Uzasadnienie
G. A. (1) prowadziła w S. zakład strzyżenia i pielęgnacji psów od 2001 roku. W 2021 roku zmieniła ona siedzibę prowadzonego zakładu fryzjerskiego. W grudniu 2022 roku J. F. (1) umówiła wizytę w zakładzie (...) w celu dokonania strzyżenia psa swojego syna – H. F.. Jest pies rasy (...) i było to jego pierwsze strzyżenie. W dniu wyznaczonej wizyty, pies został pozostawiony w zakładzie fryzjerskim około godziny 10.00 na czas 2 godzin i miał być ostrzyżony według załączonego przez H. F. zdjęcia. Po tym czasie J. F. (1), D. F. i H. F. przyjechali odebrać psa. H. F. nie był zadowolony ze sposobu obcięcia psa, nie komentując tego, zabrał psa na ręce i wyszedł z zakładu. Jego rodzice pozostali jeszcze aby zapłacić za usługę.
Po wizycie pies był przestraszony, ospały, nie miał zupełnie apetytu ani chęci do zabawy. Po południu tego dnia raz zwymiotował. Dopiero następnego dnia około południa wróciła mu normalna aktywność.
Dowody: wyjaśnienia J. F. (1) k. 80v-81;
Zeznania: H. F. k. 95v-96;
D. F. k. 95- 95v;
G. A. (2) k. 96v-97;
Dokumentacja fotograficzna k. 86- 93;
Protokół odtworzenia nagrania z pendrive k. 97;
Po tej wizycie w dniu 5 grudnia 2022 roku J. F. (1) umieściła na portalu L. oceniający usługi (...) pisząc, iż „ nie poleca psiego fryzjera „ w sadku”, pani podaje środek usypiający piskom i nie ma pojęcia o obcinaniu”.
W oparciu o ten wpis okresie 5 grudnia 2022 roku do 16 czerwca 2023 roku P. O. (wówczas S.) ośmiokrotnie zamieściła wpisy portalu L. na lokalnych grupach ogłoszeniowych dla miejscowości S. i R., wpisy w których napisała, iż G. A. (1) prowadzącą usługi w zakresie strzyżenia i pielęgnacji psów podaje psom w trakcie zabiegów środki usypiające oraz robi krzywdę zwierzętom.
Dowody: wyjaśnienia J. F. (1) k. 80v-81;
Wyjaśnienia P. O. k. 81, 97;
Zeznania: G. A. (2) k. 96v-97;
Kserokopie wpisów k. 3-4, 14, 15, 16, 18, 19, 20;
Oskarżone J. F. (1) i P. O. nigdy dotychczas nie były karane sądownie. (dowód: dane o karalności k. 98,99;)
J. F. (1) i P. O. (wcześniej S.) zostały oskarżone przez oskarżycielkę prywatną o to, że w okresie od 3 grudnia 2022 roku do dnia 16 czerwca 2023 roku w S. na różnych grupach ogłoszeniowych znajdujących się na portalu L. znieważyły G. A. (1) poprzez publikowanie wpisów, w których twierdziły, że w związku z wykonywaniem przez oskarżycielkę prywatną zawodu psiego fryzjera usypia psy, krzywdzi je, truje i uśmierca - tj. o czyn z art. 216§2 kk
Oskarżona J. F. (1) nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Nie negowała faktu zamieszczenia opinii na portalu L. dotyczącej G. A. (2), która w grudniu dokonała obcięcia psa jej syna. Wyjaśniła, że nie była z synem zadowolona z obcięcia psa, a z uwagi na zachowanie zwierzęcia: brak apetytu, osowiałość, brak chęci do zabawy, brak apetytu oraz wymioty miała przypuszczenie, iż oskarżycielka prywatna przed zabiegiem obcięcia podała mu jakieś środki usypiające lub uspakajacie.
Sąd co do zasady nie kwestionował depozycji oskarżonej co do samej treści. Jednak w ocenie Sądu J. F. (1) nie była uprawniona do tego aby na podstawie tych okoliczności wysnuć wniosek, iż G. A. (2) podaje psom, którymi się zajmuje jakieś środki usypiające czy uspakajające.
Niewątpliwie z doświadczenia życiowego wynika, co zresztą potwierdziła świadek H. W., która jest technikiem weterynarii, zachowanie psa, tym bardziej młodego, (miał mieć 6 miesięcy) mogło wynikać z zupełnie innych przyczyn takich jak stres związany z przeprowadzonymi zabiegami kosmetycznymi czy rozstaniem się z właścicielem. Zdaniem Sądu zaistniała sytuacja nie upoważniała jej do wyciągania tak kategorycznych wniosków i ich publikowania w formie wpisu na platformie L..
Oskarżona P. O. przyznała się do dokonania ośmiu wpisów na grupach ogłoszeniowych, które sformułowała w oparciu o wpis dokonany przez J. F. (1). Zaprzeczyła aby brała udział w jakieś akcji przeciwko G. A. (2).
Sąd również w tym przypadku przyznał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej. W ocenie Sądu są one jasne i logiczne, nadto brak jest przeciwdowodów aby zachowanie P. O. miało jakieś szersze działanie. Niewątpliwie zadaniem Sądu P. O. na podstawie wpisu J. F. (1) nie była uprawniona do wystawiania tak kategorycznych opinii, które przedstawiła jako swoje. Jej działanie, podobnie jak J. F. (1) wyczerpały znamiona przestępstwa zniesławienia z art. 212§2 kk.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków: D. F., H. F. oraz H. W., gdyż są one jasne, logiczne i zgodne z depozycjami oskarżonej J. F. (1).
Świadek H. W. zeznawała jedynie na okoliczności zawnioskowane przez oskarżoną J. O. czy miała do czynienia z psami, które miałyby problemy zdrowotne po zabiegach pielęgnacyjnych u G. A. (1). Świadek zaprzeczyła aby posiadała takie informacje i należy uznać, iż nie miała powodu aby składać zeznania niezgodne z rzeczywistością.
Sąd co do zasady przyznał również walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżycielki prywatnej G. A. (1), które co do głównych faktów dotyczących strzyżenia psa (...) są zgodne z depozycjami J. F. (1) i jej rodziny. Kwestia czy usługa został wykonana właściwie jest kwestią ocenną i każdy może dokonać inne oceny zapoznając się z dokumentacją fotograficzną.
Sąd nie dał wiary zeznaniom oskarżycielki prywatnej, iż działanie oskarżonych miało znacznie szerszy i zorganizowany charakter i dorowadziło do upadłości firmę (...), gdyż na te okoliczności oskarżycielka prywatna nie przedstawiła żadnych dowodów.
Sąd uznał za w pełni wiarygodne dowody z dokumentów, gdyż ich autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu, ponadto strony nie kwestionowały ich wiarygodności.
W świetle zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w szczególności wydruku wpisów, wyjaśnień samych oskarżonych, zeznań G. A. (1) w ocenie Sądu wina J. F. (1) i P. O. nie budzi wątpliwości.
J. F. (1) w dniu 5 grudnia 2022 roku w S. zamieściła wpis portalu L., w którym pomówiła G. A. (1) prowadzącą usługi w zakresie strzyżenia i pielęgnacji psów o podawanie środków usypiających psom, którymi się zajmowała to jest o takie postępowanie, które mogło narazić oskarżycielkę prywatną na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu psiego fryzjera.
Natomiast P. O. w okresie 5 grudnia 2022 roku do 16 czerwca 2023 roku w S., opierając się na zamieszczonej opinii J. F. (2), ośmiokrotnie zamieściła wpisy portalu (...) na lokalnych grupach ogłoszeniowych w miejscowościach S. i R., w których pomówiła G. A. (2) prowadzącą usługi w zakresie strzyżenia i pielęgnacji psów o podawanie środków usypiających psom i ich krzywdzenie to jest o takie postępowanie, które mogło narazić oskarżycielkę prywatną na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu psiego fryzjera.
Sąd uznał, iż oskarżone wypełniły swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 212 § 1 i 2 k.k., odnośnie P. O. w zw. z art. 12§1 kk. Sąd dokonał jedynie modyfikacji opisu zarzucanego oskarżonej czynu oraz kwalifikacji prawnej czynu.
Występek z art. 212 § 1 kk polega na pomówieniu innej osoby, grupy osób, instytucji, osoby prywatnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą ją poniżyć w opinii publicznej lub narazić n utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Zniesławienie jest przestępstwem umyślnym, które można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym, a do jego dokonania nie jest wymagany skutek w postaci rzeczywistego poniżenia lub utraty zaufania przez osobę lub inny podmiot zniesławienia. Wystarczy bowiem, że zniesławiające zarzuty „mogły” taki skutek spowodować, a więc – obiektywnie rzecz ujmując – stwarzały zagrożenie dla dobrego imienia lub innego pomówionego podmiotu (wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 06 grudnia 2013 r., sygn. IX Ka 908/13, LEX nr (...)).
Narażenie na poniżenie pokrzywdzonego w opinii publicznej zachodzi w sytuacji, gdy istnieje realne niebezpieczeństwo pogorszenia w odbiorze społecznym ukształtowanej co do niego opinii. Poniżenie oznacza bowiem zawsze pomniejszenie lub uszczuplenie wartości innej osoby, jej upokorzenie lub zhańbienie. Słusznie wskazano w orzecznictwie, że art. 212 § 1 k.k. mówi nie o poniżeniu w ogóle, lecz o poniżeniu "w opinii publicznej", co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba pomówiona będzie postrzegana przez szeroki, nieokreślony krąg osób. Karalne jest więc takie pomówienie, które może prowadzić do upokorzenia danej osoby w opinii innych osób, spowodować, że inne osoby będą uważać pokrzywdzonego za osobę poniżoną (postanowienie SN z 14 października 2010 r., II KK 105/10, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 1963). Przez postępowanie, o którym mowa w art. 212 § 1 k.k. należy rozumieć odnoszenie się sprawcy do określonego zachowania pokrzywdzonego, np. pomówienie o kontakty ze światem przestępczym, o popełnienie przestępstwa lub zachowanie sprzeczne z przyjętymi obyczajami (moralnością) lub zasadami współżycia społecznego.
Pomówienie może zatem dotyczyć przedstawiania zachowania pokrzywdzonego zarówno, gdy jest ono sprzeczne z prawem, jak również gdy co do zasady jest legalne, lecz w określonej sytuacji przedstawia go w negatywnym świetle.
Istotą zniesławienia jest pomawianie. Czynność sprawcza zniesławienia sprowadza się do pomawiania o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Pomawianie to pojęcie wieloznaczne. W jego zakresie znaczeniowym mieści się oskarżanie, zarzucanie, przypisywanie, posądzanie, podejrzewanie o postępowanie lub właściwości negatywnie rzutujące na ocenę podmiotu, mające charakter poniżający w opinii publicznej, podrywający zaufanie społeczne. Treścią pomówienia z reguły są informacje nieprawdziwe. Przez poniżenie w oczach opinii publicznej należy rozumieć każdego rodzaju zdyskredytowanie pokrzywdzonego wśród bliżej nieokreślonego kręgu osób. Skutek ten nie musi jednak nastąpić, gdyż karalne jest już samo stworzenie stanu prawdopodobieństwa jego nastąpienia (chodzi o postępowanie lub właściwości, które „mogą poniżyć”). (Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. III).
Od strony podmiotowej przestępstwo zniesławienia zarówno w typie podstawowym, jak i kwalifikowanym może być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi zatem chcieć pomówić pokrzywdzonego, albo przewidując, że jego słowa mogą mieć charakter pomawiający, na to się godzić.
Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie oskarżona J. F. (1) dokonując wpisu o treści „ nie poleca psiego fryzjera „ w sadku”, pani podaje środek usypiający piskom i nie ma pojęcia o obcinaniu”. dopuściła się zniesławienia G. A. (2) w opinii publicznej. Niewątpliwe sformułowanie to ma charakter pejoratywny i narażało oskarżycielkę prywatną na utratę zaufania społecznego oraz zaufania potrzebnego dla wykonywania działalności gospodarczej w zakresie strzyżenia psów.
W ocenie Sądu okoliczności, które podaje oskarżona, iż po strzyżeniu pies osowiały, śpiący, nie miał apetytu czy wymiotował nie stanowiły zdaniem Sądu podstawy aby wysnuć wniosek, iż otrzymał środki usypiające czy uspokajające, bynajmniej powyższe przypuszczenie nie dawało uprawnienia do twierdzenia i dokonaniu zapisów w internecie o podawaniu środków usypiających czy uspakajających,
Tak jak już wcześniej wskazano reakcja psa, który był strzyżony po raz pierwszy w życiu mogła wynikać ze stresu czy innych czynników.
Analogicznie należy ocenić zachowanie P. O., która posługując się opinią J. F. (1) wyrazila osiem opinii jako własnych nie poddając ich żadnej weryfikacji co ich prawdziwości.
Oskarżone swoje komentarze zamieściły na stronie internetowej, a zatem wyczerpały znamiona przestępstwa zniesławienia w typie kwalifikowanym określonym w treści art. 212 § 2 k.k. Oczywiste jest bowiem, że wymiar negatywnych konsekwencji, jakie wiążą się z uczynioną w taki sposób wypowiedzią zniesławiającą ma dużo większe pole oddziaływania niż wygłoszenie takiej wypowiedzi ustnie na forum publicznym.
Zatem dochodząc do wniosku iż wypowiedzi oskarżonych nie były prawdziwe i nie stanowiła dozwolonej krytyki Sąd doszedł do wniosku, iż oskarżone dopuściły się czynu zabronionego.
Przestępstwo zniesławienia zarówno w typie podstawowym (§ 1), jak i kwalifikowanym (§ 2) należy do kategorii przestępstw umyślnych, które można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim (dolus directus), jak i wynikowym (dolus eventualis). Sprawca czynu zabronionego musi mieć zatem świadomość tego, że jego wypowiedź zawiera zarzut zniesławiający. Na płaszczyźnie woluntatywnej zamiaru sprawca winien chcieć podmiot pomawiany poniżyć lub spowodować utratę przez niego zaufania bądź też na to się godzić (Ł. Ł. (red.), T. D. (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. art. 212 -277d). Nie ulega wątpliwości, iż oskarżona miała świadomość, że jej wypowiedz nacechowana jest pejoratywnie względem określonej osoby. Oskarżone, publikując swoje wypowiedzi w Internecie, godziły się, iż mogą one narazić oskarżycielkę na utratę zaufania. Zatem wskazać należy, iż oskarżone działały w zamiarze ewentualnym. Wina oskarżonych nie budziła wątpliwości, gdyż nie zachodziła żadna z przesłanek jej wyłączenia.
Warto jednak wskazać, iż w ocenie Sądu wina i społeczna szkodliwość czynu nie były znaczne. Zatem Sąd postanowił zastosować względem oskarżonych dobrodziejstwo warunkowego umorzenia postępowania.
Zgodnie z treścią art. 66 § 1 k.k. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Paragraf drugi zaś stanowi, iż warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu wina i społeczna szkodliwość czynu, którego dopuściła się oskarżona J. F. (1) oraz czynów, których dopuściła się P. O. nie są znaczne. Sąd zważył, iż oskarżone opublikowały pejoratywne komentarze za pomocą środków masowego przekazu, co mogło naraić G. A. (1) na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu działanie oskarżonych nie wyrządziło oskarżycielce większej szkody. Mimo tego, że oskarżycielka prywatna podnosiła, iż „obroty w jej firmie spadły” i doprowadziło do jej upadłości finansowej nie wykazała jednak żadnych danych, które by o tym mogły świadczyć. Zdaniem Sądu nawet jeśli tak by było to nie wykazała, iż miało to związek z zachowaniem oskarżonych.
Wydaje się raczej, że było to wynikiem znacznie większej ilości negatywnych opinii. Warto podkreślić, iż nawet szkoda grożąca oskarżycielce mogła być spowodowana nie tylko komentarzami zamieszczanymi przez oskarżone lecz także szeregiem innych komentarzy zamieszczonych w sieci..
Okoliczności popełnienia czynów w niniejszej sprawie nie budziły wątpliwości. Oskarżone nie negowała dokonania czynu, kwestionowała jedynie jego ocenę prawną. Ponadto oskarżona nie była dotychczas karana, jej dotychczasowy sposób życia uzasadnia przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania oskarżona będzie w przyszłości przestrzegać porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Za takim przypuszczeniem przemawia także fakt, iż oskarżona zadeklarowała wolę przeproszenia pokrzywdzonej i usunięcia wpisów. (nie posiadała w tym momencie wiedzy, iż zostały one usunięte).
Należy też wskazać, iż przedmiotowy występek miał charakter incydentalny, zaś zachowanie oskarżonych oraz charakter zarzucanego im czynów pozwalają przyjąć, że zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania będzie wystarczającą reakcją karną. Wobec ziszczenia się okoliczności wskazanych w art. 66 § 1 i 2 kk, sąd warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonych na okres 2 lat próby. Okres ten jest w ocenie sądu wystarczający do zweryfikowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. Zdaniem sądu sama świadomość możliwości podjęcia warunkowo umorzonego postępowania będzie stymulować oskarżonych w dostatecznym stopniu do respektowania porządku prawnego i w konsekwencji daje rękojmię prawidłowego przebiegu okresu próby.
Zgodnie z dyspozycją art. 67§3kk umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę. W/w środki mają zadośćuczynić zasadzie kompensaty szkód wyrządzonych czynem zabronionym. Ich istota opiera się na założeniu, że jednym z celów procesu karnego jest rozwiązanie konfliktu pomiędzy sprawcą a pokrzywdzonym, a sposobem rozwiązania czy złagodzenia tego konfliktu jest między innymi naprawienie szkody bądź krzywdy wyrządzonej przestępstwem (kompensacyjna funkcja prawa karnego); A. (w:) A., T., s. 358-359.
W celu zadośćuczynienia słusznym interesom pokrzywdzonej na podstawie art. 67 § 3 k.k. Sąd zasądził na rzecz G. A. (1) od J. F. (1) kwotę 1000,00 zł, a od P. O. kwotę 2000,00 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, W ocenie Sądu powyższe środki powinny w dostateczny sposób zrekompensować pokrzywdzonej naruszenie jej dóbr osobistych.
Na podstawie art. 67§3 kk w zw. z art. 72§1 pkt 2 kk Sąd oskarżone J. F. (1) i P. O. do pisemnego przeproszenia oskarżycielki prywatnej G. A. (2) poprzez doręczenia jej przeprosin o treści „Bardzo przepraszam U. G. A. (2) za umieszczenie na portalu internetowym L. wpisu (wpisów oskarżona P. O.), w którym (których) pomówiłam U. o podawanie psom, które U. strzygła środków nasennych to jest o takie właściwości, które mogły narazić U. na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania działalności gospodarczej w zakresie strzyżenia i pielęgnacji psów” - w terminie 1 (jednego) miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku;
Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach obrony z urzędu stanowił § 17 ust 2 pkt 3, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763 z dnia 2024.05.21).
Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 628 pkt 1 k.p.k. w zw. z 629 k.p.k. Sąd zasądził na rzecz oskarżycielki prywatnej kwotę 300 złotych tytułem zwrotu uiszczonej opłaty sądowej oraz 1845 zł tytułem kosztów ustanowienia pełnomocnika, zgodnie z dołączonym do akt zestawieniem kosztów.