Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2025 roku Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wytoczyła powództwo przeciwko I. B. i A. B. o zapłatę solidarnie kwoty 48 309,22 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że niniejszym pozwem domaga się zwrotu wyłącznie nominalnej wysokości kredytu udostępnionego pozwanym. Podniósł, że w dniu 24 lutego 2006 roku między stronami zawarta została umowa kredytu konsolidacyjnego nr (...)- (...). Na podstawie tejże umowy powód (dalej: bank) udzielił pozwanym kredytu w wysokości 20 580 CHF. Kredyt został pozwanym udostępniony i przez nich wykorzystany. Wypłacona pozwanym kwota kredytu w PLN wyniosła 48 309,22 złotych. W piśmie skierowanym do powoda na drodze pozasądowej w 2021 roku, pozwani podnieśli, że ww. umowa kredytu zawiera niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ k.c. (dotyczące denominacji kredytu, sposobu ustalania przez bank kursu waluty obcej i stosowania spreadu walutowego) i zakwestionowali związanie tymi postanowieniami. Bank w odpowiedzi wskazał, iż w jego ocenie umowa kredytu nie zawiera klauzul abuzywnych i jest ważna.
W tym momencie między stronami powstał więc spór dotyczący ważności przedmiotowej umowy. Jednak do dnia dzisiejszego pozwani nie pozwali Banku ani o stwierdzenie nieważności umowy kredytu, ani o zwrot spłaconych rat kredytu. W związku z potrzebą ochrony przed przedawnieniem roszczenia Banku o zwrot kapitału wypłaconego pozwanym na podstawie umowy, Bank był zmuszony do wytoczenia niniejszego powództwa, z uwagi na aktualnie obowiązujące uwarunkowania prawne, w tym orzecznictwo sądów powszechnych, a przede wszystkim treść uchwały pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 roku w sprawie III CZP 25/22.
Pozwani I. B. i A. B. w odpowiedzi na pozew podnieśli zarzut spełnienia świadczenia. Podali, że po otrzymaniu odpowiedzi banku na ich pismo, w 2021 roku dokonali całkowitej spłaty zaciągniętego kredytu, co potwierdza treść pisma datowanego na dzień 1 września 2021 roku otrzymanego przez nich z Banku, a zawierającego zgodę na wykreślenie hipoteki wskutek całkowitej spłaty zadłużenia.
Sąd Rejonowy ustalił, co następuje
W dniu 24 lutego 2006 roku pomiędzy Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w K. (dalej: Bank), a I. B. i A. B. została zawarta umowa kredytu konsolidacyjnego nr (...)- (...) (kredyt nr (...)), na mocy której Bank udzielił kredytobiorcom na ich wniosek kredytu w wysokości 20 580 CHF, a kredytobiorcy zobowiązali się do jego wykorzystania i zwrotu wraz z odsetkami zgodnie z warunkami umowy.
Wypłacona kredytobiorcom w dniu 24 lutego 2006 roku kwota kredytu w PLN wyniosła 48 309,22 złotych.
(okoliczności bezsporne, dowód: umowa kredytu konsolidacyjnego k. 27-32; zestawienie operacji na rachunku bankowym k. 34)
W piśmie skierowanym do Banku w 2021 roku na drodze pozasądowej, I. B. i A. B. podnieśli, że ww. umowa kredytu zawiera niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ k.c. i zakwestionowali związanie tymi postanowieniami.
Bank w odpowiedzi wskazał, iż w jego ocenie umowa kredytu nie zawiera klauzul abuzywnych i jest ważna.
(okoliczności bezsporne, dowód: pismo Banku z 19.01.2021 r. k. 40-45)
Wobec stanowiska Banku, I. B. i A. B. dokonali w 2021 roku całkowitej spłaty kredytu nr (...), czego skutkiem była pisemna zgoda Banku na wykreślenie hipoteki.
(dowód: pismo Banku z 01.09.2021 r. k. 67)
Sąd Rejonowy zważył, co następuje
Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 232 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).
Dobór dowodów należy do strony, to ona powinna wskazywać wyłącznie takie, które są dopuszczalne i wiarygodne. Rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia spraw.
Przepis prawa materialnego – art. 6 k.c. określa na czyje ryzyko idzie nieudowodnienie określonego faktu. Z kolei art. 232 k.p.c. stanowi procesowe narzędzie za pomocą, którego strony mogą osiągnąć skutek w postaci udowodnienia dla nich korzystnych faktów istotnych z punktu widzenia dochodzonego roszczenia w znaczeniu materialnoprawnym. Przepis art. 6 k.c. zawiera normę decyzyjną, pozwalającą ocenić wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Obowiązkiem powodów było przytoczenie okoliczności faktycznych, z których wywodzą roszczenie (art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.) i wskazanie na dowody, których przeprowadzenie potwierdzi zasadność jego twierdzeń o faktach (art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c.), czemu nie sprostali.
Faktem jest, że strony łączyła zawarta w dniu 24 lutego 2006 roku umowa kredytu konsolidacyjnego nr (...)- (...) (kredyt nr (...)), na mocy której powodowy Bank udzielił pozwanym kredytu w wysokości 20 580 CHF, a pozwani zobowiązali się do jego wykorzystania i zwrotu wraz z odsetkami zgodnie z warunkami umowy. Faktem również jest, że wypłacona pozwanym kwota kredytu w PLN wyniosła 48 309,22 złotych. Poza sporem pozostawała również okoliczność, iż w 2021 roku pozwani wystąpili do powodowego Banku z pismem, w którym zakwestionowali związanie niedozwolonymi postanowieniami umownymi.
W odpowiedzi na pozew pozwani podnieśli jednak zarzut spełnienia świadczenia w całości, na dowód czego przedłożyli pismo, jakie otrzymali od powodowego banku, datowane na dzień 1 września 2021 roku, z którego wprost wynika, że umowa kredytu nr (...) uległa rozwiązaniu na skutek całkowitej spłaty wynikającego z niej zadłużenia, skutkiem czego jest udzielenie przez powodowy Bank zgody pozwanym na wykreślenie hipoteki.
Powód nie ustosunkował się do powyższych twierdzeń i dowodów, nie przedłożył żadnych dowodów przeciwnych.
W konsekwencji Sąd przyjął, iż pozwani sprostali ciężarowi dowodu, przedstawili okoliczności i wykazali wystąpienie po ich stronie zarzutu hamującego roszczenie powoda, a dotyczącego wygaśnięcia zobowiązania w związku z całkowitą spłatą przez nich zadłużenia.
Zasadniczą przyczyną wygaśnięcia zobowiązania jest spełnienie świadczenia przez dłużnika zgodnie z treścią zobowiązania. Wykonanie zobowiązania powoduje ten skutek, że zobowiązanie wygasa, a dłużnik staje się wolny od obowiązków, które miał wobec wierzyciela.
Mając powyższe na uwadze, uznając, iż zobowiązanie pozwanych wygasło, Sąd powództwo oddalił.
sędzia Anna Lisowska