Uzasadnienie
W pierwszym rzędzie należało wskazać, iż wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku zapadłego z dnia 30 grudnia 2015r. w sprawie sygn. IIK 340/15 złożony przez obrońcę oskarżonego M. P. (1) – adw. Jakuba Szmigiel dotyczył wyłącznie „rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu” i w związku z tym Sąd meriti ograniczył swoje rozważania jedynie do zagadnień opisanych w treści art. 424 § 2 kpk. Poddając merytorycznej ocenie zasadność zarzutów przedstawionych oskarżonemu M. P. (1) – Sąd Rejonowy w Lubaniu – na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów i podniesionych na ich podstawie niekwestionowanych przez skazanego ustaleń faktycznych – zważył, iż wina i sprawstwo oskarżonego były niewątpliwe i bezsporne. M. P. (1) w okresie czasu od 01 sierpnia 2014r. do 04 stycznia 2015r. w L. woj. (...), działając z zamiarem bezpośrednim, znęcał się psychicznie i fizycznie nad R. J., urodzonym (...), synem swojej konkubiny M. B., z którym wspólnie zamieszkiwał, w ten sposób, że wielokrotnie wyzywał wymienionego słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, poniżał wymienionego, wyśmiewał się z niego, dokuczał mu poprzez wyłączenie mu światła, by w ten sposób uniemożliwić mu wieczorne czytanie i pisanie oraz wyłączanie gazu, by uniemożliwić mu korzystanie z gorącej wody, jak też ograniczał mu spożywanie jedzenia, a nadto wielokrotnie groził wymienionemu pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała, wyganiał go z domu oraz naruszał jego nietykalność cielesną poprzez uderzanie go po głowie, w twarz i nos oraz szarpanie pokrzywdzonego za ramiona, a nadto w dniu 12 listopada 2014r. trzymając w ręce nóż groził pokrzywdzonemu pozbawieniem życia, wyzywał go słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe oraz szarpał go i uderzył go kilka razy z pięści w nos, a ponadto w dniu 04 stycznia 2015r. szarpał pokrzywdzonego oraz uderzył go kilka razy w twarz, czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci drobnych otarć naskórka twarzy i prawej dłoni, które spowodowały rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni w myśl art. 157§2 k.k., jak też znieważał wówczas wymienionego słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe.
Swoim czynem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 207§1 d.k.k. i art. 157§2 d.k.k. w zw z art. 11§2 d.k.k. Nadto M. P. (1) w okresie czasu od 05 stycznia 2015r. do 26 czerwca 2015r. w L. woj. (...), działając z zamiarem bezpośrednim, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu poniżenia oraz dokuczenia synowi swojej konkubiny małoletniemu G. P., urodzonemu (...), wielokrotnie znieważał go słowami wulgarnymi i powszechnie uznawanymi za obelżywe. Swoim czynem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 216§1 d.k.k. w zw z art. 12 d.k.k.
Ponadto M. P. (1) w dniu 04 stycznia 2015r. w L. woj. (...), działając z zamiarem bezpośrednim naruszył nietykalność cielesną małoletniego A. B., urodzonego (...), szarpiąc go oraz dusząc rękami za szyję. Swoim czynem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 217§1d. k.k. Wymierzając oskarżonemu kary za popełnione przestępstwa Sąd miał na uwadze wskazania zawarte w treści art. 53 i 54 d.k.k. oraz art. 115§2 d.k.k. jak również okoliczności łagodzące, a także obciążające. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, Sąd orzekający wziął pod uwagę zasady wymiaru kary, a w szczególności okoliczności popełnienia zarzucanych M. P. przestępstw, rozmiar szkody, zachowanie oskarżonego przed i po popełnieniu inkryminowanych czynów, stopień zawinienia, motywacje sprawcy, względy prewencji indywidualnej, generalnej, a także rodzaj i charakter naruszonego dobra. Za okoliczności obciążające Sąd Rejonowy w Lubaniu uznał wielokrotną uprzednią karalność oskarżonego.
Nie dopatrzył się przy tym okoliczności łagodzących. M. P. (1) dopuszczając się zarzucanych mu czynów, a w szczególności przestępstwa z art. 207§1 d.k.k. i art. 157§2 d.k.k. w zw. z art. 11§2 d.k.k. godził w jedno z podstawowych dóbr prawnych jakim jest dobro rodziny oraz osób najbliższych. Sąd wziął również pod uwagę czas trwania przestępstw oraz sposób zachowania sprawcy. I chociaż czas popełnionego przestępstwa nie był szczególnie długi to jednak zachowanie oskarżonego było szczególnie drastyczne. Jak bowiem wskazano wyżej M. P. zarówno w zakresie czynu z art. 207§1 d.k.k. i inne, ale także w zakresie przestępstw z art. 216§1 d.k.k. i art. 217§1 d.k.k. działał z zamiarem bezpośrednim w sposób całkowicie bezrefleksyjny, kierując się chęcią wyrządzenia krzywdy pokrzywdzonym, żywiąc do nich nieuzasadnione pretensje i urazy. W żaden bowiem sposób nie można zaakceptować takiego sposobu załatwiania problemów rodzinnych, które pojawiały się między nim, a małoletnimi dziećmi jego konkubiny M. B., tym bardziej, iż zachowanie oskarżonego godziło w osoby słabsze, nie umiejące się mu przeciwstawić.
Co również istotne zachowanie sprawcy polegało nie tylko na psychicznym, ale również fizycznym dręczeniu pokrzywdzonych, ich znieważeniu, a także naruszaniu ich nietykalności. Takie działania M. P. świadczą - zdaniem Sądu - o jego niedojrzałości emocjonalnej, która jednak w realiach niniejszego postępowania nie umniejsza winy w/w, a wręcz przeciwnie w stosunku do oskarżonego daje wynik dla niego negatywny. Konkludując nie można niczym usprawiedliwić zachowania sprawcy. Należało również wskazać, że przestępstwo znęcania się nad najbliższymi członkami rodziny, a także czyny opisane w treści art. 216§1 d.k.k. i art. 217§1 d.k.k. są obecnie popełniane bardzo często i nierzadko występują w praktyce sądów, organów ścigania, także w okręgu działania tutejszego Sądu Rejonowego. Z tej właśnie przyczyny, należy im się w sposób stanowczy przeciwstawić odpowiednio ukształtowaną reakcją karną. Celem bowiem sankcji karnej jest również wskazane w art. 53§1 d.k.k. zapobieganie popełnieniu przestępstw zwłaszcza tych nagminnych.
W związku z powołanymi wyżej przesłankami wina oraz społeczna szkodliwość czynów, których dopuścił się oskarżony M. P. były znaczne, zaś orzeczone kary jednostkowe adekwatne do ich stopnia oraz charakteru popełnionych przez w/w przestępstw.
W świetle powyższego Sąd Rejonowy w Lubaniu wymierzył sprawcy czynów kolejno kary:
- - za czyn z art. 207§1 d.k.k. i art. 157§2 d.k.k. w zw. z art. 11§2 d.k.k. w zw z art. 4§1 k.k. - 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,
- - za czyn z art. 216§1 d.k.k. w zw z art. 4§1 k.k. - kary grzywny w ilości 40 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki w kwocie 20 zł,
- - za czyn z art. 217§1 d.k.k. w zw z art. 4§1 k.k. - karę grzywny w ilości 50 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki w kwocie 20 zł.
Wymierzając kary grzywny Sąd miał na uwadze poza powołanymi wyżej okolicznościami także możliwości zarobkowe sprawcy oraz jego sytuację materialną. M. P. (1) pracuje i otrzymuje miesięczny dochód w kwocie 1.850 zł.
Orzekając karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, iż właściwości osobiste wielokrotnie karanego w przeszłości oskarżonego i dotychczasowy sposób jego życia uniemożliwiają zastosowanie wobec w/w dobrodziejstwa opisanego w treści art. 69§1 i 2 d.k.k. tj. warunkowego zawieszenia tak orzeczonej kary. Jedynie taka sankcja spełniała będzie rzeczywiste cele wychowawcze, a nadto stanowiła ona rzeczywistą represję w stosunku do sprawcy przestępstw. Zdaniem Sądu M. P. jest sprawcą zdeprawowanym, zdemoralizowanym, naruszającym normy prawne i tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności może uzmysłowić mu jakich negatywnych zachowań dopuszczał się wobec pokrzywdzonych. Tak orzeczone kary jednostkowe w sposób należyty realizują także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, albowiem są dowodem tego, iż organy wymiaru sprawiedliwości nie traktują sprawców szczególnie nagminnych oraz społecznie szkodliwych przestępstw w sposób pobłażliwy, lecz reaguje prawidłowo, stanowczo takim czynom się przeciwstawiając i w konsekwencji im przeciwdziałając.
Jako, że występki z art. 216§1 d.k.k. i art. 217§1 d.k.k. jakich dopuścił się oskarżony zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, zanim zapadł pierwszy prawomocny wyrok w stosunku do któregokolwiek z nich i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju (kary grzywny) Sąd w oparciu o art. 85 d.k.k. i art. 86§2 d.k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierzył M. P. karę łączną grzywny w ilości 70 stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki w kwocie 20 zł. Oskarżony pracuje i z tego tytułu osiąga wymierne dochody. Wobec powyższego Sąd Rejonowy w Lubaniu na podstawie art. 627 kpk zasądził od w/w na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w niniejszej sprawie. Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych nie wymierzył mu opłaty.