Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 października 2006 r. Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację wnioskodawczyń od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 8 maja 2006 r.
W skardze kasacyjnej wnioskodawczynie, zarzucając naruszenie art. 379 pkt 5, art. 217 § 2, 278 § 1, art. 286 i art. 233 § 1, art. 328 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz nierozpoznanie przez Sąd Okręgowy istoty sprawy, domagały się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy innemu Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398⁹ k.p.c., a jego spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia.
Ponadto – co również nie jest bez znaczenia – w uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Skarżące, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, podniosły, że postępowanie przed Sądem drugiej instancji dotknięte było nieważnością, a ponadto skarga jest oczywiście uzasadniona. Na poparcie tych twierdzeń nie przedstawiły jednak jakichkolwiek argumentów w formie odrębnego i niezależnego wywodu, nie spełniając tym samym obowiązku wynikającego jednoznacznie z art. 398⁴ § 1 pkt 3 in fine k.p.c.
Skarga kasacyjna niezawierająca któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych wymienionych w art. 398⁴ § 1 k.p.c. dotknięta jest nieusuwalnym brakiem skutkującym jej odrzuceniem w myśl art. 398⁶ k.p.c.
Z podanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 520 k.p.c. jc