Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 12 grudnia 2008 r. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w W. w ten m.in. sposób, że oddalił wniosek wnioskodawcy o rozliczenie nakładów z jego majątku odrębnego na majątek wspólny byłych małżonków. U podłoża tego rozstrzygnięcia legło ustalenie, że budynek w P., na którego rozbudowę zostały poniesione również nakłady z majątku odrębnego wnioskodawcy został przez byłych małżonków zburzony i na jego miejscu zbudowany nowy budynek. Zabudowana tym budynkiem nieruchomość została sprzedana po ustaniu wspólności majątkowej; uzyskanymi ze sprzedaży pieniędzmi byli małżonkowie podzielili się po połowie.
Skarga kasacyjna wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w zakresie oddalenia wniosku o rozliczenie nakładów – oparta na obu podstawach z art. 398³ k.p.c.
- – zawiera zarzut naruszenia art. 229, 230, 328 § 2, 618, 684 k.p.c., a także art. 45 k.r.o., i zmierza do uchylenia tego postanowienia w tym zakresie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważy, co następuje:
Rację ma skarżący jedynie o tyle, o ile twierdzi, że żądanie zwrotu nakładów na majątek wspólny jest co do zasady niezależne od tego, czy przedmiot, na który dokonano tych nakładów istnieje jeszcze w majątku małżonków. Istotnie, art. 45 k.r.o.
nie formułuje w żaden sposób warunku, iż rozliczenie nakładów może nastąpić wyłącznie do czasu zbycia składnika majątku wspólnego, z którym związany był dany nakład.
Skarżący jednakże pomija wiążące Sąd Najwyższy ustalenia, że nakład z jego majątku osobistego został poniesiony na rozbudowę budynku w P., który z czasem został zburzony. W miejsce tego budynku wzniesiono nowy budynek murowany. Środki finansowe na ten budynek pochodziły z majątku wspólnego małżonków. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że skarżący poczynił nakłady z majątku osobistego na nieruchomość w P., tj. na majątek wspólny, który po ustaniu wspólności byli małżonkowie sprzedali. Nakład skarżącego na tę nieruchomość uległ zużyciu w trakcie trwania wspólności i nie zwiększył jej wartości w chwili ustania wspólności.
Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.