UZASADNIENIE
W okresie od miesiąca stycznia 2006r. do dnia 27 marca 2008r. T. Z. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą (...) T. Z. , Z. 23C (...)-(...) L. ”. W ramach prowadzonej działalności oskarżony m.in. zajmował się w tym czasie obrotem paliwami ciekłymi na własnych dwóch stacjach paliw , jak również sprzedażą hurtową paliw poza stacjami – na podstawie koncesji na obrót paliwami udzielonej decyzją Prezesa Regulacji i
Energetyki z dnia 27.10.2004r. nr (...) – na okres od dnia 30.10.2004r. do dnia 31.10.2014r.
Dowód: wyjaśnienia T. Z. k. 421v-423, k. 1124 protokół kontroli z dnia 20.03.2009r. k.1-48 , decyzje organów podatkowych: (...) z dnia 25.06.2009r. k. 48-53 , (...) z dnia 25.06.2009r. k.54-59, (...) z dnia 25.06.2009r. k.74-83 , JG- (...) -91/09 z dnia 30.12.2009r. k.84-91, JG- (...) -92/09 z dnia 30.12.2009r. k.102-108
W 2005 r. D. K. (1) , który wówczas był czynnym narkomanem, bez środków do życia, spotkał mężczyznę, który przedstawił mu się jako S. . Mężczyzna ów zaproponował mu współpracę. D. K. (1) miał założyć firmę o nazwie D. (...) z siedzibą we W. , która to firma miała zajmować się obrotem paliwami płynnymi. Obowiązkiem świadka, jako prezesa firmy, było wypełnianie faktur według danych podanych przez (...) , stemplowanie własna pieczęciom firmową i drukowanie ich, co również czynił we własnym mieszkaniu. W istocie żadna sprzedaż oleju nie miała miejsca. Na konto D. K. (1) nie wpłynęła żadna wpłata, a on sam otrzymał jedynie gratyfikację od (...) oscylującą w granicach kilku tysięcy złotych. Ponadto kilka razy zdarzyło się, że świadek jechał ze (...) do T. po środek do czyszczenia paliwa opałowego.
T. Z. , pod koniec 2005 r. nawiązał kontakt z mężczyzną, który przedstawił się jako (...) , pełnomocnik D. K. (1) . Oskarżony w nieustalonych okolicznościach otrzymał od w/w mężczyzny fikcyjne faktur kupna – sprzedaży paliw płynnych, wystawione przez D. K. (1) , a obejmujące okres od miesiąca lutego 2006r. do miesiąca czerwca 2006r. i wskazujące na sprzedaż 1.421.000 litrów oleju napędowego o wartości brutto 5.025.680,20 zł, w tym podatek VAT w kwocie 906.270,20 zł. W istocie pomiędzy podmiotami nie zachodziły transakcje poświadczone w w/w dokumentach i nie odprowadzono od tych czynności podatku akcyzowego.
Dowód: częściowo wyjaśnienia T. Z. k. 112, k. 128, k. 205, k. 387, k. 391, k. 421, k. 450, k. 465, k. 494, k. 548, k. 550, k. 576, k. 609, k. 805, k. 1124, k. 1183, k. k. 1187, k. 1191, zeznania świadka D. K. (1) k. 383-385 , 464-465, k . 1214, k. 1220, k. 901, k. 1247, k. opinia biegłej – k. 1247, protokół kontroli z dnia 20.03.2009r. k.1-48, decyzje organów podatkowych: (...) z dnia 25.06.2009r. k. 48-53 , (...) z dnia 25.06.2009r. k.54-59, (...) z dnia 25.06.2009r. k.74-83, JG- (...) -91/09 z dnia 30.12.2009r. k.84-91,JG- (...) -92/09 z dnia 30.12.2009r. k.102-108, prawomocne orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. : Postanowienie I SA/WR 1772/09 z dnia 06.10.2010r. k.116, Postanowienie I SA/WR 190/10 z dnia 08.11.2010r. k.122-123, Postanowienie I SA/WR 191/10 z dnia 08.11.2010r. k.124-125, faktury VAT k. 222-235 , 236-334, 335-372, 396-405.
W lipcu 2006 r., za pośrednictwem swoich znajomych G. W. (1) i E. T. oskarżony poznał P. M. (1) , który również zajmował się obrotem paliwami płynnymi. Mężczyzna przedstawił się jako pełnomocnik firmy (...) . P. M. (1) w dniu 26.01.2006 r. nabył w/w spółkę.
Pomiędzy T. Z. , a P. M. (1) zawiązał się współpraca polegająca na fikcyjnej sprzedaży paliw płynnych poświadczonych stosownymi fakturami. Początkowo faktury wystawiane były przez P. M. (1) na firmę - R. R. R. (1) (...)-(...) Ł. ul. (...) i poświadczały rzekome nabycie od wyżej wskazanego podmiotu w okresie od miesiąca lipca 2006r. do miesiąca sierpnia 2006r. - 179.442 litrów oleju napędowego o wartości brutto 645.857,61 zł, w tym podatek VAT w kwocie 116.466,13 zł.
Następnie w sierpniu 2006 r. doszło do zmiany podmiotu wystawiającego faktury na R. J. S. (2) , (...)-(...) K. , ul. (...) . W tym wypadku wystawiono oskarżonemu fikcyjne faktury kupna – sprzedaży paliw od miesiąca sierpnia 2006r. do miesiąca listopada 2006r. i na 1.220.347 litrów oleju napędowego o wartości brutto 4.197.419 zł, w tym podatek VAT w kwocie 756.911,62 zł.
W ostatniej fazie „współpracy” pomiędzy oskarżonym, a P. M. (1) , oskarżony otrzymał fikcyjne faktury wystawione rzekomo przez firmę (...) Sp. z o.o. , (...)-(...) B. , ul. (...) . Jak wynikało z tychże faktur oskarżony nabył od wyżej wskazanego podmiotu w okresie od miesiąca stycznia 2007r. do miesiąca sierpnia 2007r. 2.581.000 litrów oleju napędowego o wartości brutto 8.316.194,66 zł, w tym podatek VAT w kwocie 1.499.641,60 zł. W tym czasie firma (...) sp z o.o. należała do B. B. (1) , który nie handlował paliwem ani z P. M. (1) , ani też T. Z. , których zresztą w ogóle nie zna.
Podsumowując, opisane wyżej działania nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Wymienione podmioty nie uiszczały podatku akcyzowego wykazanego na przedmiotowych fakturach sprzedaży. T. Z. zaś wykorzystywał wystawione faktury jego przedsiębiorstwu do rozliczeń podatkowym, w tym do zawyżenia zeznania podatkowego PIT- 36L w zakresie przychodu oraz kosztów jego uzyskania za rok 2006 w wysokości odpowiednio – 10.354.523,76 złotych i 9.267.610,36 złotych. Podobnie uczynił w PIT – 36 L za rok 2007,gdzie na podstawie fikcyjnych, nierzetelnych faktur wykazał nieprawdziwy przychód na kwotę 7.248.702,27 i koszt jego uzyskania na kwotę 7.201.302,08 złotego. Na podstawie powyższego ustalono, iż T. Z. naruszył przepisy, o których mowa w zarzutach, narażając tym samym Skarb Państwa na szkodę tam wymienioną. Oskarżony odwołał się od wskazanych decyzji. Skargi złożone przez oskarżonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. za 2006r. i 2007r. zostały w dniu 08.11.2010r. prawomocnie odrzucone.
Ponadto T. Z. mimo istniejącego obowiązku nie złożył deklaracji do podatku akcyzowego (...) 3 za okres od miesiąca stycznia 2006r. do miesiąca sierpnia 2007r. W istocie zatem Skarb Państwa nie otrzymał należności podatkowych w kwocie 9.551.924 zł. Na skutek złożonego przez oskarżonego odwołania, Dyrektor Izby Celnej we W. w dniu 10.09.2009r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w dniu 06.09.2010r. odrzucił prawomocnie skargę złożoną przez T. Z. .
Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 112, k. 128, k. 205, k. 387, k. 391, k. 421, k. 450, k. 465, k. 494, k. 548, k. 550, k. 576, k. 609, k. 805, k. 1124, k. 1183, k. k. 1187, k. 1191, zeznania G. W. – k. 698 – II K 9510/10 k. 1246, częściowo zeznania P. M. – (...) , k 373, k. 378, k. 381, k. 651, k. 606, k. 611, k. 615, k. 621, k. 623, k. 627 – II K 951/10 i akta II VI Ko 19/15, zeznania R. R. k. 463, k. 962 i k. 576, k. 281 – akta II K 951/10, J. S. – akt VII Ko 147/12 Sr Katowice Zachód, B. B. – k. 609 protokół kontroli z dnia 20.03.2009r. k.1-48, decyzje organów podatkowych: (...) z dnia 25.06.2009r. k. 48-53 , (...) z dnia 25.06.2009r. k.54-59, (...) z dnia 25.06.2009r. k.74-83 , (...) z dnia 30.12.2009r. k.84-91, (...) z dnia 30.12.2009r. k.102-108 , prawomocne orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. : Postanowienie I SA/WR 1772/09 z dnia 06.10.2010r. k.116, Postanowienie I SA/WR 190/10 z dnia 08.11.2010r. k.122-123, Postanowienie I SA/WR 191/10 z dnia 08.11.2010r. k.124-125. Faktury – k. 222 i nast.
P. M. (1) wyrokiem z dnia 07.102.010 r. (II K 1050/10), został prawomocnie skazany za wystawienie nierzetelnych faktur firmie (...) , a o których mowa w zarzutach w pkt I.
Dowód: wyrok – k. 197, k.
T. Z. nie był w przeszłości karany sądownie. Oskarżony ma 45 lat i prowadzi działalność gospodarczą. Nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie lub odwykowo.
Dowód: wyjaśnienia T. Z. k. k. 112, k. 128, k. 205, k. 387, k. 391, k. 421, k. 450, k. 465, k. 494, k. 548, k. 550, k. 576, k. 609, k. 805, k. 1124, k. 1183, k. k. 1187, k. 1191,karta karna k. 686.
Słuchany zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak również przed sądem oskarżony T. Z. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw. W złożonych wyjaśnieniach potwierdził, iż we wskazanym okresie prowadził działalność gospodarczą pod nazwą (...) T. Z. , w ramach której zajmował się obrotem paliwami płynnymi, w tym olejem napędowym oraz benzyną. Była to sprzedaż detaliczna, na dwóch stacjach benzynowych oraz hurtowa, czasami bezpośrednio z cysterny, która była zatankowana paliwem, które właśnie zakupił.
Odnosząc się natomiast do przedstawianych mu zarzutów stwierdził, iż dokonując obrotu paliwami zawierał liczne kontrakty handlowe, w tym z firmami: D. P. D. K. (1) , R. R. R. (1) , R. J. S. (2) , E. O. z siedzibą w S. , K. z siedzibą w B. . Jak wyjaśnił spotykał się z ich prezesami, przedstawicielami tj. D. K. (1) , B. Ł. , P. M. (1) . Oświadczył, że na skutek wstępnych ustaleń zawierał ustne lub pisemne umowy z w/w dostawcami paliwa. Jego zdaniem dochodziło na skutek zawieranych kontraktów do dostaw paliwa zgodnie ze złożonymi w dokumentacji fakturami. Za przekazywany towar płacił gotówkowo podczas odbioru paliwa, zaś pieniądze przekazywał konwojentom, kierowcom oraz pełnomocnikom tych podmiotów gospodarczych. Wyjaśnił, iż powodem takiego stanu był fakt, iż w tamtym czasie miał prowadzone postępowanie egzekucyjne i obawiał się, że pieniądze zdeponowane na koncie, a przeznaczone na zapłatę za paliwo zostaną zajęte przez komornika. Jak nadto oświadczył przed zawieraniem kontraktów z w/w firmami co do zasady sprawdzał ich legalność, zarówno pod kątem rzeczywistego istnienia tj. ich NIP , REGON oraz posiadania koncesji na obrót paliwami wystawionymi przez Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki. Zaprzeczył, aby kiedykolwiek otrzymał od P. M. (1) fakturę Vat na sprzedaż paliwa bez tej sprzedaży. Dodał, że nie występował o zwrot podatku Vat od wystawionych faktur.
Sąd zważył co następuje :
Na wstępie poniższych rozważań zauważyć należy, że zgodnie z art. 442 § 3 kpk zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. W pisemnych motywach wyroku z dnia 29.03.2016 r. (VI Ka 4/16) Sąd II instancji, wskazując na uchybienia Sąd I instancji poprzednio rozpoznającego niniejszą sprawę, odwołał się do wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 20.04.2000 r. w sprawie II AKA 32/00. W tymże orzeczeniu Sąd Apelacyjny stwierdził, że samodzielność jurysdykcyjna sądu karnego ( art. 8 § 1 k.p.k. ) nie uprawnia do dokonywania dowolnych ustaleń w zakresie obowiązku podatkowego. Skoro ustalenie istnienia tego obowiązku (bądź braku powinności) oraz wysokości podatku należy do organów skarbowych pod kontrolą sądu administracyjnego, zapadające w odnośnym postępowaniu decyzje należy traktować jako rozstrzygnięcia "kształtujące stosunek prawny" ( art. 8 § 2 k.p.k. ) i uznawać za wiążące w postępowaniu karnym.
Sąd meriti, wobec przytoczenia powyższego judykatur przez Sąd Odwoławczy, stoi na stanowisku, że cytowane wyżej zapatrywanie jest dla niego wiążące i stanowi wskazanie co do dalszego postępowania pryz ponownym rozpoznaniu sprawy.
W tym miejscu zauważyć należy, że akta sprawy, oprócz szerokiego materiału dowodowej gromadzonego na przestrzeni lat, zawierają prawomocne decyzje organów podatkowych oraz orzeczenia Sądów Administracyjnych, które zapadły na mocy odwołania od tychże decyzji. Rozstrzygnięcia te po pierwsze stwierdzają, że to T. Z. był osobą zobowiązana do uiszczeni podatku akcyzowego w wysokości tam wskazanej i tym samym przesadzają, że to oskarżony był płatnikiem tego podatku. Po drugie natomiast określają także fakt, że składając deklarację Pit 36L za rok 2006 i 2007 uczynił to nierzetelnie, zawyżając przychód i koszt jego uzyskania w oparciu o fikcyjne faktury kupna – sprzedaży paliw płynnych na wskazaną tam kwotę. Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko dotyczące sposobu traktowania prawomocnych decyzji podatkowych kwestionowanie zawartych tam rozstrzygnięć byłoby uprawnione jedynie wówczas, gdyby wykazać rażące błędy w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego czy błędów natury rachunkowej. W ocenie Sądu analiza całokształtu dowodów ujawnionych w sprawie na takie postępowanie nie pozwala. Sąd bowiem w zasadniczych kwestiach związanych ze stawianymi oskarżonemu zarzutami odmówił jego twierdzeniom wiary.
W ocenie Sądu wyjaśnienia T. Z. zasługiwały na uwzględnienie tylko w tej części, w której oświadczył, iż we wskazanym w akcie oskarżenia okresie prowadził (...) T. Z. , Z. (...) , (...)-(...) L. ”, której głównym przedmiotem działalności był obrót paliwami ciekłymi, na podstawie koncesji udzielonej na okres od dnia 30.10.2004r. do dnia 31.10.2014r. przez Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki z dnia 27.10.2004r. Za niewątpliwe należało uznać również to, iż skutkiem przeprowadzonych kontroli przez organy skarbowe wydano decyzje podatkowe mocą, których był on zobowiązany do uregulowania zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego za okres od stycznia 2006r. do sierpnia 2007r. w kwocie 10.211.924 zł oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 1.762.706 zł oraz za rok 2007 w kwocie 1.300.961 zł. Pozostałe wyjaśnienia oskarżonego należało uznać za nieprawdziwe i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
O słuszności ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, a którym zaprzecza oskarżony świadczą przede wszystkim zeznania świadków.
D. K. (1) , choć w roku 2006 czynny narkoman, to jednak zarówno w niniejszym procesie, jak i w innych powiązanych sprawach II K 9510/10 i II K 965/11 stanowczo, kategorycznie i konsekwencji podawał, że nie zna oskarżonego, a faktury które wystawiał jako prezes spółki D. P. były dokumentami fikcyjnymi, nie potwierdzającymi rzeczywistego obrotu paliwami płynnymi i wystawionymi według instrukcji niejakiego S. . Ponadto świadek zaprzeczył, aby kiedykolwiek spotkał się z oskarżonym. Tymczasem T. Z. twierdził, że spotkał się z D. K. (2) , który przedstawił mu mężczyznę o imieniu B. , jako pełnomocnika do kontaktów handlowych oraz okazał dokumenty spółki, której był prezesem. Z kolei dzisiaj, broniąc się przed stawianymi zarzutami oskarżony utrzymuje, że wiarygodny wówczas w jego opinii biznesmen D. K. (1) , był na przestrzeni lat czynnym narkomanem i przez to obciążające go aktualnie zeznania są niewiarygodne. Tymczasem podnosząc się do tej okoliczność biegła psycholog stwierdziła, że „mało prawdopodobne, aby świadek nie pamiętał istotnych kwestii zdarzeń”. Ponadto dodała, że mało prawdopodobne, aby zdarzenie rozciągnięte w czasie i wielokrotnie powtarzane było przez niego niezapamiętane, choć może nie pamiętać dat, cyfr i nazwisk tj. detali. Ostatecznie biegł stwierdziła, ze to tylko hipotezy, a co za tym idzie , nie jest w stanie wydać opinii kategorycznej. Sąd nie znalazł racjonalnych argumentów by opinię tę podważyć, choć jak się zdaje wobec jej konkluzji, nie była ona pomocna przy ocenie wiarygodność świadka.
Dalej nie sposób także logicznie wytłumaczyć, dlaczego prowadząc obrót paliwami na taką skalę jak czyniła to spółka (...) , potrzebowała oskarżonego, który miał jedynie pośredniczyć w dalszym jego odsprzedaniu. Takie postępowanie z punktu widzenia firmy (...) jawi się jako niekorzystne.
O nieprawdziwości wyjaśnień oskarżonego świadczy także to, że jak sam przyznaje nie dochował należytej staranności przy zakupie paliwa ponieważ nie podjął działań, które mogły zminimalizować ryzyko podatkowe, tj. ostatecznie nie sprawdził, czy spółka (...) posiada koncesję na obrót paliwami, akceptował warunki sprzedaży – zamawianie paliwa przez telefon, przywożenie go przez nieznajomego kierowcę, któremu często przekazywał znaczne ilości gotówki i nigdy nie był w siedzibie spółki (...) , nie pytał, skąd pochodzi olej napędowy i dlaczego sprzedawcy opłaca się sprzedawać go po dużo niższej cenie, niż główny na rynku dystrybutor (...) S.A. Takie postępowania przekonuje, iż nie mówi on prawdy gdy utrzymuje, że spółka (...) była rzeczywistym dostawcą paliwa, którym on handlował, a faktury odzwierciedlają faktyczny obrót tym towarem.
W końcu zauważyć należy, że D. K. (1) został prawomocnie skazany za poświadczenie nieprawdy w dokumentach w postaci fakturach Vat (II K 951/10), inkryminowanych także w niniejszej sprawie oskarżonemu.
I oceny relacji świadka nie weryfikuje fakt, że kilkukrotnie został zabrany przez nieznane osoby celem zakupu substancji do oczyszczania paliwa w T. . Takie zdarzenie wprost przeciwnie sugeruje, że dochodziło do oczyszczania paliwa opałowego, celem wprowadzenia go na rynek jako paliwo napędowego do pojazdów mechanicznych. Można zatem przypuszczać, że firma (...) wystawiała faktury mające jedynie zalegalizować ten bezprawnych proceder. Wskazane okoliczności pozostają jednak tylko w sferze dowolnych rozważań, gdyż Sąd nie dysponował jednoznacznymi dowodami świadczącymi, aby on zaistniał.
Przechodząc do omówienia zdarzeń gospodarczych z udziałem oskarżonego i P. M. (1) , to podkreślić wypada, że niemalże z tożsamych powodów Sąd zakwestionował także te twierdzenia oskarżonego, gdy wskazywał, iż także od P. M. (1) kupował paliwo, lecz w okresie późniejszym. W tym wypadku wprawdzie obaj relacjonują, że się znają, lecz sprzeczność ich twierdzeń pojawia się w kwestii tego, czy oskarżony otrzymywał od świadka faktury bez paliwa. P. M. (1) zeznał bowiem, że kilkukrotnie się to zdarzyło, w sytuacji gdy T. Z. konsekwentnie temu zaprzeczał. W tym wypadku Sąd dał wiarę świadkowi albowiem o braku wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, a także świadka co do pozostałych wystawionych w roku 2006 i 2007 faktur kupna sprzedaży paliwa świadczy to, że otrzymywał faktury wystawione przez różne firmy, które zmieniały się w czasie ich „współpracy”, a on sam nigdy nie spotkał się ani J. S. firma (...) , ani z B. B. członkiem zarządu, ani też z R. R. właścicielem firmy (...) . Co więcej B. B. (1) , R. R. (1) i J. S. (2) zeznali, że nigdy nie handlowali ani z P. M. (1) , ani też z T. Z. , czemu zresztą oskarżony zaprzeczył. Zatem faktury wystawione przez firmę (...) zostały przez P. M. (1) sfałszowane, co znalazło potwierdzenie w wyroku z 07.10.2010 r. (VK 1050/10) Sadu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieście. Nie sposób zatem w tych okolicznościach twierdzić, że do transakcji w rzeczywistości dochodziło, a P. M. (1) dostarczał T. Z. zakupione przez niego paliwo.
Sąd nie miał żadnych powodów, aby w/w świadkom nie zawierzyć. Sąd to osoby postronne, niezaangażowane w proces i nieznające ani P. M. (1) , ani też T. Z. . Tym samym nie mieli zatem żadnych powodów by relacjonować w sposób dla nich niekorzystny.
Warto również zauważyć, że powyższe stanowisko zdaje się potwierdzać G. W. (1) , który stwierdził (vide:k. 700 akt IIK 951/10), iż oskarżony w trakcie „wzajemnej współpracy” kilkakrotnie oświadczał mu, iż „potrzebuje faktur” albowiem ma nadmiar paliwa , którego pochodzenie musi udokumentować, tym samym zalegalizować, zaś świadek po otrzymaniu ich od P. M. (1) przekazywał oskarżonemu w/w dokumenty.
Reasumując naprowadzone wyżej dowody potwierdzają rzetelność i prawdziwość wniosków zawartych w prawomocnych decyzjach podatkowych.Dodatkowo Sąd nie zauważył, aby rozstrzygnięcia te posiadały wady natury rachunkowej co pozwala uznać, że maja one w realiach sprawy dla Sądu charakter wiążący ( art. 8 §2 kpk ).
W kwestii wiarygodności pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków wymienionych w protokole w dniu 06.03.2017 r., to choć Sąd nie zakwestionował ich relacji, to jednak w żaden sposób nie mogli oni podważyć rozstrzygnięć ujętych w decyzjach administracyjnych. Niniejszego stanowiska nie zmieniają zeznania B. S. , która na zlecenie oskarżonego dokonywała rozliczeń w zakresie zobowiązań podatkowych firmy (...) z organami podatkowymi. W/w posiadała jedynie dostarczone dokumenty przez oskarżonego i nie dysponowała wiedzą czy odpowiadają one rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym. Również zeznania innych osób, które odbierały od oskarżonego paliwo nie wnoszą nic istotnego do sprawy i podjętego rozstrzygnięcia. W/w mogli jedynie potwierdzić, iż otrzymywali od oskarżonego towar w postaci paliwa, którym zresztą, czego Sąd nie kwestionuje, oskarżony w tamtym czasie handlował, lecz nie na taką skalę, jak wynika to z faktur opisanych w zarzucie.
W ocenie Sądu na przymiot wiarygodności zasługują również dokumenty załączone do akt sprawy. W związku z faktem, iż zostały one sporządzone bądź to przez właściwe organy, w granicach przysługujących im kompetencji oraz w formie przewidzianej przez przepisy, bądź tez ich prawdziwości nikt nie kwestionował, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia ich autentyczności, czy też prawdziwości zawartych w nich twierdzeń (poza fakturami, które nie odzwierciedlały realnego obrotu paliwami).
W tym stanie rzeczy i z przyczyn powyższych Sąd uznał, że całość tak zgromadzonego materiału dowodowego w sposób oczywisty potwierdza przedstawione przeciwko T. Z. zarzuty aktu oskarżenia.
Ponad wszelką wątpliwość T. Z. w okresie od 2 stycznia 2006r. do 30 sierpnia 2007r., działając z zamiarem bezpośrednim, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...)
T. Z. , Z. 23c, (...)-(...) L. ” – polegającą na obrocie paliwami płynnymi , będąc upoważnionym do wystawiania faktur VAT , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru , nie złożył deklaracji do podatku akcyzowego (...) i nie uiścił należnego podatku akcyzowego od nabytego oleju napędowego niewiadomego pochodzenia , którego zakup udokumentowano nierzetelnymi fakturami (fikcyjnymi) dokumentującymi transakcje, które w rzeczywistości nie zostały dokonane – od następujących podmiotów: (...) (...)-(...) W. , ul. (...) , (...) R. R. (1) (...)-(...) Ł. , ul. (...) , (...) J. S. (2) (...)-(...) K. , ul. (...) , (...) Sp. z o. o. (...)-(...) B. , ul. (...) , co stanowiło naruszenie art. 4 ust.3 , art. 6 ust.1 , art. 11 ust.1 pkt.1, art. 18 ust.1 i art. 19 ust.1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2004r. nr 29 , poz. 257 ze zm. , a w obecnym stanie prawnym stanowi naruszenie art. 8 ust.2 pkt.4 , art. 10 ust.10 , art. 13 ust.1 pkt.1 i art. 21 ust.1 pkt. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym ), czym uszczuplił podatek akcyzowy za miesiące od stycznia 2006r. do sierpnia 2007r. , w łącznej kwocie 10.211.924 zł..
Tym działaniem oskarżony wypełnił znamiona dwóch przestępstwem opisanych w art. 54 §1 kks i art. 62 § 2 kks . Przestępstwo określonym w art. 54 §1 kks popełnia podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie. Niewątpliwie oskarżony, pomimo obowiązku i nawet przy założeniu, iż w istocie faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu paliwami, powinien od tych „transakcji” uiścić stosowny i z pewnością nieopłacony podatek akcyzowy, o jakim mowa w w/w przepisach. Zaniechanie w tym zakresie skutkowało powstaniem zobowiązania podatkowego na kwotę 9 551,924 złotych.
Z kolei czyn określony w art. 62 § 2 kks popełnia ten, kto fakturę lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się posługuje. W tym wypadku, wobec stwierdzenia, że faktury nie przedstawiały rzeczywistego obrotu paliwami, nie może być wątpliwości, iż oskarżony swoim postępowaniem popełnił opisane wyżej przestępstwo.
Przestępstwa te popełnił z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim.
Nadto T. Z. w dniu 30 kwietnia 2007r., działając z zamiarem bezpośrednim, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) T. Z. , Z. 23c, (...)-(...) L. ” złożył nierzetelne zeznanie PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu w 2006r., w którym wykazał przychód z pozarolniczej działalności w wysokości 10.354.523,76 zł i zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę 10.328.777,08 zł na podstawie nierzetelnych faktur zakupu (naruszono przepisy art. 45 ust.6 , art. 22 ust.1 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. nr 14 poz. 176 ze zm.) – czym naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006r. na kwotę 1.762.706,00 zł.
W końcu T. Z. w dniu 27 marca 2008r., działając z zamiarem bezpośrednim , prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) T. Z. , Z. 23c , (...)-(...) L. ” złożył nierzetelne zeznanie PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu w 2007r. w którym wykazał przychód z pozarolniczej działalności w wysokości 7.248.702,67 zł i zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę 7.201.302,08 zł na podstawie nierzetelnych faktur zakupu (naruszono przepisy art. 45 ust.6 , art. 22 ust.1 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. nr 14 poz. 176 ze zm.) – czym naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007r. na kwotę 1.300.961,00 zł.
Z kolei tym swoim działaniem oskarżony popełnił dodatkowo przestępstwo z art. 56 §1 kks . Przepis ten stanowi, że popełnia go podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie.
Przedstawiając do rozliczenia podatku dochodowego faktur, które były fikcyjne, a przez to nierzetelne wobec stwierdzenia w nich nieprawdy, z pewnością oskarżony popełnił przestępstwo skarbowe określone w art. 56 §1 kks i omówione już z art. 62 § 2kks . Przy tym działał umyślnie, chcąc popełnienia tego przestępstwa.
Sąd zakwalifikował czyn opisany w pkt I dodatkowo z art. 7 § 1 kks i art. 6 § 2 kks , a czyny z pkt 2-3 wyłącznie z art. 7 §1 kks albowiem zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karno-skarbowej, a ponadto w pkt I był to czyn złożony z wielu zachowań polegających na nie uiszczeniu podatku akcyzowego od wielu transakcji, wymaganego dla każdej z osobna.
Rozważając przez pryzmat dyrektyw z art. 13 k.k.s. kwestię wymiaru kary Sąd Rejonowy orzekł karę za przypisane oskarżonemu przestępstwo według swego uznania w granicach określonych ustawą, biorąc pod uwagę cele prewencji indywidualnej i generalnej, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu. Ponadto wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie. Tak orzeczona kara jest słuszna i sprawiedliwa stanowiąc równocześnie stosowne zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Odnosząc się do wymiaru kar jednostkowych 1 roku pozbawienia wolności i 8 oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kar grzywny za czyny opisane w pkt 1-3 części wstępnej wyroku podkreślić trzeba, że Sąd uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt uprzedniej niekaralności oskarżonego. Ponadto Sąd nie stracił z pola widzenia, że od zdarzenia upłynęło ponad dziesięć lat, co także na wymiar kary nie mogło pozostać obojętne. W końcu Sąd uwzględnił, że w przypadku podatku dochodowego doszło jedynie do narażenia na uszczuplenie, a podatek akcyzowy, choć naliczony to jednak nie dotyczył faktycznie przeprowadzonych transakcji handlowych, a jedynie fikcyjnych, które w istocie nie miały miejsca.
Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował fakt, iż narażenie i uszczuplenie podatku było dużej wartości. Skala tego procederu była zatem znaczna.
Stopień społecznej szkodliwości Sąd określił na wyższy niż średni. Rozległość działania i wysokość narażenia na uszczuplenie z jednej strony, z drugiej zaś okoliczność, że to rzeczywistego uszczuplenie jednak nie doszło, stanowisko takie uzasadniają.
Uwzględniając, iż pomiędzy poszczególnymi czynami zachodził realny zbieg przestępstw, konsekwentnie na podstawie art. 39§1 kks wymierzono oskarżonemu kary łączne 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 140 stawek dziennych, przy przyjęciu , iż jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 60 zł. Zdaniem Sądu kary te wdrożą oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości, uzmysłowią mu nieopłacalność naruszania norm prawnych, a także dadzą wyraz ugruntowanemu w społeczeństwie poczuciu sprawiedliwości.
T. Z. nie był w przeszłości karany. Zdaniem Sądu powyższa okoliczność , jak również dotychczasowy sposób życia w/w uzasadniają przekonanie , iż czyny te miały charakter odosobniony , jednorazowy. Tym samym na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. w zw z art. 70§1 pkt.1 k.k. w zw z art. 20§1 k.k.s. w zw z art. 4 §1 k.k. należało zawiesić oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata.
Rozważając kwestię związana z obowiązkiem wynikającym z art.41§2 k.k.s. Sąd zdecydował o nie zobowiązywaniu T. Z. do uiszczenia wynikającej z zarzutu należności podatkowej. Co do czynów opisanych w pkt 2-3 części wstępnej wyroku to polegały one jedynie narażaniu na uszczupleniu podatku, gdy tymczasem warunkiem określenia obowiązku wyrównania należności publicznoprawnej jest przypisanie sprawcy popełnienia takiego przestępstwa skarbowego, w związku z którym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej. Jeżeli skutkiem przestępstwa skarbowego jest nie uszczuplenie takiej należności, lecz narażenie Skarbu Państwa na jej uszczuplenie to taki obowiązek nie powstaje (II AKa 116/13 - wyrok SA Łódź z dnia 12-09-2013). Odnośnie natomiast czynu z pkt I to podkreślić należy, że choć w świetle prawa podatkowego, od fikcyjnych transakcji również należy uiścić stosowny podatek akcyzowy, to jednak nie sposób uznać na gruncie regulacji karno – skarbowej, aby w tym wypadku obowiązek z art. 41 § 2 kks także zaistniał. Zauważyć bowiem wypada, że w świetle art. 53 § 27 kks należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo kwota pieniężna, od której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości ten uszczerbek finansowy nastąpił . Zważywszy, że w realiach sprawy w ocenie Sądu opisany uszczerbek nie nastąpił, bo w istocie z tytułu przedstawienia nierzetelnych faktur Vat oskarżony nie otrzymał od Państwa żadnej kwoty pieniężnej – jak ma to miejsce na przykład w przypadku zwrotu podatku naliczonego Vat – obowiązek zwrotu kwoty określonej w zarzucie nie mógł zostać orzeczony. Podkreślić należy, że inną rzeczą jest zobowiązanie uiszczenia podatku wynikającą ze stosowanych przepisów podatkowych, a inną rzeczą zwrot bezprawnie uzyskanych z tego tytułu kwoty pieniężnej, powodującej rzeczywisty uszczerbek w majątku Skarbu Państwa. Rozróżnienie tych wymienionych kwestii przez Sąd meriti , skutkowało odstąpieniem od orzeczenia obowiązku określonego w art. 41 § 2 kks .
Oskarżony T. Z. pracuje i z tego tytułu osiąga wymierne dochody. Tym samym na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd Rejonowy zasądził od w/w na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w niniejszej sprawie , zaś na podstawie art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych nie wymierzył mu opłaty.