Uzasadnienie
W dniu 10 lipca 2009 r. A. B., działając przez pełnomocnika, wniosła o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości położonej w R., R. nr […], o pow.
0.0595 ha, stanowiącej działkę nr 1005 i wpisanie jej jako właściciela nieruchomości.
W dniu 6 października 2009 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dokonał żądanego wpisu, postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy uchylił ten wpis i oddalił wniosek, a postanowieniem z dnia 16 marca 2010 r. Sąd Okręgowy zmienił to postanowienie i utrzymał wpis dokonany przez referendarza sądowego.
Postanowienie Sądu Okręgowego zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez uczestnika postępowania Gminę Miasta R. W toku postępowania kasacyjnego uczestnik ten złożył odpis świadectwa zgonu wnioskodawczyni wystawione przez Wydział Ewidencji Ludności Departamentu Zdrowia Stanu Pensylwania (USA), z którego wynika, że zmarła ona w dniu 13 września 2008 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Złożony w sprawie odpis świadectwa zgonu wnioskodawczyni nie nasuwa wątpliwości co do jego zgodności z oryginałem i uzasadnia przyjęcie, że wnioskodawczyni zmarła w dniu wskazanym w tym dokumencie. Okoliczność, że wnioskodawca lub inny uczestnik postępowania wieczystoksięgowego zmarł po złożeniu wniosku, stosownie do art. 626¹ § 3 k.p.c. nie stanowi przeszkody do dokonania wpisu. Skoro jednakże wnioskodawczyni nie żyła już w chwili złożenia wniosku, zachodziła przeszkoda procesowa do rozpoznania wniosku w postaci braku zdolności sądowej wnioskodawcy i wniosek powinien zostać odrzucony (art. 199 § 1 pkt 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Okoliczność ta ujawniona w postępowaniu kasacyjnym powoduje, że na podstawie art. 398¹⁹ w zw.
z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy uchylił wydane w sprawie postanowienia oraz wpis dokonany przez referendarza sądowego i odrzucił wniosek.