Uzasadnienie
(...) (...). w W. żądała od (...) S.A. w O. -wie 12.152,40zł z odsetkami i rekompensatą, ponieważ pozwana nie zapłaciła jej wyna-grodzenia za reklamowanie w internecie jej serwisu sprzedaży biletów (k. 4 – 7).
Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa, ponieważ powódka nie wykazała roszczenia ani prawidłowego wykonania umowy; ponadto, nie może żądać odsetek w transakcjach handlowych i wielokrotnej rekompensaty (k. 76 – 78).
Sąd ustalił i zważył, co następuje
W czerwcu 2023r. (...) S.A. w O. zleciła (...) -pka (...). w W. stałe prowadzenie w internecie kampanii reklamowej jej serwisu sprzedaży biletów kolejowych za wynagrodzeniem w wysokości 1.000zł netto miesięcz-nie płatnym z góry na podstawie faktur wysyłanych e – mailem. Wynagrodzenie miało być co roku waloryzowane od stycznia o stopień inflacji jednak nie mniej niż o 10 pro-cent.
Dowód: umowa, § 8 lit. B pkt. 1, 2, 3 i 11 i § 10 pkt 1, k. 11 – 12.
Sąd zważył, co następuje
- 1. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formal-nej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania w tym zwłaszcza postępowania dowodowego. Ciężar dowodu faktów istotnych dla roz-strzygnięcia spoczywa zaś na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne (ei incumbit probatio qui dicit – art. 6 k.c.).
- 2. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dokumentów. Nie były bowiem kwestio-nowane i nie budziły wątpliwości. Także zeznania świadka były wiarygodne. Nie za-chodziła jednak potrzeba odwoływania się do ich treści.
- 3. Powództwo było uzasadnione.
Powódka przedłożyła bowiem umowę z pozwaną, czym potwierdzała opisane w pozwie fakty. Udowodniła tym samym słuszność swoich racji; zleceniodawca powinien przecież płacić zleceniobiorcy uzgodnione wynagrodzenie w myśl zasady pacta sunt servanda. Umowa nie była natomiast podważana przez pozwaną.
Z kolei ogólne zaprzeczenie twierdzeniom strony powodowej i kwestionowanie powó-dztwa stanowi dobrą linię obrony pozwanego tylko w przypadku, w którym powód jest bierny i nie przedstawia dowodów. Jeżeli dowody prezentuje, obrona, która nie jest oparta o konkretne zarzuty, zawodzi zupełnie.
- 4. Racje pozwanej nie przekonywały natomiast z uwagi na ogólnikowość.
Po pierwsze, wbrew jej stanowisku, powódka nie ograniczyła się do złożenia faktur, które istotnie niewiele dowodzą. Jak już podkreślono, dysponowała umową, w której pozwana zobowiązała co miesiąc płacić wynagrodzenie a to zasadniczo zmienia postać rzeczy. Umowa stanowi bowiem prawidłową podstawę domaga się świadczenia.
Po drugie, pozwana broniła się twierdząc, że powódka nie udowodniła prawidłowego wy-konania umowy. Abstrahując od tego, że pozwana nie sprecyzowała nawet, o jakie ewentualne nieprawidłowości jej chodzi, nie mówiąc już o ich udowodnieniu, sam fakt nienależytego wykonania zobowiązania nie zwalnia dłużnika z obowiązku zapłaty wy-nagrodzenia kontrahentowi. Takie zdarzenie nie powoduje bowiem wygaśnięcia zobo-wiązania. Konsekwencje tego typu rodzi dopiero złożenie mu odpowiedniego oświad-czenia woli, w tym zwłaszcza o odstąpieniu od umowy.
Pozwana nie złożyła jednak powódce żadnego z możliwych do pomyślenia oświadczeń, które mogły mieć wpływ na byt dochodzonego roszczenia. Oświadczeń prawa material-nego, co oczywiste, nie można domniemywać.
- 4. Powódka żądała od pozwanej odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych a pozwana kwestionowała roszczenie nie uzasadniając jednak swojej opinii.
Słuszność miała strona powodowa.
Do transakcji handlowych zalicza się umowy sprzedaży i o świadczenie usług zawarte przez przedsiębiorców (art. 4 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o prze-ciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, tekst j. Dz. U. z 2023r., poz. 1790, powoływanej dalej jako ustawa z dnia 8 marca 2013r.) a w transa-kcjach handlowych wierzycielowi należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w pod-wyższonej wysokości jeżeli spełnił swoje świadczenie (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 ma-rca 2013r.).
Strony są profesjonalnymi uczestnikami obrotu, zobowiązane pozwanej miało termino-wy charakter a powódka, nawet w świetle twierdzeń pozwanej, umowę wykonywała. Należą się jej zatem odsetki za opóźnienie w wysokości ustalonej w ustawie z dnia 8 marca 2013r.
5. Powódka domagała się od pozwanej łącznie 1.523,99zł rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa, ponosząc, że stro-ny łączyła tylko jedna umowa i sugerowała, że jej treść jest rażąco krzywdząca.
Zasadność powództwa nie podlegała dyskusji.
Przede wszystkim w świetle umowy stron powódka co miesiąc nabywała osobne rosz-czenie o zapłatę wynagrodzenia, którego pozwana jej nie płaciła; od dnia nabycia prawa do odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych z uwagi na opóźnienie pozwanej, mogła też żądać osobnej rekompensaty. Zresztą, nawet w przypadku jednego świadcze-nia podzielonego na raty, rekompensata należy się w odrębnie w razie opóźnienia w za-płacie każdej części, co expressis verbis przewiduje art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 2013r., do którego nawiązywała pozwana.
Postanowienia umowy zawartej na czas nieoznaczony, zgodnie z którymi wynagrodze-nie za stałe wykonywanie usług jest płatne co miesiąc z pewnością nie jest nieuczciwe. Odmienna opinia pozwanej nie nadawała się więc do obrony.
6. Powódka mogła też żądać odsetek za opóźnienie od rekompensaty. I. -sata stanowi bowiem świadczenie pieniężne, które dłużnik powinien spełnić w ustawo-wym terminie. Jeżeli tego nie czyni, popada w opóźnienie, co usprawiedliwia żądanie odsetek, o których mowa w art. 481 § 1 k.c.
7. W rezultacie Sąd uwzględnił powództwo w całości na zasadzie art. 750 w zwią-zku art. 735 § 1 k.c., oraz art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. i orzekł o kosztach na podstawie z art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 i 98 § 1¹ k.p.c.