Uzasadnienie
Powódka A. B. w pozwie skierowanym przeciwko B. B. domagała się podwyższenia alimentów do wysokości 30 % dochodu pozwanego nie mniej niż 900 zł miesięcznie.
W uzasadnieniu powódka podniosła, iż rozpoczęła studia, w związku z czym wzrosły koszty jej utrzymania, a pozwany oprócz alimentów nie pomaga jej w utrzymaniu, mając dobrą sytuację materialną.
Pozwany B. B. w odpowiedzi na pozew (k. 9) wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zarzucił, iż nie stać go płacić większych alimentów, albowiem obecnie otrzymuje emeryturę w wysokości 2.858,98 zł, a na utrzymaniu ma żonę, która nie pracuje oraz dwie córki.
Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. (k. 25) i 11 lutego 2013 r. (k. 50) powódka ostatecznie sprecyzowała żądanie i wniosła o zasądzenie od pozwanego alimentów w wysokości 900 zł miesięcznie poczynając od dnia wydania wyroku.
Pozwany B. B. wniósł o oddalenie powództwa w całości.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Bezspornym jest, iż Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt II Ca 55/00 zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu i obniżył alimenty określone ugodą z dnia 24 września 1998 r. w sprawie R III C 333/98 zawartą przed Sądem Rejonowym w Zgorzelcu - do wymiaru 15 % comiesięcznego wynagrodzenia brutto, po potrąceniu podatku dochodowego od osób fizycznych określając ich minimalną wysokość na kwotę 200 zł.
W dacie wydania orzeczenia powódka miała 7 lat, pozostawała na utrzymaniu matki M. K., która pracowała za wynagrodzeniem 676,90 zł brutto i miała na utrzymaniu dwoje dzieci.
Pozwany B. B. mieszkał wówczas z żoną i dwójką dzieci, pracował i otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 1.724,05 zł brutto.
Dowody: 1. zaświadczenie k. 3 akt sygn. R III C 892/99,
- 2. zaświadczenie k, 16 akt sygn. R III C 892/99,
- 3. zeznania stron k. 17 akt sygn. R III C 892/99.
Obecnie A. B. ma 20 lat i kontynuuje naukę w Z. na studiach dziennych na kierunku pedagogika. Ponosi koszty związane z opłatą za akademik w kwocie 195 zł miesięcznie. Powódka na weekendy przyjeżdża do domu matki, koszt dojazdu wynosi 30 zł w jedną stronę. Matka powódki M. K. pracuje za wynagrodzeniem 2.707 zł miesięcznie, na utrzymaniu oprócz powódki ma jeszcze dwoje dzieci. Powódka majątku nie posiada, nigdzie nie pracuje.
Dowód: 1. zeznania powódki k. 39,
- 2. zaświadczenie k. 48,
- 3. bilety k. 41-45.
Pozwany B. B. obecnie nie pracuje, w październiku 2011 r. przeszedł na emeryturę i otrzymuje emeryturę w kwocie 2.858,98 zł miesięcznie. Mieszka z żoną, która nie pracuje i dwójką niepełnoletnich dzieci. W związku z przejściem na emeryturę pozwany otrzymał świadczenie pieniężne w wysokości 35.784 zł. Pozwany ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania w kwocie 589,86 zł miesięcznie. Pozwany oprócz alimentów w żadnen sposób nie pomaga w utrzymaniu powódki.
Dowody: 1. zeznania pozwanego k. 39,
- 2. obliczenie k. 13,
- 3. pismo k. 16.
Pozwany B. B. przekazuje co miesiąc powódce alimenty w kwocie po 428,60 zł.
Sąd zważył, co następuje
Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, iż Sąd oddalił wniosek pozwanego (k. 7) o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu we Wrocławiu, albowiem zgodnie z art. 32 k.p.c. powództwo o roszczenie alimentacyjne wytoczyć można według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej. Skoro zatem powódka wystąpiła z pozwem do Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w okręgu którego ma miejsce zamieszkania, wniosek pozwanego o przekazanie sprawy podlegał oddaleniu, jako bezpodstawny.
Podkreślić należy, iż na podstawie art. 138 k.r.o. istnieje możliwość zmiany wysokości zasądzonych alimentów w razie zmiany stosunków, przez którą rozumie się istotne zwiększenie lub zmniejszenie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji, bądź istotne zwiększenie się bądź zmniejszenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. Wynika z tego, że rozstrzygnięcie o żądaniu opartym na art. 138 k.r.o. wymaga, porównania stanu istniejącego w dacie uprawomocnienia się orzeczenia ustalającego alimenty ze stanem istniejącym w dacie orzekania o ich podwyższeniu. Bezspornym było w sprawie, iż Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt II Ca 55/00 zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu i obniżył alimenty określone ugodą z dnia 24 września 1998 r. w sprawie R III C 333/98 zawartą przed Sądem Rejonowym w Zgorzelcu - do wymiaru 15 % comiesięcznego wynagrodzenia brutto, po potrąceniu podatku dochodowego od osób fizycznych określając ich minimalną wysokość na kwotę 200 zł.
Poza sporem jest, iż pozwany obecnie płaci na rzecz powódki alimenty w wysokości 15 % otrzymywanej emerytury to jest w kwocie po 428,60 zł miesięcznie.
W przedmiotowej sprawie powódka roszczenie o podwyższenie alimentów uzasadniała przede wszystkim zwiększonymi kosztami utrzymania.
W ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości, iż od ostatnio ustalonych alimentów koszty utrzymania i potrzeby powódki wzrosły, przede wszystkim z uwagi na fakt, iż alimenty ostatnio były ustalone ponad 12 lat temu, a powódka obecnie studiuje w Z. na studiach dziennych, czego pozwany nie kwestionował.
Podkreślenia wymaga również, iż na treść rozstrzygnięcia istotny wpływ miała także ocena możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji pozwanego B. B..
Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 133 § 1 k.r.o. i art. 135 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego zakres obowiązku alimentacyjnego wyznaczać będą poszczególne sytuacje uprawnionego i zobowiązanego, konkretne warunki społeczno-ekonomiczne oraz cele i funkcje obowiązku alimentacyjnego. Rodzice w zależności od swych możliwości są obowiązani zapewnić dziecku środki do zaspokojenia zarówno jego potrzeb fizycznych (wyżywienia, mieszkania, odzieży, higieny osobistej, leczenia w razie choroby), jak i duchowych (kulturalnych), także środki wychowania (kształcenia ogólnego, zawodowego) według zdolności, dostarczania rozrywek i wypoczynku.
Rodzice nie mogą uchylić się od obowiązku alimentacyjnego na tej podstawie, że wykonywanie tego obowiązku stanowiłoby dla nich nadmierny ciężar. Są obowiązani podzielić się z dzieckiem nawet najmniejszymi dochodami. W szczególnych przypadkach, gdy sytuacja dziecka tego wymaga, rodzice mają obowiązek wyzbywania się posiadanego majątku bądź jego niektórych składników, aby w ten sposób podołać ciążącemu na nich obowiązkowi alimentacyjnemu. Możliwości świadczenia alimentów nie ma ten tylko, kto nie posiada majątku, nie jest, ze względu na stan zdrowia, zdolny do pracy zarobkowej i nie otrzymuje świadczeń, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
Ustalając potrzeby powódki Sąd oparł się w całości na jej zeznaniach, którym przyznał walor pełnej wiarygodności, jako spójnym i logicznym. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że na koszty związane z zaspokojeniem potrzeb utrzymania dziecka, które studiuje, składają się przede wszystkim koszty wyżywienia, odzieży, lekarstw, koszty zapewnienia mieszkania oraz koszty związane z edukacją dziecka.
W ocenie Sądu świadczenie alimentacyjne w kwocie po 600 zł miesięcznie będzie adekwatne zarówno do możliwości zarobkowych pozwanego oraz jego sytuacji materialnej i rodzinnej, jak i do usprawiedliwionych potrzeb powódki, która obecnie ma 20 lat, studiuje, a nigdzie nie pracuje i nie posiada żadnego majątku.
Podkreślić należy, iż pozwany otrzymuje emeryturę w kwocie 2.858,98 zł, czyli znacznie więcej, pomimo tego że jest na emeryturze, niż przy ostatnio zasądzonych alimentach, kiedy otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 1.724 zł. Poza tym twierdzenie pozwanego, iż jego żona pozostaje na jego utrzymaniu, albowiem nie może pracować jest gołosłowne i nie poparte żadnym dowodem. Nie uszło uwadze Sądu, iż żona pozwanego nie pracuje i jest chora, niemniej jednak zgodnie z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. o czym pozwany został pouczony nie wykazał, aby jego żona miała orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy i nie mogła podjąć zatrudnienia. Poza tym zaświadczenie lekarskie zostało wydane w dniu 21 czerwca 2012 r.
Reasumując, Sąd po dokonaniu porównania stanu istniejącego w dacie wydania wyroku przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w 2000 r. ze stanem istniejącym w dacie orzekania o podwyższeniu alimentów nie ma żadnych wątpliwości, iż zwiększyły się potrzeby powódki, a także zwiększyły się realne możliwości zarobkowe zobowiązanego do alimentacji B. B., który w 2000 r. otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 1.724 zł, a obecnie otrzymuje emeryturę w wysokości 2.858 zł uzasadniające podwyższenie renty alimentacyjnej na rzecz powódki do kwoty po 600 zł miesięcznie. Nie uszło uwadze Sądu również, iż pozwany oprócz alimentów w żaden sposób nie pomaga w utrzymaniu córki.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 138 k.r.o. w zw. z art. 133 § 1 k.r.o. i art. 135 § 1 k.r.o. Sąd zasądził od pozwanego B. B. na rzecz jego pełnoletniej córki A. B. alimenty w kwocie po 600 złotych miesięcznie, płatne do dnia 10- go każdego kolejnego miesiąca, z ustawowymi odsetkami obowiązującymi w czasie wymagalności, w razie zwłoki w płatności którejkolwiek z rat, poczynając od dnia 11 lutego 2013 r., w miejsce dotychczas płaconych alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt II Ca 55/00 w wysokości 15 % co miesięcznego wynagrodzenia brutto po potrąceniu podatku dochodowego od osób fizycznych określając ich minimalną wysokość na kwotę 200 złotych.
Powództwo w pozostałym zakresie podlegało oddaleniu jako zbyt wygórowane i przekraczające możliwości zarobkowe pozwanego, który ma na utrzymaniu żonę, która nie pracuje oraz dwie niepełnoletnie córki. Powódka, mimo spoczywającego na niej, zgodnie z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., ciężaru dowodu nie wykazała, aby od ostatnio ustalonych alimentów do chwili wyrokowania nastąpiła taka zmiana stosunków w zakresie potrzeb powódki czy też możliwości zarobkowych pozwanego, która uzasadniałaby podwyższenie alimentów do kwoty po 900 zł miesięcznie.
O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd z urzędu nadaje rygor natychmiastowej wykonalności przy jego wydaniu jeżeli zasądza alimenty – co do rat płatnych po dniu wniesieniu powództwa.
O kosztach procesu orzeczono w oparciu o art. 98 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. i art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm.) nakazując pozwanemu B. B. uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Rejonowy w Zgorzelcu kwotę 103 zł tytułem opłaty sądowej, od której powódka była zwolniona.
Zarządzenie:
- 1. odnotować w kontrolce, 2. wyrok wraz z uzasadnieniem przesłać pełnomocnikowi pozwanego, 3. kal. 14 dni.
25.02.2013 r.