Uzasadnienie
Zgodnie z art. 405 k.p.c., do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności oraz na podstawie przewidzianej w art. 401¹ właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. Skarżące powołują się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 401¹ k.p.c., w szczególności zaś na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r., P 18/04 (Dz. U. Nr 181, poz. 1524), którym orzeczono o niezgodności d. art. 160 § 5 kpa z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Oceniając zatem kwestię właściwości sądu w odniesieniu do wniesionej skargi należy uwzględnić okoliczność, że kognicja Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację powódek od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., I ACA (..) była ograniczona i wyznaczały ją granice zaskarżenia oraz podstawy kasacji (d. art. 393¹¹ k.p.c.).
Powódki w kasacji w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej
- - dotyczącej naruszenia prawa materialnego - zarzuciły jedynie naruszenie art. 417 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji RP. Oznacza to, że Sąd Najwyższy oddalając kasację nie opierał swego orzeczenia na podstawie przepisu prawnego, którego konstytucyjność została podważona przez Trybunał Konstytucyjny.
W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji.