doręczenie wyroku z dnia 14 marca 2007 r. wraz z uzasadnieniem uznając, że powódka nie wykazała, jak tego wymaga art. 168 § 1 k.p.c., iżby uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
W zażaleniu powódka zarzuciła, że Sąd Apelacyjny błędnie przyjął, iż nie uprawdopodobniła ona wiarygodności swoich twierdzeń, co do niedyspozycji fizycznej i psychicznej skutkującej niemożnością złożenia wniosku o pisemne uzasadnienie wyroku. Zdaniem skarżącej, treść znajdujących się w aktach pism powódki oraz jej zachowanie na rozprawie, gdy nie zgłaszała żadnych dolegliwości zdrowotnych, w istotnym stopniu uprawdopodabnia jej twierdzenie o niedyspozycji psychicznej; uzasadniało to przywrócenie terminu.
Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne.
W sytuacji, gdy w części obejmującej zaskarżenie postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 11 maja 2007 r. o oddaleniu wniosku dotyczącego przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 marca 2007 r., zażalenie powódki zostało wcześniej prawomocnie odrzucone (k – 190, 198) zarzuty rozpoznawanego zażalenia dotyczące kwestii przywrócenia terminu podlegałyby rozważeniu tylko na wniosek skarżącej (art. 380 k.p.c. w zw. z art. 398¹ i art. 394¹ § 3 k.p.c. Zażalenie nie zawiera takiego wniosku, w związku z czym zasadność odmowy przywrócenia terminu, rzutująca bezpośrednio na odrzucenie wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, pozostawała poza zakresem rozważań Sądu Najwyższego. Innych argumentów mogących podważyć stanowisko Sądu Apelacyjnego co do odrzucenia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem zażalenie nie zawiera. Sprawia to, że podlegało ono oddaleniu jako bezpodstawne (art. 398¹⁴ w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c.).
Na marginesie można zauważyć, że zażalenie nie zawiera także żadnych argumentów przeciwko stanowisku Sądu, co do przywrócenia terminu. Nie wyczerpuje ich ogólnikowe powołanie się na bliżej niesprecyzowane pisma powódki mające znajdować się w aktach oraz na zachowanie się powódki w bliżej nieoznaczonym czasie, tym bardziej, że z twierdzenia o niezgłaszaniu przez powódkę wcześniej żadnych dolegliwości zdrowotnych nie tylko nie wynika uprawdopodobnienie pozostawania powódki we wskazanych stanie niedyspozycji psychicznej, ale zdaje się wynikać wniosek wręcz przeciwny.
db