Postanowienie Sądu Rejonowego w Sanokuz 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt I C 219/24

Metryka

Wydany

6 sierpnia 2024 r.

Sąd

Sąd Rejonowy w Sanoku

Wydział

I Wydział Cywilny

Skład

sędzia Adrian Adam Bożek przewodniczący

Rozpoznanie

w dniu 6 sierpnia 2024 roku w Sanoku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy z powództwa M. K. przeciwko (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. o ustalenie i zapłatę w przedmiocie wniosku powoda o udzielenie zabezpieczenia powództwa

Sentencja

1. postanawia oddalić wniosek. Uzasadnienie postanowienia z dnia 6 sierpnia 2024r. W pozwie zawierającym żądania ustalenia nieważności (lub bezskuteczności) części postanowień umowy kredytu oraz zasądzenie od pozwanego n rzecz powoda M. K. kwoty 5 798,18 zł powód wniósł również o udzielenie zabezpieczenia powództwa poprzez uregulowanie na czas trwania postępowania, praw i obowiązków stron postępowania wynikających z łączącej strony umowy kredytu hipotecznego Kredyt mieszkaniowy (...) z oprocentowaniem zmiennym nr (...) z dnia 9.09.2019r. ustalając, że do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy powódka będzie zobowiązana do zapłaty na rzecz pozwanego (...) Bank (...) S. A. comiesięcznych rat odsetkowych kredytu naliczanych na podstawie oprocentowania w wysokości 2,02 p. p. (marża (...). S.A.), a pozwany do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zobowiązany będzie nie składać oświadczenia o wypowiedzeniu w/w umowy kredytu oraz zobowiązany będzie do nieprzekazywania informacji o niespłacaniu przez M. K. rat kredytu do Biura (...) S.A. lub każdemu innemu podmiotowi obrotu gospodarczego. Sąd rozważył co następuje: wniosek o udzielenie zabezpieczenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 730 § 1 k.p.c. w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. Celem tego jest zwiększenie skuteczności postępowania cywilnego poprzez zapewnienie, że pomimo upływu czasu koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy możliwe będzie osiągnięcie zamierzonych przez stronę celów postępowania. Uprawnionymi do żądania udzielenia zabezpieczenia zgodnie z art. 730¹ § 1 k.p.c. jest każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Podkreślenia wymaga fakt, że uprawdopodobnienie nie wymaga niepodważalnych dowodów istnienia roszczenia, nie mniej powinno być poparte źródłami, a więc materiałem (niekoniecznie spełniającym wymogi stawiane przez przepisy o postępowaniu dowodowym), z którego można wywieść, ze znacznym stopniem prawdopodobieństwa, że roszczenie istnieje. W ocenie sądu na etapie rozstrzygania w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia strona powodowa nie uprawdopodobniła roszczenia w stopniu uzasadniającym udzielenie jego zabezpieczenia. Unormowanie praw i obowiązków stron na czas trwania postępowania (tzw. zabezpieczenie nowacyjne lub antycypacyjne) jest środkiem zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych, przewidzianym w art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. W myśl tego przepisu, jeżeli przedmiotem zabezpieczenia nie jest roszczenie pieniężne, sąd udziela zabezpieczenia w taki sposób, jaki stosownie do okoliczności uzna za odpowiedni, nie wyłączając sposobów przewidzianych dla zabezpieczenia roszczeń pieniężnych. W tym wypadku nie obowiązuje wskazana wyżej zasada z art. 731 k.p.c., że zabezpieczenie nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia, gdy zabezpieczenie jest konieczne dla odwrócenia grożącej szkody lub innych niekorzystnych dla uprawnionego skutków (art. 755 § 2(1) k.p.c.). Uprawdopodobnienie roszczenia przez uprawnionego oznacza przytoczenie takich okoliczności, z których będzie wynikać, że roszczenie mu przysługuje. Przesłanka ta będzie spełniona, jeśli uprawniony przedstawi materiał, niekoniecznie spełniający wymogi stawiane przez przepisy o postępowaniu dowodowym, z którego można jednak wnosić ze znacznym stopniem prawdopodobieństwa, że roszczenie rzeczywiście istnieje. Uprawdopodobnienie jest łagodniejszym od udowodnienia, pod względem formalnym, sposobem wykazania dochodzonego roszczenia. Z twierdzeń pozwu prima facie powinno wynikać, że powód ma rację. Podstawą prawną roszczenia o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub jego nieważności jest art. 189 k.p.c., zgodnie z którym powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Powództwo o ustalenie prawa lub stosunku prawnego na podstawie art. 189 k.p.c. może być uwzględnione zatem wtedy, gdy spełnione są dwie przesłanki merytoryczne: interes prawny oraz wykazanie prawdziwości twierdzeń powoda, że dane prawo lub stosunek prawny rzeczywiście istnieje. Pierwsza z tych przesłanek warunkuje określony skutek tego powództwa, decydując o dopuszczalności badania i ustalania prawdziwości twierdzeń powoda. Wykazanie zaś istnienia drugiej z tych przesłanek decyduje o kwestii zasadności powództwa (vide orz. SN z 27 czerwca 2001 r., II CKN 898/00, Legalis nr 277455). Z analizy akt sprawy wynika, iż powód uprawdopodobnił, że w dniu 9 września 2019 roku zawarł z pozwanym umowę kredytu hipotecznego Kredyt mieszkaniowy (...) z oprocentowaniem zmiennym nr (...) (k. 19 – 28), na podstawie której pozwany bank udostępnił mu kwotę 155 000 zł. Jednym z elementów przedmiotowo istotnych umowy kredytu jest wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany (por. art. 69 ust. 2 pkt 5 Prawa bankowego). Zgodnie z kwestionowanymi przedmiotowym powództwem zapisami umowy (w szczególności § 5 części ogólnej umowy kredytowej, k.23v) kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową składającą się ze stałej marży banku i zmiennego wskaźnika referencyjnego WIBOR 6M, którego wysokość jest ustalana w dniu rozpoczynającym pierwszy i kolejne sześciomiesięczne okresy obowiązywania tego wskaźnika. Marża banku wynosiła 2,02 p.p., a wskaźnik referencyjny WIBOR 6M w dniu sporządzania Umowy - 1,790000% (por. § 2 pkt 5 i 6 części szczegółowej umowy, k. 19). Sposób ustalania wysokości wskaźnika WIBOR, który w ocenie powoda jest nietransparentny i skutkuje wadliwością Umowy, uregulowany jest przepisami prawa powszechnie obowiązującego, co wyklucza zasadność zarzutu niedostatecznego uregulowania tej kwestii w Umowie. Definicja wskaźnika WIBOR została zawarta w pkt 8 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/482 z dnia 22 marca 2019 r. wydanego na podstawie art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. (Rozporządzenie BMR), będącego częścią polskiego porządku prawnego. Zgodnie z tą definicją WIBOR jest stopą referencyjną opartą na średniej wartości stóp procentowych, po których banki działające na polskim rynku pieniężnym są gotowe udzielać sobie niezabezpieczonych pożyczek o różnych terminach zapadalności. Szczegóły dotyczące zasad i warunków ustalania wskaźnika WIBOR są określone w aktach wykonawczych wydanych na podstawie przepisów Ustawy o Narodowym Banku Polskim z dnia 29 sierpnia 1997 r. i Ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym z dnia 21 lipca 2006 r. Wskazać należy również, że powód zapoznał się z informacją o ponoszonym ryzyku zmiany wysokości stopy procentowej, a nadto po uruchomieniu całości kredytu miał możliwość wystąpienia do banku o zmianę oprocentowania na stałą stopę bazową. Reasumując, na obecnym etapie w ocenie Sądu nie doszło do uprawdopodobnienia powództwa, co skutkowało oddaleniem wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Za bezprzedmiotowe należało uznać w tej sytuacji rozważanie na temat istnienia po stronie powodowej interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia.