Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie istnienia przynajmniej jednej z okoliczności wymienionych w tym przepisie, przy czym, jak wynika z art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c., strona skarżąca, wnioskując o przyjęcie skargi do rozpoznania, jest obowiązana wskazać i uzasadnić przyczyny przemawiające za przyjęciem skargi kasacyjnej. Braki formalne w tym zakresie są nieusuwalne i powodują odrzucenie skargi kasacyjnej (art. 398⁶ § 2 i 3 k.p.c.). Skarga kasacyjna wniesiona niniejszej sprawie przez pełnomocnika uczestników postępowania L.K. i G.K. zawiera wprawdzie wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, ale ograniczony do stwierdzenia, że „w sprawie występują istotne zagadnienia prawne dotyczące instytucji zasiedzenia i oceny prawnej skuteczności przerwania biegu terminu zasiedzenia poprzez dokonanie czynności mających moc ugody sądowej oraz poprzez decyzje administracyjne”.
Takie ujęcie wniosku nie spełnia wymagań określonych w art. 398⁴ § 1 pkt 3 w związku z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Poza tym skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia wspomnianego „wniosku”.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 398⁶ § 3 k.p.c.