Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398³ § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tymczasem w niniejszej sprawie wszystkie wskazane podstawy skargi są właśnie z tego powodu niedopuszczalne. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazuje się na art. 172 k.c. W ocenie skarżącego naruszenie tego przepisu nastąpiło przez uznanie wnioskodawczyni za samoistną posiadaczkę gruntu. Ocena zaś, czy posiadanie jest samoistne, jest kwestią stanu faktycznego, a ściślej oceny dowodów: czy wykazano w toku postępowania dowodowego, że wnioskodawczyni czuła się właścicielką gruntu i zachowywała się jak właścicielka gruntu.
Skarżący może się nie zgadzać z rezultatami tej oceny, jednakże polemika z sądem powszechnym w tym zakresie nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej. Również trzy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niedopuszczalne ze względu na art. 398³ § 3 k.p.c. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., a więc bezpośrednio oceny dowodów przez Sąd Okręgowy. Drugi odnosi się do naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., które miało nastąpić przez brak właściwego odzwierciedlenia w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy i oparciu rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym.
Również w tym zakresie podstawa skargi kasacyjnej jest niedopuszczalna, ponieważ dotyczy ustalenia faktów. Wreszcie trzeci zarzut dotyczy naruszenia art. 227 i 232 k.p.c. przez dokonanie przez Sąd Okręgowy ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym, a zatem jest to znów niedopuszczalna podstawa skargi kasacyjnej zmierzająca do zakwestionowania dokonanego w sprawie ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów.
Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 398⁶ § 3 w związku z § 2 i art. 398³ § 3 k.p.c.