Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2007 r. Sąd Okręgowy – Sąd Gospodarczy w R. zasądził od pozwanej S. spółki z o.o. na rzecz powódki, „P.” spółki z o.o., kwotę 258 060,07 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu. Sąd Okręgowy ustalił, że strony zawarły umowę dzierżawy, na podstawie której powódka oddała pozwanej do używania i pobierania pożytków lotnisko w M. w zamian za umówiony czynsz.
Ponieważ pozwana nie wywiązała się z obowiązku zapłaty należnego czynszu, Sąd Okręgowy zasądził od niej na rzecz powódki żądaną z tego tytułu kwotę z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (art. 693 i art. 481 k.c.).
Apelację pozwanej od tego wyroku Sąd Apelacyjny oddalił wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r., aprobując ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Sądu pierwszej instancji.
W skardze kasacyjnej do wyroku Sądu Apelacyjnego pozwana – powołując się na podstawę określoną w art. 398³ § 1 pkt 1 k.p.c. – wnosiła o jego uchylenie i zmianę wyroku Sądu Okręgowego przez oddalenie powództwa ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
W ramach powołanej podstawy kasacyjnej wskazała na naruszenie art. 230 w związku z art. 17 § 1 k.s.h. w brzmieniu sprzed dnia 15 stycznia 2004 r. i art. 58 § 1 k.c. przez błędne przyjęcie, że czynsz dzierżawy jest świadczeniem okresowym, dla celów art. 230 k.s.h. wyliczanym za okres jednego miesiąca.
Sąd Apelacyjny przedstawił skargę kasacyjną wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 398² § 2 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna między innymi w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy. Przewidziane w tym przepisie wyłączenie skargi kasacyjnej w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy oznacza, że w sprawach tych skarga kasacyjna nie przysługuje, bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Wynika to z zestawienia art. 398² § 1 z art. 398² § 2 pkt 1 k.p.c. oraz z użycia w ostatnim z wymienionych przepisów słowa „także”.
W niniejszej sprawie powódka, powołując się na łączącą ją z pozwaną umowę dzierżawy, dochodziła kwoty 258 060,07 zł z odsetkami tytułem zaległego czynszu. Sądy orzekające, oceniając powództwo przez pryzmat art. 693 k.c., uznały je za zasadne. Zachodzą zatem podstawy do przyjęcia, że niniejsza sprawa jest sprawą o czynsz dzierżawy w rozumieniu art. 392² § 2 pkt 1 k.p.c. Oznacza to, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁶ § 3 w związku z art. 398⁶ § 2 i art. 398¹⁰ zdanie drugie k.p.c. oraz art. 99 w związku z art. 98 § 1 i 3, art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. postanowił, jak w sentencji.