Uzasadnienie
M. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w B. w dniu 7 października 2025 roku wytoczył powództwo przeciwko S. B. o zapłatę kwoty 16 845,98 złotych z odsetkami umownymi wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanymi od kwoty 11 100,00 złotych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od kwoty 5 745,98 złotych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 5 listopada 2021 roku między (...) S.A. z siedzibą w K., a pozwanym S. B. zawarta została – za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość – umowa pożyczki ratalnej nr (...), na podstawie której pozwanemu udzielona została pożyczka w kwocie 6 000 złotych. Wypłata pożyczki nastąpiła – zgodnie z dyspozycją pozwanego – częściowo w formie gotówkowej, a część została przekazana na poczet wynagrodzenia za świadczone pozwanemu usługi określone w umowie. Pozwany zobowiązał się do spłaty pożyczki, wraz z prowizją w kwocie 5 100 złotych i odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych, w 24 miesięcznych ratach. Pozwany nie wywiązał się z warunków umowy. W związku z brakiem spłaty zadłużenia przez pozwanego, pismem z dnia 12 lutego 2022 roku pożyczkodawca wypowiedział przedmiotową umowę, co skutkowało postawieniem niespłaconej kwoty pożyczki w stan zadłużenia przeterminowanego od dnia 29 marca 2022 roku.
Zgodnie z umową, pożyczkodawca uprawniony jest do naliczania odsetek od zadłużenia przeterminowanego w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. W dniu 22 grudnia 2023 roku pożyczkodawca dokonał przelewu wierzytelności wynikającej z przedmiotowej umowy pożyczki na rzecz powoda. Powód poinformował pozwanego o przelewie wierzytelności i jednocześnie wezwał pozwanego do dobrowolnej zapłaty długu. Nadto powód próbował kontaktować się z pozwanym telefonicznie w celu dobrowolnej spłaty zadłużenia. Działania te były bezskuteczne. Pozwany nie był zainteresowany zawarciem ugody i spłatą zadłużenia.
Powód wskazał, że na dochodzoną w niniejszej sprawie należność składa się:
- - kwota 6 000 złotych – tytułem niespłaconego kapitału pożyczki,
- - kwota 5 100 złotych – tytułem niespłaconej prowizji,
- - kwota 1 058,48 złotych – tytułem niespłaconych odsetek umownych,
- - kwota 4 687,50 zł – tytułem skapitalizowanych odsetek umownych za opóźnienie, naliczonych w okresie od 29.03.2022r. do dnia sporządzenia pozwu.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2026 roku Sąd Rejonowy w Piszu, na wniosek powoda, ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego kuratora w osobie adwokata. Do pełnienia funkcji kuratora Okręgowa Rada Adwokacka w L. wskazała adwokata Z. E..
Kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości. W pierwszej kolejności podniósł, że wobec kwoty udzielonej pożyczki, opłata poboczna związana z jej udzieleniem – w postaci prowizji – jest nadmierna. Ponadto, powód nie wykazał, aby kwota prowizji została indywidualnie uzgodniona z pozwanym, a umowa została zawarta na podstawie wzorca adhezyjnego przygotowanego przez pożyczkodawcę. Wobec powyższego, w ocenie kuratora, postanowienia umowy w zakresie prowizji uznać należy za kształtujące prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające jego interesy (art. 385¹ § 1 k.c.). Prowizja w wysokości rażąco zawyżonej świadczy w ocenie kuratora o tym, że zastrzeżona została jedynie w celu maksymalizacji zysków wierzyciela, co prowadzi do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych i nie powinno korzystać z ochrony prawnej.
Nadto, porównanie świadczenia, jakie pozwany uzyskał w wyniku zawarcia umowy (6 000 zł), ze świadczeniem, które zamierzał uzyskać pożyczkodawca (prowizja i odsetki w wysokości odsetek maksymalnych, prowadzi w ocenie kuratora do wniosku, iż doszło do rażącego zachwiania ekwiwalentności świadczeń, co z kolei przesądza o sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.
Abstrahując od powyższego, kurator podniósł, że przedłożonymi dokumentami powód nie wykazał istnienia długu. Dodatkowo, w dowodzie wypłaty załączonym do pozwu nie widnieje kwota 6 000 złotych, a jedynie 5 000 złotych, co w ocenie kuratora również budzi poważne wątpliwości.
Z ostrożności procesowej kurator podniósł zarzut przedawnienia roszczenia.
Sąd rejonowy ustalił, co następuje
W dniu 5 listopada 2021 roku S. B. wystąpił do (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. z internetowym wnioskiem o udzielenie pożyczki w kwocie 6 000 zł.
W dniu 5 listopada 2021 roku pomiędzy (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w K., a S. B. zawarta została – za pośrednictwem strony internetowej (...) – umowa pożyczki ratalnej nr (...), na podstawie której S. B. przyznana została pożyczka w kwocie 6 000 złotych.
Wypłata pożyczki miała nastąpić w formie:
- - wypłaty kwoty 5 000 zł gotówką w postaci B. w kasie banku lub oddziale Poczty Polskiej w terminie 4 dni od dnia postawienia całkowitej kwoty pożyczki do dyspozycji pożyczkobiorcy,
- - przelewu kwoty 1000 zł na rachunek bankowy (...) z siedzibą w Estonii tytułem wynagrodzenia za usługę e-konsultacji medycznych. (pkt 18. umowy)
Umowa przewidywała, że w przypadku nie dokonania przez pożyczkobiorcę odbioru kwoty pożyczki gotówką w postaci (...) w kasie banku lub oddziale Poczty Polskiej w terminie 4 dni, zastosowanie mają postanowienia umowy dotyczące odstąpienia od umowy. (pkt 20. umowy)
W dniu 5 listopada 2021 roku S. B. w oddziale Poczty Polskiej przy ulicy (...) w R. wypłacił gotówką kwotę 5 000 złotych przyznaną mu w drodze ww. umowy pożyczki.
Zgodnie z umową, S. B. zobowiązał się do spłaty pożyczki wraz z prowizją w kwocie 5 100 zł oraz odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych w kwocie 705,85 zł, w 24 miesięcznych ratach płatnych w wysokości i terminach wyszczególnionych w harmonogramie spłaty, począwszy od 13 grudnia 2021 roku. Ostatnia rata miała być uiszczona 13 listopada 2023 roku. Całkowita kwota do zapłaty, przy założeniu dokonywania terminowej spłaty rat pożyczki, wynosiła 11 705,85 zł. (pkt 2-9 umowy)
Umowa przewidywała, że od zadłużenia przeterminowanego pożyczkodawca uprawniony jest do naliczania maksymalnych odsetek za opóźnienie (pkt 8. umowy).
W przypadku naruszenia przez pożyczkobiorcę warunków umowy, w tym w szczególności w przypadku nieterminowej spłaty zadłużenia wynikającego z umowy, jak również naruszenia innych zobowiązań pożyczkobiorcy wynikających z umowy, pożyczkodawca miał prawo rozwiązać umowę na podstawie oświadczenia w formie pisemnej, z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. (pkt 37. umowy) (dowód: wniosek o pożyczkę k. 21-22v; umowa pożyczki wraz z harmonogramem spłaty i formularzem informacyjnym k. 23-27v; potwierdzenie odbioru gotówki k. 28)
S. B. nie przystąpił do spłaty pożyczki.
Wobec powyższego, pismem z dnia 12 lutego 2022 roku (nadanym listem poleconym w dniu 15 lutego 2022 roku na adres zamieszkania pozwanego wskazany w umowie pożyczki) (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w K. wypowiedziała umowę pożyczki ratalnej nr (...) z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia.
(dowód: pismo z 12.02.2022r. wraz z dowodem nadania k. 29-30)
W dniu 22 grudnia 2023 roku pomiędzy (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w K., a M. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w B. zawarta została umowa przelewu wierzytelności, na podstawie której wspomniany Fundusz nabył wierzytelność względem S. B. wynikającą z ww. umowy pożyczki ratalnej o numerze (...).
(dowód: umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem k. 31-37v)
Sąd rejonowy zważył, co następuje
Roszczenie powoda jest zasadne jedynie w części.
Przedłożone przez powódkę dokumenty nie budziły wątpliwości Sądu co do ich prawdziwości i wiarygodności. Niewątpliwie pozwanego i poprzednika prawnego powódki łączyła umowa pożyczki ratalnej o numerze (...) zawarta w dniu 5 listopada 2021 roku za pośrednictwem strony internetowej pożyczkodawcy. Pozwany złożył dyspozycję, aby wypłata udzielonej mu pożyczki w kwocie 5000 złotych nastąpiła gotówką i taką kwotę w dniu zawarcia umowy pozwany wypłacił z rachunku bankowego pożyczkodawcy w oddziale poczty polskiej w miejscu swojego zamieszkania, co wprost wynika z załączonego do akt sprawy potwierdzenia przelewu (k. 28). Umowa pożyczki wprost przewidywała, że w przypadku nie dokonania przez pożyczkobiorcę odbioru kwoty pożyczki gotówką w postaci (...) w kasie banku lub oddziale Poczty Polskiej w terminie 4 dni, zastosowanie mają postanowienia umowy dotyczące odstąpienia od umowy (punkt 20. umowy). Pozwany wypłacił kwotę pożyczki. Miał zatem pełną świadomość treści umowy pożyczki, na którą wyraził zgodę i ją zaakceptował. Nie przesądza to jednak o ważności i skuteczności postanowień umowy.
Zawarta umowa pożyczki jest, według obowiązującego w dacie zawarcia tej umowy stanu prawnego, umową o kredyt konsumencki określoną w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1028). Zgodnie z treścią tego przepisu przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550,00 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Jak z kolei stanowi przepis art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy.
Strona pozwana zakwestionowała wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia wskazując, że kwota dochodzona tytułem prowizji jest nienależna powodowi, kwestionując przy tym dotyczące tego kosztu postanowienia łączącej strony umowy. Z tego względu Sąd zobowiązany był ocenić zasadność roszczenia strony powodowej przez pryzmat całokształtu przepisów prawa materialnego, nie wyłączając przepisów o niedozwolonych postanowieniach umownych.
Nie można zapominać, że przepisy o niedozwolonych postanowieniach umownych zostały wprowadzone do kodeksu cywilnego w ramach implementacji dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Kompetencja sądu do zbadania z urzędu tego, czy klauzula w umowie jest postanowieniem nieuczciwym, stanowi w tej sytuacji zarówno środek do realizacji celu określonego w art. 6 dyrektywy 93/13, to znaczy uniemożliwienia związania konsumenta nieuczciwym postanowieniem, jak i do przyczynienia się do osiągnięcia celu art. 7 tejże dyrektywy, ponieważ przeprowadzenie przez sąd z urzędu takiej oceny może działać jako czynnik odstraszający oraz przyczynić się do zapobiegania nieuczciwym warunkom w umowach zawieranych pomiędzy konsumentami, a sprzedawcami lub dostawcami (vide m.in. wyrok TS z 21.11.2002r. w sprawie C-473/00; wyrok TS z 27.06.2000r. w sprawie C-240/98).
Zgodnie z treścią art. 385¹ § 1 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, z tym zastrzeżeniem, że nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W myśl art. 385¹ § 2 k.c., jeżeli postanowienie umowy zgodnie z zacytowanym powyżej przepisem nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art. 385¹ § 3).
Sprzeczne z dobrymi obyczajami są m.in. działania wykorzystujące np. niewiedzę, brak doświadczenia konsumenta, naruszenie równorzędności stron umowy, działania zmierzające do dezinformacji, wywołania błędnego przekonania konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Chodzi więc o działanie potocznie określane jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania (vide m.in. wyrok SA w Warszawie z 27.01.2011r. w sprawie VI ACa 771/10).
Rażące naruszenie interesów konsumenta zachodzi natomiast w sytuacji, w których w rażący sposób została naruszona równowaga interesów stron umowy przez to, że jedna z nich wykorzystała swoją przewagę formułując konkretne postanowienie umowy. Określenie "rażąco" należy stosować do znacznego odchylenia przyjętego uregulowania od zasady uczciwego wyważenia praw i obowiązków (vide m.in. wyrok SA w Warszawie z 14.09.2011r. w sprawie VI ACa 291/11). Rażące naruszenie interesów konsumenta oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym (vide m.in. wyrok SA w Warszawie z 14.12.2010r. w sprawie VI ACa 487/10).
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zastosowanie przez pożyczkodawcę (przednika prawnego powoda) w przedmiotowej umowie pożyczki prowizji w wygórowanej wysokości, nieodzwierciedlającej kosztów faktycznie poniesionych w związku z przygotowaniem umowy pożyczki i świadczonymi usługami, narusza zasadę ekwiwalentności świadczeń, kształtuje obowiązki strony umowy w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco narusza interesy konsumenta, a w konsekwencji stanowi niedozwolone postanowienia umowne.
Nie sposób, zdaniem Sądu, uznać, by właściwym dla natury umowy pożyczki było pobieranie wynagrodzenia prowizyjnego wyższego od kwoty faktycznie wypłaconej pożyczki.
Powyższe świadczy o zastosowaniu nadmiernego elementu obciążenia pożyczkobiorcy, prowadzącego do zachwiania równowagi stron stosunku zobowiązaniowego. Stopień zachwiania tej równowagi pozostaje w sprzeczności z zasadą swobody umów, która ograniczana jest nie tylko przez ustawę, ale także przez właściwość (naturę) stosunku oraz zasady współżycia społecznego. Wynagrodzenie prowizyjne stanowi wyłącznie dodatkowe źródło zysku przedsiębiorcy, które należy weryfikować w kontekście obejścia przepisów prawa o maksymalnych odsetkach umownych.
Tego rodzaju celowe działanie ma na celu osiągnięcie maksymalnego zysku na szkodę konsumenta, który ponosi niewspółmierne i nieproporcjonalne koszty uzyskania pożyczki w stosunku do samej kwoty, którą otrzymuje w związku z zawarciem umowy. Nie można oprzeć się wrażeniu, że działalność pożyczkodawcy polega na udzielaniu pożyczek osobom całkowicie niezorientowanym w realiach rynkowych bądź osobom zdeterminowanym pozostającym w trudnej sytuacji życiowej, które godzą się na wszelkie warunki aby uzyskać natychmiastowo środki pieniężne. Obciążanie klientów kosztami przekraczającymi wysokość bądź równymi wysokości wypłaconej im kwoty, przy uwzględnieniu, że umowa nie przedstawia w sposób uczciwy i rzetelny rzeczywistego zysku pożyczkodawcy w tym zakresie, jest działaniem nieuczciwym, nierzetelnym i sprzecznym z dobrymi obyczajami, które cechować powinien przecież szeroko rozumiany szacunek dla drugiego człowieka, a nie chęć maksymalnego zysku i zabezpieczenia swoich interesów kosztem konsumenta.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że postanowienia przedmiotowej umowy w zakresie prowizji należnej pożyczkodawcy są niedozwolonym postanowieniem umownym w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c.
Za nieudowodnione z kolei Sąd uznał roszczenie powoda w zakresie kwoty 1 000 złotych, która – zgodnie z treścią zawartej przez pozwanego umowy pożyczki – miała zostać przeznaczona na „pokrycie wynagrodzenia za usługę e-konsultacji medycznych”. Z postanowień umowy wynika, że kwota ta nie miała zostać przekazana bezpośrednio pozwanemu, lecz wypłacona w formie przelewu na rachunek bankowy (...) z siedzibą w Estonii, tytułem wynagrodzenia za wskazaną usługę (pkt 18 umowy).
Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny zasadności dochodzonego w tym zakresie roszczenia. Skoro bowiem powód wywodził obowiązek zwrotu tej kwoty z faktu udzielenia pozwanemu pożyczki, to zgodnie z art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. obowiązany był wykazać, że kwota ta została rzeczywiście wypłacona zgodnie z postanowieniami umowy. Samo postanowienie umowne określające sposób przeznaczenia i wypłaty kwoty 1 000 złotych nie stanowi dowodu, że świadczenie zostało faktycznie spełnione.
Powód nie przedłożył natomiast żadnego dokumentu potwierdzającego dokonanie przelewu na rachunek (...). W szczególności nie przedstawił potwierdzenia wykonania transakcji, wyciągu bankowego ani innego dokumentu, z którego wynikałoby, że kwota 1 000 złotych została rzeczywiście przekazana na rachunek wskazanego podmiotu. Tym samym nie wykazał jednej z podstawowych przesłanek dochodzonego roszczenia, tj. faktu faktycznego udostępnienia pozwanemu tej części kapitału pożyczki.
Nie bez znaczenia pozostaje przy tym, że kurator pozwanego od kwestionowała roszczenie powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Powód znał zatem stanowisko procesowe strony pozwanej i miał świadomość, że okoliczność faktycznego przekazania kwoty 1 000 złotych wymaga wykazania stosownym materiałem dowodowym. Pomimo doręczenia mu odpisu odpowiedzi na pozew nie przedłożył jednak dowodu potwierdzającego wykonanie przelewu.
Zaniechanie to należy ocenić również z uwzględnieniem szczególnych zasad postępowania w sprawach z udziałem konsumentów. Zgodnie z art. 458¹⁵ § 1 k.p.c., strona będąca przedsiębiorcą, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, obowiązana jest powołać wszystkie twierdzenia i dowody już w pozwie. Regulacja ta nakłada na przedsiębiorcę podwyższony ciężar procesowej aktywności i ma służyć koncentracji materiału procesowego oraz sprawnemu rozpoznaniu sprawy.
W realiach niniejszej sprawy powód, będący przedsiębiorcą reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika, powinien zatem już na etapie wnoszenia pozwu przedstawić dowód potwierdzający przekazanie kwoty 1 000 złotych na rachunek S. (...). Tym bardziej obowiązek ten aktualizował się po zakwestionowaniu przez pozwanego dochodzonego roszczenia. Brak przedstawienia takiego dowodu, mimo istnienia takiej możliwości, nie może obciążać strony pozwanej.
W konsekwencji, wobec niewykazania przez powoda, że kwota 1 000 złotych została faktycznie wypłacona w sposób określony w umowie, Sąd uznał roszczenie w tym zakresie za nieudowodnione i niezasługujące na uwzględnienie. Samo zawarcie umowy pożyczki oraz wskazanie w jej treści kwoty przeznaczonej na określony cel nie przesądza bowiem o rzeczywistym spełnieniu świadczenia przez powoda. Ciężar wykazania tej okoliczności spoczywał na powodzie, który obowiązkowi temu nie sprostał.
W ocenie Sądu roszczenie powoda w zakresie pozostałej części udzielonej pożyczki, tj. kwoty 5 000 złotych, zostało wykazane zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.
Z przedłożonego przez powoda materiału dowodowego wynika, że kwota ta została pozwanemu rzeczywiście udostępniona w ramach zawartej umowy pożyczki, a następnie nie została przez niego spłacona. Okoliczność braku spłaty znajduje potwierdzenie zarówno w treści pisma zawierającego oświadczenie pożyczkodawcy o wypowiedzeniu umowy (k. 29), jak również w treści załącznika do umowy przelewu wierzytelności. W załączniku tym wskazano, że zadłużenie wynikające z umowy pożyczki nr (...), zawartej w dniu 5 listopada 2021 roku, obejmowało niespłacony kapitał w kwocie 6 000 złotych (k. 37).
W konsekwencji, przy uwzględnieniu zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku dowodów przeciwnych ze strony pozwanej, Sąd uznał, że powód wykazał istnienie zobowiązania pozwanego w zakresie kwoty 5 000 złotych oraz jego wysokość. Roszczenie w tej części nie uległo przedawnieniu. Tym samym zasługiwało na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 000 złotych z odsetkami naliczanymi od dnia wniesienia pozwu i oddalił powództwo w pozostałej części.
W zakresie odsetek powód domagał się ich zasądzenia od dnia 29 marca 2022 roku, jednak nie wykazał, aby w tej dacie dochodzone roszczenie było już wymagalne. Powód przedłożył wprawdzie dowód nadania przesyłką poleconą pisma zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, skierowanego przez wierzyciela pierwotnego do pozwanego, nie przedłożył jednak dowodu doręczenia tego pisma pozwanemu ani innego dowodu pozwalającego ustalić datę, w której oświadczenie o wypowiedzeniu dotarło do pozwanego w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jego treścią.
Samo nadanie przesyłki zawierającej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy nie pozwala zatem na ustalenie, kiedy oświadczenie to zostało skutecznie złożone pozwanemu, a w konsekwencji – kiedy doszło do wymagalności roszczenia objętego pozwem. Wobec niewykazania przez powoda wcześniejszej daty wymagalności roszczenia, Sąd przyjął, że pozwany pozostaje w opóźnieniu co najmniej od dnia wniesienia pozwu. Od tej daty należało zatem zasądzić należności odsetkowe.
Jednocześnie wskazać należy, że przy określaniu wysokości należnych odsetek Sąd omyłkowo zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie, podczas gdy zgodnie z treścią umowy pożyczki powodowi należały się odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie.
Na podstawie § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015., poz. 1800 ze zm.), Sąd przyznał kuratorowi adwokatowi Z. E., mając na względzie rodzaj sprawy, stopień jej zawiłości i nakład pracy kuratora, wynagrodzenie w kwocie 4 428 złotych, w tym kwotę 828 złotych tytułem podatku VAT, które nakazał w całości wypłacić z zaliczki wpłaconej przez powoda.
O kosztach procesu, wobec jedynie częściowego uwzględnienia żądań pozwu, Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 100 k.p.c., biorąc pod uwagę wygranie sprawy przez powoda w 29,68 %. Koszty poniesione przez powoda wyniosły łącznie 9 161,73 złoty, na co składają się: kwota 750 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 7,38 złotych tytułem opłaty notarialnej, kwota 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, kwota 359,35 złotych tytułem kosztów doręczenia pozwanemu korespondencji za pośrednictwem komornika, kwota 4 428 złotych tytułem zaliczki na wynagrodzenie kuratora oraz kwota 3 600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Zatem 29,68 % ze wskazanej kwoty wynosi 2 719,20 złotych. Na skutek omyłki rachunkowej, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 650,72 złotych.
sędzia Magdalena Łukaszewicz