Uzasadnienie
Powódka, J. M., wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w W. kwoty 1.150 zł (tytułem odszkodowania za najem samochodu zastępczego) wraz z ustawowymi odsetkami od 4 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu.
Pozwany, Towarzystwo (...) S.A. w W., wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu. Zarzucił, że wypłacił już powódce należne odszkodowanie; podał przy tym, że poszkodowana miała możliwość zawarcia umowy najmu samochodu z czynszem ustalonym wg stawki zastosowanej przez niego przy wyliczeniu odszkodowania (73 zł dziennie); wskazał, że poinformował ją o takiej ofercie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
22 kwietnia 2013 r., w wyniku kolizji drogowej, został uszkodzony samochód R. (...), nr rej. (...), którego właścicielem była wtedy J. C.. Sprawca szkody poruszał się pojazdem, z którym w dacie zdarzenia związane było ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) S.A. w W..
Od 23 kwietnia 2013 r. do 15 maja 2013 r. J. C. korzystała z samochodu zastępczego (F. (...), nr rej. (...)); auto to zostało jej wynajęte przez J. M., prowadzącą w Ż. działalność gospodarczą pod firmą (...). Strony umowy najmu ustaliły wysokość czynszu w oparciu o stawkę wynoszącą 123 zł za każdy dzień najmu; łączna należność za najem pojazdu zamknęła się kwotą 2.829 zł. 30 kwietnia 2013 r. J. C. została poinformowana o możliwości zawarcia umowy najmu samochodu zastępczego z (...) sp. z o.o. sp.k. Najbliższy oddział tej spółki (od miejsca zamieszkania poszkodowanej) znajdował się we W..
6 maja 2013 r. J. C. przeniosła na rzecz J. M. wierzytelność z tytułu odszkodowania za najem pojazdu zastępczego.
W postępowaniu likwidacyjnym ubezpieczyciel przyznał, że samochód zastępczy był potrzebny J. C. przez cały okres trwania umowy najmu tego auta (23 dni) - samo odszkodowanie wyliczył jednak wg stawki dziennej wynoszącej 73 zł; w efekcie wypłacił J. M. sumę 1.679 zł. 27 czerwca 2013 r. ubezpieczyciel przygotował informację dla poszkodowanej o wysokości przyznanego jej odszkodowania za uszkodzenie samochodu.
J. C. mieszka na wsi (w B.). Samochodem zastępczym woziła dzieci do szkoły i pracy oraz jeździła na zakupy.
Dobowe stawki najmu samochodu, klasyfikowanego w tym samym segmencie, co F. (...) (segment B), oscylują na terenie powiatu (...) wokół sumy 120 zł, a samochodu tej samej klasy co uszkodzony R. (...) (segment C) – 150 zł. (dowody:
- - pokwitowanie z 17 maja 2013 r. [k 15];
- - wydruk ze strony internetowej (...) [k 37];
- - zeznania świadka J. C. [k 40];
- - akta szkody nr (...))
Sąd zważył, co następuje
Stosownie do art. 361 § 2 k.c., naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W sprawie wydatki poniesione na najem samochodu zastępczego stanowiły stratę, do refundacji której zobowiązany był pozwany, jako ubezpieczyciel sprawcy szkody (art. 822 § 1 k.c.; por. też uchwałę SN z 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11).
Pozwany nie kwestionował potrzeby korzystania przez poszkodowaną z pojazdu zastępczego przez cały czas trwania umowy najmu (23 dni). Jego zastrzeżenia dotyczyły wyłącznie stawki czynszu przyjętej w zawartej pomiędzy poszkodowaną a powódką umowie najmu auta.
Obowiązkiem pozwanego było zrekompensowanie powódce ekonomicznie uzasadnionych wydatków poczynionych przez poszkodowaną na najem pojazdu zastępczego (por. uchwałę SN z 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11). W przypadku naprawy samochodu ekonomicznie uzasadnionymi są koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu i nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku (uchwała SN z 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03). Konsekwentnie, ekonomicznie uzasadnionymi wydatkami na najem samochodu zastępczego były wydatki rzeczywiście poniesione przez poszkodowaną; nie musiała ona przy tym poszukiwać wynajmującego oferującego najlepsze ceny (por. uchwałę SN z 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03). Faktem jest jednak, że wybrana przez poszkodowaną oferta nie różniła się w istotny sposób od oferty innego podmiotu wynajmującego samochody zastępcze na terenie powiatu (...) (na obszarze którego poszkodowana ma miejsce zamieszkania), gdy chodzi o samochody mieszczące się w tym samym segmencie (była wyższa jedynie o 3 zł dziennie); dodatkowo też poszkodowana korzystała z samochodu zastępczego przynależnego do niższej klasy niż uszkodzone auto; w efekcie dokonany przez nią wybór w wystarczającym stopniu uwzględniał interesy ubezpieczyciela (art. 354 § 2 k.c.).
Poszkodowana nie była też zobowiązana do korzystania z ofert podmiotów świadczących usługi poza rynkiem lokalnym – na tej samej zasadzie, na jakiej poszkodowany w następstwie uszkodzenia samochodu może dokonać jego naprawy w warsztacie funkcjonującym w miejscu jego zamieszkania, bez względu na obowiązujące tam ceny (por. uchwałę SN z 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03). Tym samym - pomimo przedstawionej przez ubezpieczyciela informacji o ofercie (...) sp. z o.o. sp.k. (która zresztą nie została w żaden sposób potwierdzona przez pozwanego - jedyna wzmianka o stawkach czynszu obowiązujących u tego przedsiębiorcy pochodzi z pisma pozwanego z 29 kwietnia 2013 r. [znajdującego się w aktach szkody], przy czym są to zapewnienia gołosłowne [zresztą, stawki te są w tym piśmie określone w niższej wysokości, niż przyjęta ostatecznie przy wyliczeniu odszkodowania, przez co trudno uznać, że informacja o nich była wiarygodna]) - mogła w dalszym ciągu realizować zawartą już umowę najmu.
Poszkodowana przeniosła na powódkę wierzytelność z tytułu odszkodowania obejmującego wydatki związane z najmem samochodu zastępczego - łącznie z roszczeniem o zalegle odsetki (art. 509 k.c.).
Brakująca część odszkodowania za najem samochodu zastępczego stanowiła różnicę pomiędzy całkowitym, naliczonym przez powódkę czynszem najmu (2.829 zł), a wypłaconą w postępowaniu likwidacyjnym sumą (1.679 zł) i wynosiła 1.150 zł. Taka też kwota została zasądzona na rzecz powódki.
Do wypłaty odszkodowania w części przekraczającej uiszczoną w postępowaniu likwidacyjnym kwotę pozwany zobowiązany był niezwłocznie po wezwaniu przez powódkę (art. 455 k.c.). Funkcję takiego wezwania spełniał odpis pozwu doręczony mu 27 sierpnia 2013 r.; odsetki ustawowe za opóźnienie należały się zatem od następnego dnia (art. 481 § 1 i 2 k.c.; por. też wyrok SN z dnia 6 lipca 1999 r., III CKN 315/98).
O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 100 k.p.c., zasądzając je - ze względu na to, że powódka uległa tylko co do nieznacznej części swojego roszczenia - od pozwanego.