Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 kwietnia 2006 r. [sygn. akt VIII Ga (…)], pozwany J. G. zarzucił naruszenie art. 78, art. 176 ust. 1, art. 32, art. 45 Konstytucji RP, art. 502 § 2 k.p.c., art. 405 k.p.c. w związku z art. 401 pkt 2 k.p.c. i wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego w całości orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W art. 424⁵ k.p.c. określone zostały wymagania, którym powinna odpowiadać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Każde z wymagań przewidzianych w art. 424⁵ § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, co oznacza, że powinno być spełnione samodzielnie, a skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest brakiem nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Zgodnie z art. 424⁵ § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymaganie powyższe jest niezależne od obowiązku przytoczenia podstaw skargi (art. 424⁵ § 1 pkt 2 k.p.c.) i nie może być z tym ostatnim utożsamiane.
Wniesiona skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 424⁵ § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ w skardze nie zawarto wskazania przepisu prawa, z którym orzeczenie jest niezgodne. Skarżący przytoczył i uzasadnił podstawy skargi, jednak art. 424⁵ § 1 k.p.c. wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, niepubl. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 424⁸ § 1 k.p.c.).