Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Ł. oddalił powództwo J. T. przeciwko J. i G. małżonkom T. o rozwiązanie umowy dożywocia, a Sąd Okręgowy w R. zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 maja 2007 r. oddalił apelację powódki uznając. że nie zostały przez nią wykazane okoliczności, które w myśl art. 913 § 1 k.c. uzasadniają rozwiązanie umowy dożywocia.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. pełnomocnik powódki, powołując się na wymóg art. 424⁵ § 1 pkt 4 k.p.c. wskazał, że skutkiem zaskarżonego wyroku jest szkoda w mieniu powódki wynikająca z utraty przez nią na rzecz pozwanych majątku o wartości 20000 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, przewidziany w art. 424⁵ § 1 pkt 4 k.p.c. kreatywny wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, jest spełniony jedynie wówczas, gdy skarżący w wyodrębnionym wywodzie prawnym wykaże, że szkoda nastąpiła i jest wynikiem wydania zaskarżonego orzeczenia, określi wysokość szkody, rodzaj i czas wystąpienia oraz powoła lub przedstaw i dowody albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym przedmiocie (porównaj między innymi postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16 oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141).
Rozpoznawana skarga nie spełnia powyższych wymagań, nie wskazuje bowiem rodzaju ani czasu powstania szkody, a przede wszystkim jej związku przyczynowego z wydaniem zaskarżonego wyroku. Nie zostało w żaden sposób uwiarygodnione, że w wyniku wydania zaskarżonego wyroku, powódka utraciła na rzecz pozwanych majątek o wartości 20 000 zł.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 424⁸ § 1 k.p.c. odrzucił skargę.