Uzasadnienie
Powód D. G. wystąpił z pozwem przeciwko pozwanej o zapłatę kwoty 11.580,00 zł z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu, przy czym z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w postaci zwichnięcia, skręcenia i naderwania stawów i wiązadeł na poziomie szyi, której doznał w wyniku kolizji drogowej spowodowanej przez sprawcę ubezpieczonego u pozwanego w zakresie ubezpieczonego od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, kwoty 10.000,00 zł, tytułem zwrotu kosztów leczenia kwoty 823,59 zł oraz tytułem kosztów dojazdu do placówek medycznych kwoty 756,00 zł.
Pozwana Č. S. z siedzibą w P., prowadząca działalność w Polsce jako (...) Spółka Akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Nie kwestionowała swojej odpowiedzialności wynikającej z umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartej ze sprawcą kolizji drogowej. Przyznała że tytułem zadośćuczynienia przyznała powodowi 2.000,00 zł, tytułem zwrotu kosztów leczenia kwotę 693,21 zł i tytułem kosztów dojazdu do placówek medycznych kwotę 87,02 zł. Podniosła że u powoda stwierdzono wyłącznie bóle, niewielkie ograniczenie ruchomości kręgosłupa i wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych, natomiast nie stwierdzono żadnych fizykalnych zmian pourazowych w obrębie głowy i kręgosłupa związanych ze zdarzeniem. Zgłaszane przez powoda dolegliwości mają charakter subiektywny i nie są potwierdzone wynikami obiektywnych badań specjalistycznych, ewentualne dolegliwości mogły trwać wyłącznie do kilku tygodni od dnia zdarzenia.
Powód nie wymagał hospitalizacji, a dokumentacja medyczna pochodzi w większości z okresu kilku miesięcy po zdarzeniu. Dokumentacja medyczna z okresu bezpośrednio po zdarzeniu jest nieliczna, co świadczy o braku odczuwania dolegliwości. Z dokumentacji nie wynika aby powód odbywał leczenie ambulatoryjne czy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Przyznana kwota zadośćuczynienia jest adekwatna do krzywdy jakiej doznał powód. Odnośnie kosztów leczenia, poza kwotą przyznaną, nie są zasadne, skoro powód przedłożył faktury i rachunki na łączną kwotę 693,21 zł i taką też kwotę przyznano.
Natomiast roszczenie powoda odnośnie kosztów dojazdu do placówek medycznych również nie jest zasadne ponad kwotę 87.02 zł, która przyznano, choćby w oparciu o dokumenty. Wniosła też zastrzeżenie odnośnie daty wymagalności odsetek ustawowych, bowiem ewentualne odsetki ustawowe winny być naliczone najwcześniej od dnia wydania wyroku.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
(...) córka powoda P. G. prowadziła samochód, powód był pasażerem. W S. przy ul. (...) w chwili kiedy córka powoda skręcała w boczną ulicę w lewo, nadjechał samochód marki A., którego kierowca wymijając samochód kierowany przez córkę powoda uderzył w niego w lewy bok. Powód następnego dnia po kolizji po tym, gdy zaczął wymiotować, udał się do lekarza POZ, który stwierdził zwichnięcie, skręcenie i naderwanie stawów i wiązadeł na poziomie szyi, zlecił badanie rtg i skierowanie do specjalisty lekarza ortopedy. Lekarz ortopeda potwierdził rozpoznanie lekarza POZ, z uwagi na skręcenie kręgosłupa szyjnego zlecił kołnierz półsztywny na okres 8 tygodni i dalsze leczenie w poradni chirurgii urazowo – ortopedycznej i zlecił zażywanie leków. Przez ten okres pozwany miał założony gorset a po jego zdjęciu był poddawany zabiegom rehabilitacyjnym w terminie od 21.VII – 1.VIII.2014r. Przez ten okres był pod opieką lekarską i kilkakrotnie bywał u lekarza.
Korzystał też z terapii psychologicznej w okresie od 14 lutego do 9 czerwca 2014r., psycholog stwierdziła u powoda zaburzenia lękowe depresyjne – adaptacyjne i zaleciła konsultację psychiatryczną.
Powód poddał się leczeniu psychiatrycznemu, leczy się do dnia dzisiejszego.
/ dowód: dokumentacja lekarska k. 16 – 21, 37 – 39, zaświadczenie dot. zabiegów rehabilitacyjnych k. 28, rachunki gabinetu psychologicznego k.29 – 31, 127 – 128, zaświadczenie k.36, historia zdrowia i choroby k. 41 - 45, 106 – 108 /.
Z tytułu kosztów leczenia powód poniósł kwotę 677,58 zł.
/ dowód: paragony k. 14, rachunki k. 29 – 31, faktury k. 33 – 34 /.
Powód jeździł do placówek medycznych: na kontrole wielokrotnie do poradni ortopedycznej, do kliniki (...) na zabiegi rehabilitacyjne, na terapię psychologiczną, psychiatryczną i wówczas korzystał z taksówek, autobusów, grzecznościowo podwoził też sąsiad.
Powód bezpośrednio po wypadku nie mógł sam ubrać się czy umyć się, wymagał pomocy, której udzielały mu matka i córka, odczuwał ból głowy. W związku z przebytym wypadkiem powód odczuwa bóle szyi i barku, wówczas zażywa lek K., zdarzają się zaniki pamięci, cierpiał na depresję, odczuwał strach przed wychodzeniem z domu, odczuwa też lęk przed jazdą samochodem.
/ dowód: wyjaśnienia powoda k. 120 – 122/.
Pozwana wypłaciła powodowi kwotę 693,21 zł tytułem kosztów leczenia, na podstawie rachunków i faktur przedłożonych przez powoda.
Natomiast tytułem kosztów dojazdów do placówek medycznych wypłaciła powodowi kwotę ryczałtową 87,02 zł. Pozwana uwzględniła przy tym iż powód odbył przejazdy w łącznej wysokości 196 km, przy średnim spalaniu 8/100 i średniej cenie paliwa 5,50 zł, opierając się na dokumentacji medycznej.
/ bezsporne, odpowiedź na pozew k. 87 /.
Na wniosek obu stron został dopuszczony dowód z opinii biegłego chirurga, przy czym na wniosek powoda na okoliczność: ustalenia obrażeń doznanych przez powoda w wypadku z 5.II.2014r., określenia rozmiaru cierpień występujących przy tego typu urazach i powstałego w związku z tym stopnia uszczerbku na zdrowiu powoda.
Natomiast na wniosek pozwanej na okoliczność tego czy powód choruje na inne schorzenia mogące mieć wpływ na jego obecny stan zdrowia fizycznego i psychicznego, czy wszystkie schorzenia powoda są skutkiem wypadku z 5.Ii.2014r., w jakim stopniu inne schorzenia powoda, nie związane z wypadkiem, mają wpływ na jego obecny stan zdrowia, które z przedstawionych przez powoda kosztów leczenia są uzasadnione i pozostają w związku z leczeniem będącym następstwem zdarzenia.
Biegły M. K. ustalił iż obrażenia doznane przez powoda a związane z urazem skrętnym kręgosłupa odcinka szyjnego kręgosłupa skutkowały powstaniem długotrwałego uszczerbku na zdrowiu pod postacią zespołu bólowego odcinka szyjnego kręgosłupa z przewagą objawów korzonkowych. Określił długotrwały uszczerbek na zdrowiu na 5%. Zaznaczył przy tym iż powód doznał uciążliwości związanych z unieruchomieniem, przez okres 3 – 5 dni występował u powoda ostry ból związany z uszkodzeniem mięśni, więzadeł. Stwierdził też biegły iż koszty związane z wydaniem zaświadczeń o rehabilitacji są uzasadnione. W chwili badania nie stwierdził biegły aby występowały ograniczenia w funkcjonowaniu powoda, mających związek ze zdarzeniem z 5.II.2014r.
/ dowód: opinia biegłego k. 149 – 151 /.
Sąd zważył, co następuje.
bezsporne jest iż roszczenie powoda dotyczy zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, jakiej doznał w wyniku wypadku drogowego z 5.II.2014r., w oparciu o przepis art. 445§1, jak też związane z tym koszty leczenia i koszty dojazdu do placówek medycznych.
Przepis art. 445 § 1 kc stanowi iż w przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia poszkodowanego wywołanego czynem niedozwolonym sąd może przyznać odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Powyższy przepis pozostawia sądowi określenie „odpowiedniej sumy „ tytułem zadośćuczynienia, obecnie w orzecznictwie akcentuje się kompensacyjną funkcję zadośćuczynienia, w świetle której jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej lecz musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość.
Zasadniczym kryterium jest rozmiar krzywdy, jakiej doznał powód. W swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy podkreśla że wysokość zadośćuczynienia uzależniona jest od całokształtu ujawnionych okoliczności, a w szczególności czasu trwania cierpień fizycznych i psychicznych, trwałości skutków wypadku jak też wieku poszkodowanego oraz prognozy na przyszłe życie powoda. Ocena tego rodzaju kryteriów zależy od okoliczności danej sprawy a wiadomą rzeczą jest że do każdej sprawy należy podejść indywidualnie, bowiem w każdej sprawie występują szczególne, właściwe tylko dla niej okoliczności faktyczne.
Należy podnieść iż zadośćuczynienie w wysokości 2.000,00 zł przyznane przez pozwanego powodowi jest niewielkie i nie rekompensuje rozmiaru krzywdy doznanej przez powoda. Powód doznał uszczerbku na zdrowiu ustalonego przez biegłego w wysokości 5%, a z uwagi na doznane obrażenia przez 3 - 5 dni odczuwał ostry ból związany z uszkodzeniem mięśni, więzadeł, a więc delikatnych części ciała. Wymagał długotrwałego usztywnienia kręgosłupa bo aż przez okres 8 tygodni i spożywania leków przeciwbólowych. Leczenie tego typu wiązało się z dużymi uciążliwościami związanymi z unieruchomieniem kręgosłupa szyjnego, powód był też rehabilitowany. U powoda powstał długotrwały uszczerbek na zdrowiu w postaci zespołu bólowego odcinka szyjnego kręgosłupa z przewagą objawów korzonkowych. Do chwili obecnej odczuwa dolegliwości bólowe przy prostowaniu kręgosłupa szyjnego, ulgę przynosi pozycja zgięciowa.
Wprawdzie w dniu badania powoda, biegły nie stwierdził trwałych zmian w odcinku szyjnym kręgosłupa związanych ze zdarzeniem, nie stwierdził też żadnych ograniczeń w funkcjonowaniu powoda, jak też nie stwierdził aby obrażenia, których doznał powód, upośledziły jego zdolności lokomocyjne a w związku z tym mógł poruszać się samodzielnie i korzystać ze środków transportu publicznego. Jednak bezpośrednio po zdarzeniu powód nie mógł samodzielnie ubrać się czy umyć, przy tych czynnościach pomagała mu córka i matka, korzystał też terapii psychologicznej i psychiatrycznej, przy czym do tej pory korzysta z terapii psychiatrycznej.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, jak też wiek powoda, należało uznać iż zadośćuczynienie, którego domaga się powód / 10.000,00 zł /, jest adekwatne do stopnia uszczerbku na zdrowiu, rozmiaru krzywdy i cierpień których doznał.
Natomiast nie uwzględniono roszczenia powoda, dotyczącego kosztów leczenia i kosztów dojazdu do placówek medycznych.
Powód udokumentował pobyt w wielu placówkach medycznych i jak wynika z odpowiedzi na pozew, pozwany wskazując daty, placówki medyczne i ilość kilometrów które uwzględnił i przyjął iż łącznie przejazdy wyniosły 196 km, przy średniej cenie za paliwo 5,50 zł i średnim spalaniu 8/100, w kwocie 87,02 zł. Natomiast ponad tę kwotę, roszczenie z pozwu w wysokości 756,02 zł powód nie udokumentował, zaznaczył przy tym że wszystkie dokumenty dot. przejazdów załączył do akt i takie same dokumenty przedłożył pozwanej Nie potrafił też wskazać sposobu wyliczenia tej kwoty a był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego.
Podobnie niezasadne jest roszczenie dotyczące kosztów leczenia.
Zgodnie z art. 444§1 kc poszkodowany może domagać się w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, wszelkich wynikłych z tego powodu kosztów, przy czym zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry potrzebną sumę na koszty leczenia.
Powód załączył do akt rachunki i faktury dotyczące kosztów leczenia i taką samą dokumentację przedłożył pozwanej. Z tych dokumentów wynika że na koszty leczenia powód wydał kwotę 695,19 zł, natomiast pozwana przyznała powodowi z tego tytułu kwotę 693,21 zł, czyli w kwocie zbliżonej do wartości rachunków i faktur. Wobec tego powód nie udokumentował roszczenia z tego tytułu na kwotę dochodzoną pozwem tj. 823,59 zł i tak jak w przypadku kosztów dojazdów nie potrafił wyliczyć tych kosztów.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w wyroku, a w pozostałej części powództwo oddalić.
Powód domagał się zasądzenia odsetek ustawowych od dnia wniesienia pozwu / art.481§1 kc.. Pozwana wniosła zastrzeżenie odnośnie daty wymagalności odsetek ustawowych, wskazując iż ostatecznie wysokość ewentualnego zadośćuczynienia zostanie ustalona przez sąd i z datą powinny być uwzględnione odsetki ustawowe.
Zarzuty te są zasadne, bowiem w razie ustalenia wysokości zadośćuczynienia, uzasadnione jest przyznanie odsetek dopiero od chwili wyrokowania / vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30.10.2003r., IV CK 130/02 LEX nr 82273/, stąd zasądzono odsetki od daty wydania wyroku, z uwzględnieniem zmiany obowiązującej od 1.I.2016r.
O kosztach orzeczono w myśl art. 108§1, 100, 98 i 99 kpc oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.IX.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / t. j. Dz. U. 2013r., poz. 461 ze zm. / - §6 pkt. 4. Powód wygrał proces w 86,5 %, wobec tego należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda koszty procesu proporcjonalnie do stopnia przegranego procesu.
Na podstawie ustawy z 28.VII.2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych / t. j. Dz.U. 2014r. poz. 1025 z późn.zm. /- art. 83 ust.2 w zw. z art. 113 ust. 1 należało ściągnąć od pozwanego koszty sądowe związane z nieuiszczoną opłatą sądową, od której powód został zwolniony.