Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 17

Wyrok Sądu Rejonowego w Gdyniz 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt VI GC 939/24

VI Wydział GospodarczyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
29 kwietnia 2026 r.
Sąd
Sąd Rejonowy w Gdyni
Wydział
VI Wydział Gospodarczy
Skład
Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska przewodniczący
starszy sekretarz sądowy Marta Denc protokolant
Rozpoznanie
w dniu 15 kwietnia 2026 roku w Gdyni na rozprawie
Sprawa
sprawy z powództwa G. E. (2) przeciwko X. L. o zapłatę

Sentencja

  1. I. oddala powództwo;
  2. II. zasądza od powoda G. E. (3) na rzecz pozwanej X. L. kwotę 5 417 złotych (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie

W pozwie z dnia 06 września 2024 roku powód G. E. (2) domagał się zasądzenia od pozwanej X. L. kwoty 56 010 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 13 marca 2024 roku do dnia zapłaty – tytułem odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę w postaci utraty witryny internetowej sklepu internetowego i zawartych tam danych w związku z niewykonaniem przez pozwaną zlecenia polegającego na prowadzeniu tegoż sklepu internetowego, a także kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że na dochodzoną kwotę składają się koszty odtworzenia witryny internetowej sklepu oraz koszty ponownej pracy pracowników, by odtworzyć jego zawartość merytoryczną.

W odpowiedzi na pozew pozwana X. L. domagała się oddalenia powództwa kwestionując je co do zasady, jak i wysokości. Pozwana podniosła, że nigdy nie nawiązała współpracy z powodem, strony prowadziły bowiem wyłącznie rozmowy wstępne, pozwana zaś nigdy nie przystąpiła do wykonywania przedmiotu umowy, a do sklepu internetowego powoda zalogowała się „raz lub dwa razy” wyłącznie w celu analizy danych tam zgromadzonych. Pozwana wskazała, że nawet gdyby przyjąć, że pomiędzy stronami doszło jednak do zawarcia umowy, to zaprzeczyła ona, aby była odpowiedzialna za utratę danych sklepu i aby w zakres jej obowiązków wchodziło monitorowanie terminów płatności i dokonywanie stosownych opłat. Pozwana zanegowała również roszczenie powoda co do wysokości podnosząc, że nie zostało ono udowodnione, a koszty poniesione przez powoda na rzecz zatrudnionych pracowników nie stanowią dowodu na istnienie związku przyczynowego między szkodą a zachowaniem pozwanej. Nadto wycena odtworzenia strony sklepu internetowego stanowi wyłączenie dokument prywatny i nie potwierdza ewentualnej poniesionej szkody.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

G. E. (1) był właścicielem sklepu internetowego (...) znajdującego się na stronie www. (...). Prace nad tą stroną internetową w lecie 2021 roku prowadził W. S., za co otrzymał wynagrodzenie w łącznej kwocie 35 000 złotych.

W sklepie można było nabyć zabawki i artykuły dla dzieci, a także akcesoria modelarskie, gadżety i materiały montażowe. W latach 2021-2022 G. E. (1) zatrudnił dwie osoby na podstawie umowy o pracę do zmodernizowania witryny internetowej i stworzenia opisów artykułów w ofercie. L. E. (1) zajmowała się przeredagowywaniem opisów produktów, pisaniem blogów i prowadzeniem mediów społecznościowych. K. C. (1) opisywała zaś produkty w sklepie, prowadziła i obsługiwała go, a także odbierała telefony od klientów chcących dokonać zakupów.

Żaden z pracowników nie uiszczał należności, w tym opłat abonamentowych, umożliwiających prowadzenie sklepu.

Przychód pracownika K. C. (1) z tytułu umowy o pracę w okresie od dnia 15 listopada 2021 roku do dnia 15 grudnia 2021 roku wyniósł 2 754,84 złotych.

Przychód pracownika L. E. (1) w grudniu 2021 roku wyniósł 1 445,16 złotych, zaś w okresie od stycznia do grudnia 2022 roku – 36 120 złotych.

G. E. (1) był stroną umowy o utrzymanie witryny internetowej sklepu. Koszt utrzymania takiej strony był uregulowany przez G. E. (1) do kwietnia 2023 roku. Po tym okresie abonament za subskrypcję strony internetowej na platformie (...) pozwalającą na utrzymanie sklepu należało opłacać w cyklach miesięcznych. W przypadku braku zapłaty, w ciągu kolejnych 60 dni sklep był utrzymywany i można było przywrócić jego działanie, po tym okresie – w razie braku płatności zaległości, był usuwany, bez możliwości odtworzenia danych.

Wezwanie do zapłaty abonamentu wysyłane były na adres poczty internetowej sklepu.

zeznania świadka W. S. – protokół rozprawy z dnia 04 czerwca 2025 roku, k. 222-228 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:11:40-00:49:33), zeznania świadka L. E. (2) – protokół rozprawy z dnia 04 czerwca 2025 roku, k. 222-228 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:52:48-01:07:30), zeznania świadka K. C. (2) – protokół rozprawy z dnia 04 czerwca 2025 roku, k. 222-228 akt (zapis obrazu i dźwięku 01:24:20-01:34:45), zeznania powoda G. E. (2) – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:50-01:16:03), karta przychodów pracownika K. C. (1) – k. 30 akt, karty przychodów pracownika L. E. (1) – k. 31, 32 akt, deklaracje PIT-11 – k. 33-36, 3740, 41-44 akt, wydruk strony internetowej (...) (...) – k. 45-51 akt, faktury VAT o numerach: (...) (...), (...), (...) – k. 117-119 akt, opisy produktów przygotowane przez K. C. (1) – k. 249-274 akt

W dniu 18 maja 2023 roku G. E. (1) opublikował na portalu internetowym (...) ogłoszenie o poszukiwaniu „osoby z doświadczeniem lub predyspozycjami i zaangażowaniem do prowadzenia nowo powstałego sklepu internetowego”. W ogłoszeniu napisał, że poszukuje wspólnika, który przejmie decyzyjność i poprowadzi z sukcesami sklep. Sklep miał funkcjonować w modelu dropshippingu, a hurtownia znajdować się w Polsce. W ogłoszeniu poinformowano, że sklep jest gotowy do promowania, założone zostały social media oraz konta na platformach sprzedażowych, podpięty został operator płatności (...). Zakres obowiązków określono jako: współpraca z firmą zewnętrzną z obszaru (...) i (...), tworzenie unikalnych opisów dla produktów w sklepie, obsługa platform sprzedażowych, obsługa dokumentacji sprzedażowej oraz obieg dokumentów, obsługa ewentualnych reklamacji, organizacja pracy przyszłych podwykonawców. Wymagania obejmowały podstawową wiedzę z zakresu (...) lub „chłonność” na otrzymane informacje, podstawową wiedzę z zakresu marketingu, dobrą organizację pracy, komunikatywność i zaangażowanie, terminowość, uczciwość.

Oferowano zostanie wspólnikiem z udziałem 50% i całą decyzyjnością dla samodzielnej osoby, której zostanie powierzony sklep, wynagrodzenie oparte tylko o udział w zysku, ale bez górnej granicy, możliwość współpracy w innych branżach firm powiązanych, elastyczny czas pracy.

Na ogłoszenie telefonicznie odpowiedziała m. in. X. L..

W dniu 23 czerwca 2023 roku G. E. (1) wysłał do X. L. link do strony internetowej sklepu (...). W trakcie kolejnych dni X. L. i G. E. (1) pozostawali w kontakcie w sprawie oferty. W dniu 15 lipca 2023 roku X. L. zapytała G. E. (1): czy sklep ma zainstalowany (...), czy jest możliwe wygenerowanie raportu/statystyki sprzedaży od listopada 2022 roku, jakimi kanałami wcześniej sklep był promowany, jaki budżet marketingowy właściciel sklepu chciałby przeznaczyć na początek i jak miałaby wyglądać forma rozliczenia.

W odpowiedzi G. E. (1) poinformował smsem X. L., że sprzedaż w sklepie była 2-3 razy, że założone były social media, ale nie było tam większych ruchów plus pozycjonowanie strony, zaś na budżet marketingowy zostało 5 000 złotych na dowolny cel. G. E. (1) przekazał nadto, że dalsze inwestycje, jeśli nie pochodzą z obrotu i zysku, to miałyby być pokrywane w stosunku 50/50. Równocześnie G. E. (1) jako formę współpracy na początek zaproponował umowę zlecenie, zaś w przypadku wypracowania zysku do podziału – dalsza współpraca mogłaby być realizowania w ramach spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

W odpowiedzi na powyższe w dniu 17 lipca 2023 roku X. L. oświadczyła, że będzie potrzebowała kontaktu z W. S. i zapytała „od kiedy możemy zaczynać”. G. E. (1) skontaktował się wówczas smsem z W. S. wskazując mu, że rozpoczął współpracę z X. L. i poprosił go o wstępne szkolenie dla niej, a następnie przekazał X. L., że W. S. oczekuje na kontakt z jej strony. X. L. i W. S. umówili się na najbliższy poniedziałek.

W dniu 21 lipca 2023 roku G. E. (1) przesłał X. L. link do arkusza S. z dostępami, w tym dostępem do adresu mailowego sklepu. X. L. poinformowała go wówczas, że zapozna się z jego zawartością.

Na przełomie lipca i sierpnia 2023 roku G. E. (1) poinformował X. L., że budżet reklamowy nie jest w istocie przeznaczony na reklamę, tylko na rozwinięcie sklepu. To nie spodobało się X. L., ale nie poinformowała wówczas G. E. (1) o braku woli współpracy.

W dniu 02 sierpnia 2023 roku G. E. (1) zapytał X. L., czy nie trzeba opłacić sklepu. Wówczas skontaktowała się ona z G. E. (4) telefonicznie, a ten następnie polecił W. S. dokonanie płatności opłaty abonamentowej za subskrypcję strony internetowej na platformie (...) podając kod umożliwiający płatność blikiem. G. E. (1) sfinansował w całości uiszczoną opłatę abonamentową.

W dniu 03 sierpnia 2023 roku W. S. poinformował X. L. o dostępie do logowania w sklepie wskazując adres mailowy i hasło. X. L. zalogowała się do sklepu internetowego.

Strony uzgodniły, że do czasu osiągnięcia zysków X. L. nie będzie przysługiwało odrębne wynagrodzenie za prowadzenie sklepu, natomiast w późniejszym okresie zyski, jak się pojawią oraz koszty, będą dzielone po połowie.

W okresie od lipca do października 2023 roku sklep internetowy goznzi.pl nie przyniósł żadnego zysku.

wydruk ogłoszenia na platformie (...) – k. 15 akt, wydruk wiadomości sms pomiędzy G. E. (1) i X. L. – k. 16-23 akt, wydruk wiadomości sms pomiędzy G. E. (1) i W. S. – k. 27, 28 akt, wykaz połączeń – k. 104-108, 120-136 akt, zeznania świadka W. S. – protokół rozprawy z dnia 04 czerwca 2025 roku, k. 222-228 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:11:40-00:49:33), zeznania powoda G. E. (2) – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:50-01:16:03, zeznania pozwanej X. L. – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 01:17:13-01:55:24), arkusz dostępy (...) – k. 305 akt G. E. (1) przebywał na urlopie wypoczynkowym, więc strony nie kontaktowały się przez jakiś czas.

W dniu 13 września 2023 roku G. E. (1) zwrócił się do X. L. z zapytaniem o działalność sklepu i poinformował ją, że dysponuje już telefonem, który mógłby jej przekazać.

Mimo otrzymania powyższej wiadomości, X. L. nie odezwała się do G. E. (1) i nawiązała jakiegokolwiek kontaktu.

wydruk wiadomości sms pomiędzy G. E. (1) i X. L. – k. 24, 25 akt, zeznania powoda G. E. (2) – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:50-01:16:03), zeznania pozwanej X. L. – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 01:17:13-01:55:24), wykaz połączeń – k. 104-108, 120-136 akt

W połowie września 2023 roku z powodu nieuregulowania opłaty abonamentowej za subskrypcję strony internetowej na platformie (...) G. E. (1) utracił dostęp do witryny internetowej sklepu (...) i zawartych tam danych.

zeznania świadka W. S. – protokół rozprawy z dnia 04 czerwca 2025 roku, k. 222-228 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:11:40-00:49:33), zeznania powoda G. E. (2) – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:50-01:16:03)

W dniu 05 października 2023 roku G. E. (1) skontaktował się telefonicznie z X. L., która poinformowała go wówczas, że nie ma, z uwagi na sytuację rodzinną, czasu na prowadzenie sklepu i że powinien znaleźć inną osobę do jego prowadzenia.

zeznania powoda G. E. (2) – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:50-01:16:03), zeznania pozwanej X. L. – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 01:17:13-01:55:24), wykaz połączeń – k. 104-108, 120-136 akt

G. E. (1) z powodu nieuregulowania przez okres kolejnych 60 dni opłaty abonamentowej za subskrypcję strony internetowej na platformie (...) utracił dostęp do witryny internetowej sklepu (...) i zawartych tam danych w sposób definitywny, gdyż strona ta i dane zostały usunięte i nie ma możliwości ich przywrócenia.

zeznania świadka W. S. – protokół rozprawy z dnia 04 czerwca 2025 roku, k. 222-228 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:11:40-00:49:33), zeznania powoda G. E. (2) – protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 roku, k. 279-284 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:50-01:16:03)

Na zlecenie G. S. przygotował ofertę odtworzenia strony internetowej sklepu (...) wyceniając prace na łączną kwotę 13 000 złotych netto, co obejmowało przywrócenie grafiki sklepu wraz z ustawieniami kategorii za kwotę 7 000 złotych netto, integrację z hurtownią za kwotę 2 000 złotych netto, optymalizację (...) na start za kwotę 2 000 złotych netto oraz przywrócenie około 35 artykułów na blog za kwotę 2 000 złotych netto. W. S. wskazał, że możliwe jest przywrócenie 30% elementów poprzedniej strony internetowej, 70% należy zaś utworzyć od nowa.

wydruk wiadomości mailowej – k. 29 akt, zeznania świadka W. S. – protokół rozprawy z dnia 04 czerwca 2025 roku, k. 222-228 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:11:40-00:49:33)

Pismem z dnia 28 lutego 2024 roku G. E. (1) wezwał X. L. do zapłaty kwoty 56 010 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, obejmującej koszt odtworzenia strony sklepu internetowego w kwocie 15 990 złotych brutto oraz koszt ponownego odtworzenia treści merytorycznej (o wartości nakładu pracy dwóch pracowników, którzy utworzyli w 2021 roku oraz 2022 roku treść merytoryczną na stronie internetowej sklepu) w kwocie 40 020 złotych brutto.

W odpowiedzi na wezwanie X. L. wskazała, że udostępnienie jej sklepu miało charakter próbny i ograniczony czasowo, a skoro sklep nie przynosił zysków, to nie była ona zainteresowana nawiązaniem dalszej współpracy. Jednocześnie potwierdziła ona, że strony umówiły się ustnie na współpracę w zakresie zarządzania sprzedażą, marketingiem, przekazywania zamówień do hurtowni oraz kontaktu z klientem, ale nie został jej przedstawiony szczegółowy zakres obowiązków i nie otrzymała wynagrodzenia, stąd strony nie uzgodniły istotnych warunków umowy. Przyznała przy tym, że współpraca zakończyła się z ważnego powodu – gdy zaproponowała wykorzystanie budżetu reklamowego na kampanię reklamową, G. E. (1) domagał się od niej sfinansowania połowy tych kosztów.

wezwanie do zapłaty z dnia 28 lutego 2024 roku wraz z potwierdzeniem nadania i wydrukiem śledzenia przesyłki – k. 52-53, 54, 55 akt, pismo z dnia 27 marca 2024 roku – k. 56-60 akt

Sąd zważył, co następuje

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów, a także dowodów z wydruków wiadomości sms i mailowych (uznając je za dowody w rozumieniu art. 308 k.p.c. w zw. z art. 243¹ k.p.c.) przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dowody te należało uznać za materiał dowodowy dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych.

W tym miejscu wskazać należy, że brak było podstaw do zarządzenia zwrotu pisma pozwanej z datą w nagłówku „dnia 04 listopada 2024 roku” (data prezentaty: 2024-11-07, k. 103-108 akt) wraz z załącznikiem – dowodem w postaci wykazu połączeń, bowiem Sąd miał na uwadze, że wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie tegoż dowodu został złożony przez pozwaną w odpowiedzi na pozew (pkt 6 a) na k. 91 akt). Obowiązek zgłoszenia wniosku dowodowego dotyczącego dokumentu nie jest tożsamy z obowiązkiem przedstawienia go. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 03 października 2008 roku (sygn. akt I CSK 62/08) ten obowiązek powstaje w istocie dopiero na żądanie drugiej strony procesu. Art. 129 k.p.c. nakłada na stronę powołującą się w piśmie procesowym na dokument obowiązek przedłożenia na żądanie przeciwnika jego oryginału w Sądzie nawet jeszcze przed rozprawą. Obowiązek ten powstaje więc z chwilą zgłoszenia przez stronę przeciwną żądania złożenia dokumentu, może powstać także wyniku zarządzenia Sadu, przy czym może ono dotyczyć nie tylko stron, ale każdego u kogo określony dokument się znajduje. Pamiętać bowiem należy, że wyrażenia „podanie”, czy „powołanie” dowodów nie są tożsame znaczeniowo ze słowami „dołącza”, czy „przedstawia" do akt środki dowodowe w postaci dokumentów (tamże).

Pozostałe dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie miały znaczenia dla jej rozstrzygnięcia, gdyż nie wnosiły do sprawy żadnych nowych i istotnych okoliczności.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 roku Sąd działając na podstawie art. 205³ § 2 k.p.c. pominął dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki na fakt ustalenia przewidywanych kosztów odtworzenia witryny internetowej sklepu (...).

Sąd miał bowiem na uwadze, że pozwana już w odpowiedzi na pozew zanegowała roszczenie powoda również co do wysokości podnosząc, że nie zostało ono udowodnione, a koszty poniesione przez powoda na rzecz zatrudnionych pracowników nie stanowią dowodu na istnienie związku przyczynowego między szkodą a zachowaniem pozwanej, wycena odtworzenia strony sklepu internetowego stanowi zaś wyłączenie dokument prywatny i nie potwierdza ewentualnej poniesionej szkody. Nie budzi więc wątpliwości, że od tego momentu powód znał okoliczności sporne w sprawie i stanowisko pozwanej, dodatkowo zaś zarządzeniem z dnia 25 października 2024 roku (k. 101 akt) powód został zobowiązany do złożenia pisma przygotowawczego, w treści którego ustosunkuje się do twierdzeń, zarzutów i dowodów wskazanych w odpowiedzi na pozew (pod rygorem uznania, że nie są kwestionowane) oraz wskaże wszelkie zarzuty, twierdzenia i dowody istotne dla rozstrzygnięcia (pod rygorem utraty prawa ich powoływania w toku dalszego postępowania).

W wykonaniu powyższego zobowiązania powód (od początku procesu reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika) zajął stanowisko i złożył wnioski dowodowe, które uznał za adekwatne dla wykazania okoliczności spornych (k. 113-114 akt). W tej sytuacji złożenie wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki na fakt ustalenia przewidywanych kosztów odtworzenia strony internetowej sklepu (...). dopiero na rozprawie w dniu 04 czerwca 2025 roku (k. 227 akt), a zatem ponad pół roku po wyznaczonym terminie, uznać należy za spóźnione. Podkreślić przy tym należy, że na rozprawie w dniu 04 czerwca 2025 roku (na której zeznawali świadkowie W. S. oraz L. E. (1) i K. C. (1)) nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, także stanowisko pozwanej nie uległo zmianie. Jakkolwiek jeżeli nie zarządzono przeprowadzenia posiedzenia przygotowawczego, strona może przytaczać twierdzenia i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej aż do zamknięcia rozprawy (art. 205¹² k.p.c.), niemniej jednak podlegają one ocenie Sądu także pod kątem ewentualnej prekluzji stosownie do treści art. 205³ § 2 k.p.c., zgodnie z którym przewodniczący może zobowiązać stronę, by w piśmie przygotowawczym podała wszystkie twierdzenia i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pod rygorem utraty prawa do ich powoływania w toku dalszego postępowania.

W takim przypadku twierdzenia i dowody zgłoszone z naruszeniem tego obowiązku podlegają pominięciu, chyba że strona uprawdopodobni, iż ich powołanie w piśmie przygotowawczym nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Pozwana bowiem od początku kwestionowała roszczenie powoda także co do wysokości, powód został, jak już wskazano powyżej, zobowiązany do wskazania wszelkich zarzutów, twierdzeń i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia, właśnie pod rygorem utraty prawa ich powoływania w toku dalszego postępowania.

Jednocześnie na rozprawie w dniu 04 czerwca 2025 roku nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, także stanowisko pozwanej nie uległo zmianie, przy czym – wbrew twierdzeniom pełnomocnika powoda – nie stanowi to (brak zmiany stanowiska pozwanej) skutecznego uzasadnienia dla złożenia dopiero wówczas, na tym etapie postępowania, wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z wyjaśnieniem, że powód czyni to właśnie teraz, bo pozwana po przesłuchaniu świadków nadal kwestionuje wysokość roszczenia powoda. Kwestia ta nie była żadną nową okolicznością sporną w sprawie, przeto dowód z opinii biegłego sądowego dotyczący kwestii wysokości roszczenia powoda był spóźniony i podlegał pominięciu.

Niezależnie od tego, wobec uznania, że obowiązkiem pozwanej nie było uiszczanie opłat abonamentowych, a w konsekwencji, że nie ponosi ona odpowiedzialności za szkodę powoda, o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia, dowód ten był również i z tych przyczyn zbędny.

Sąd ustalił stan faktyczny w sprawie także na podstawie zeznań świadków W. S., L. E. (1) oraz K. C. (1) i przesłuchania stron w poniżej wskazanym zakresie.

Odnosząc się do zeznań świadka W. S., to Sąd uznał je za wiarygodne w zakresie, w jakim świadek wskazał na okoliczności wykonania strony internetowej na zlecenie powoda, jej utrzymywania do kwietnia 2023 roku oraz możliwości jej odtworzenia i kosztów tej operacji, co znajduje potwierdzenie w sporządzonej przez świadka ofercie. Świadek wiarygodnie zeznał przy tym również o kontakcie z pozwaną i przekazaniu jej dostępów do strony internetowej sklepu (...) po informacji od powoda, że będzie ona zarządzała jego sklepem, a co znajduje potwierdzenie w wiadomościach sms wymienionych pomiędzy stronami i świadkiem. Świadek wskazał przy tym, że owo zarządzanie tak, jak we wcześniejszych przypadkach, miało obejmować zarzadzanie wpisami, treściami, czy zamówieniami.

Sąd oparł się na zeznaniach świadka również odnośnie do tego, że nieopłacenie abonamentu za subskrypcję strony internetowej na platformie (...) nie powodowało automatycznej i definitywnej utraty witryny internetowej, sklep był utrzymywany jeszcze przez okres kolejnych 60 dni, co w przypadku uregulowania zaległych opłat pozwalało na odzyskanie dostępu do strony internetowej i zawartych tam danych, jak też, że wyłączną przyczyną utraty przez powoda dostępu do strony internetowej sklepu (...) i zawartych tam danych było właśnie nieuiszczenie opłat abonamentowych.

Zeznania świadków L. E. (1) oraz K. C. (1) miały za przedmiot te same okoliczności, tj. zakres prac zleconych im przez powoda oraz faktyczne ich wykonywanie. Zeznania te korelowały ze sobą i uzupełniały się. Świadkowie potwierdziły, że zajmowały się wprowadzaniem unikalnych opisów produktów znajdujących się w ofercie sklepu, a K. C. (1) dodatkowo jeszcze prowadziła sklep, obsługiwała go, w tym odbierała telefony od klientów. Sąd nie dał przy tym wiary jej zeznaniom, że „gdyby upłynął termin subskrypcji, to byłoby to w moich obowiązkach, że dokonać zapłaty”, jako że z żadnych innych okoliczności, w tym zakresu obowiązków związanych z umową o pracę, nie wynika, aby zadania świadka obejmowały te właśnie czynności, skoro sama wskazała również, że nie płaciła za sklep, że „silnik” strony internetowej był wykupiony.

Sąd miał też na uwadze, że świadek K. C. (1) pracowała jedynie przez okres jednego miesiąca, zaś zatrudniona w późniejszym czasie L. E. (1) zajmowała się wyłącznie wprowadzaniem unikalnych opisów produktów znajdujących się w ofercie sklepu, prowadzeniem blogów i mediów społecznościowych potwierdzając, że nie regulowała jakichkolwiek opłat.

Odnosząc się do zeznań powoda G. E. (1), to Sąd uznał je za wiarygodne w zakresie, w jakim powód wskazywał na okoliczności nawiązania kontaktu z pozwaną i przekazania jej dostępu do witryny internetowej sklepu (...) W ocenie Sądu zarówno zachowanie powoda (przekazanie dostępów), jak i pozwanej (przyjęcie dostępów, zalogowanie się do sklepu) pozwalały na uznanie, że strony porozumiały się i zawarły umowę o świadczenie usług, aczkolwiek na warunkach wynikających wyłącznie z oferty zamieszczonej w portalu (...) i wiadomościach mailowych, a co w ocenie Sądu nie obejmowało uzgodnień co do obowiązku pozwanej wnoszenia opłat abonamentowych za subskrypcję strony internetowej sklepu (...) na platformie (...). W tym zakresie zeznania powoda Sąd uznał za niewiarygodne, pozwana temu w swoich zeznaniach bowiem przeczyła i okoliczności te nie znajdowały potwierdzenia w żadnym innym dowodzie w sprawie, w szczególności w wiadomościach sms, z których wynikało jedynie, że „inwestycje” będą pokrywane z zysku, a w razie braku zysku – przez strony w częściach równych.

Zarówno z tejże wiadomości, jak i z ogłoszenia o ofercie współpracy, nie można wyprowadzić wniosku, że obowiązkiem pozwanej jako zarządzającej sklepem, było regulowanie abonamentu, tym bardziej, że sam powód wskazał, że miała ona zarządzać sprzedażą w tym sklepie. Zdaniem Sądu określenie stosunku partycypacji w kosztach dalszych inwestycji nie jest bowiem równoznaczne ze zobowiązaniem się pozwanej do faktycznego regulowania tych kosztów z ewentualnym prawem żądania zwrotu ich połowy od powoda. Jakkolwiek powód wskazywał, że poinformował pozwaną o konieczności poniesienia opłaty za utrzymanie strony internetowej, terminu jej poniesienia oraz wysokości tego kosztu, jednakże i w tym zakresie Sąd nie dał mu wiary, pozwana bowiem kilkukrotnie i kategorycznie zaprzeczała, by została poinformowana o konieczności wniesienia spornej opłaty, zwłaszcza że w sierpniu 2023 roku, po kontakcie w tej kwestii obu stron, to powód ją uregulował.

Za niewystarczające przy tym uznać należy oczekiwanie powoda, że skoro „kwoty były nieduże, więc nie było problemu, żeby pozwana ze swoich środków to opłaciła” (k. 280 akt). Wobec obowiązującej zasady rozkładu ciężaru dowodu w procesie (art. 6 k.c.), to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że do obowiązków pozwanej należało uregulowanie tej opłaty, czego powód nie wykazał, o czym szerzej poniżej. Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że powód zeznał również, że „nigdy nie był zainteresowany uiszczaniem tych opłat, bo to robiły zawsze osoby, które prowadziły sklep”. Tymczasem z zeznań świadków L. E. (1) i K. C. (1) nie wynika, aby kiedykolwiek wnosiły one jakiekolwiek sporne opłaty abonamentowe.

Sąd miał również na uwadze, że powód zeznawał niespójnie jeżeli chodzi o okresy, za które uiszczono i nie uiszczono abonamentu (że w sierpniu 2023 roku uiścił abonament za lipiec 2023 roku, następnie – „być może daty mi się lekko pomyliły, być może mówimy o okresie miesiąc później”, k. 280 akt), co miało istotne znaczenie w kontekście jego twierdzeń o utracie dostępu do witryny internetowej sklepu (...) i zawartych tam danych w połowie września 2023 roku i zeznań świadka W. S., że w przypadku opóźnienia w zapłacie abonamentu, sklep jest utrzymywany jeszcze przez okres kolejnych 60 dni, co w przypadku uregulowania zaległych opłat pozwalało na odzyskanie dostępu do witryny internetowej i zawartych tam danych. W tych okolicznościach, nawet jeżeli abonament był uregulowany wyłącznie za lipiec 2023 roku, definitywna utrata sklepu mogłaby nastąpić w październiku 2023 roku, przy czym do wypowiedzenia umowy doszło w dniu 05 października 2023 roku, powód nie wykazał zaś, by podjął jakiekolwiek kroki w tym czasie, by uregulować zaległości i zapobiec utracie sklepu i zawartych tam danych.

Natomiast w sytuacji, gdy tak jak uznał Sąd, z poniżej szerzej opisanych względów, opłata abonamentowa została uregulowana za sierpień 2023 roku, a za wrzesień 2023 roku już nie – to utrata sklepu w połowie września 2023 roku miała wyłącznie charakter tymczasowy i przez okres kolejnych 60 dni w przypadku uregulowania zaległych opłat możliwe było odzyskanie dostępu do witryny internetowej i zawartych tam danych. Powód zaś mając świadomość utraty dostępu do sklepu w połowie września 2023 roku (na co sam się powoływał), a z całą pewnością definitywnego zakończenia współpracy z pozwaną na początku października 2023 roku, nie wykazał, by podjął jakiekolwiek kroki w tym czasie, by sprawdzić stan opłat, uregulować ewentualne zaległości i zapobiec definitywnej utracie witryny sklepu internetowego (...) i zawartych tam danych.

Odnosząc się do zeznań pozwanej X. L., to Sąd uznał je za niewiarygodne w zakresie, w jakim wskazywała ona, że jej sms o treści: „.. od kiedy możemy zaczynać?...” (k. 20 akt) odnosił się do kontaktu z W. S., ponieważ miał on udzielić jej dostępu do sklepu i że ona ostatecznie nie chciała uzyskania tegoż dostępu. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na to, że w tej samej wiadomości sms pozwana napisała, że „będzie potrzebny kontakt z panem W. ”. Również pozwana dobrowolnie przekazała W. S. swój adres mailowy w celu utworzenia profilu w sklepie internetowym (k. 23 akt), a następnie otrzymała informacje o danych potrzebnych do logowania. Wymienione okoliczności nie wskazują na to, aby pozwana nie miała woli otrzymania dostępów do sklepu. Z przedłożonych dokumentów nie wynika również, aby miał być to dostęp wyłącznie w celu zapoznania się ze sklepem i jego zawartością. Jakkolwiek za wiarygodne Sąd uznał jej zeznania, że początkowo chciała prowadzić sklep internetowy powoda, niemniej jednak zmieniła zdanie kiedy powód poinformował ją, że budżet reklamowy nie jest w istocie przeznaczony na reklamę, tylko na rozwinięcie sklepu, co miało jej zostać przekazane na przełomie lipca i sierpnia 2023 roku (k. 283 akt), niemniej jednak pozwana w dniu 03 sierpnia 2023 roku podjęła kroki w celu otrzymania dostępu do sklepu internetowego, zalogowała się tam i nie poinformowała wówczas powoda o braku woli współpracy, co uczyniła dopiero w dniu 05 października 2023 roku w rozmowie telefonicznej oświadczając, że nie chce współpracować, że nie ma czasu z powodów rodzinnych zajmować się sklepem i polecając powodowi znalezienie kogoś innego na jej miejsce.

Zachowanie pozwanej w początkowej fazie współpracy w ocenie Sądu jednoznacznie świadczy o wyrażeniu przez nią woli zawarcia umowy o świadczenie usług, aczkolwiek na warunkach wynikających wyłącznie z oferty zamieszczonej w portalu (...) i wiadomościach mailowych, nie sposób bowiem uznać, że w przeciwnym wypadku – gdyby proces rekrutacji nadal trwał – powód udzieliłby pozwanej swobodnego dostępu do witryny jego sklepu internetowego i zgromadzonych tam danych w bliżej nieokreślonym celu, na bliżej nieokreślony czas. Jednocześnie zaś zachowanie pozwanej z dnia 05 października 2023 roku świadczyło w sposób jednoznaczny o woli zakończenia tejże współpracy, pozwana nie wykazała przy tym, że do jej zakończenia doszło w jakiś wcześniejszym momencie. W pozostałym zakresie zeznania pozwanej Sąd uznał za wiarygodne, w szczególności co do okoliczności braku obowiązku pozwanej do wnoszenia opłat abonamentowych.

W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie powód G. E. (1) domagał się zasądzenia od pozwanej X. L. kwoty 56 010 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 13 marca 2024 roku do dnia zapłaty – tytułem odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę w postaci utraty witryny internetowej sklepu internetowego (...) i zawartych tam danych w związku z niewykonaniem przez pozwaną zlecenia polegającego na prowadzeniu tegoż sklepu internetowego, obejmującego koszty odtworzenia witryny internetowej oraz koszty ponownej pracy pracowników, by odtworzyć jej zawartość merytoryczną.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwana X. L. zakwestionowała roszczenie powoda co do zasady i wysokości podnosząc, że nie łączyła jej z powodem jakakolwiek umowa, na podstawie której była zobowiązana do zarządzania sklepem internetowym, w tym do utrzymywania sklepu internetowego oraz jego opłacania oraz że powód nie wykazał należycie wysokości swojej szkody i związku przyczynowego między zachowaniem pozwanej a szkodą.

W tym miejscu wskazać należy przy tym, że pozwana na żadnym etapie postępowania nie negowała ani faktu utraty przez powoda dostępu do witryny sklepu internetowego (...) i zawartych tam danych ani tego, że nastąpiło to w połowie września 2023 roku ani wreszcie tego, że przyczyną tego stanu rzeczy było nieuiszczenie opłat abonamentowych za subskrypcję strony internetowej na platformie (...).

Kwestią sporną, a przez to wymagającą rozstrzygnięcia, i to w pierwszej kolejności, było ustalenie przez Sąd, czy w okolicznościach niniejszej sprawy doszło pomiędzy stronami do zawarcia umowy, na podstawie której pozwana była zobowiązana do zarządzania sklepem internetowym (...), jak też ewentualnego zakresu jej zobowiązania, w tym czy miała ona obowiązek monitorowania terminów płatności i dokonywania (wnoszenia) stosownych opłat, w tym za subskrypcję strony internetowej na platformie (...).

Zgodnie z treścią art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie (art. 734 § 1 k.c.). Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie (art. 735 § 1 k.c.). W tym miejscu zauważyć należy, że umowa o świadczenie usług nie wymaga zachowania formy pisemnej, a jej elementem konstytutywnym, w przeciwieństwie np. do umowy o dzieło, nie jest również odpłatność.

W okolicznościach niniejszej sprawy na powodzie spoczywał więc, zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu określonym w treści art. 6 k.c., obowiązek wykazania, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy, na podstawie której pozwana była zobowiązana do prowadzenia witryny sklepu internetowego (...) oraz że w ramach tej umowy była zobowiązana m. in. do opłacania (regulowania) abonamentu za subskrypcję strony internetowej spornego sklepu na platformie (...).

W ocenie Sądu analiza przeprowadzonych dowodów w sprawie pozwalała na uznanie, że strony niniejszego procesu doszły do porozumienia co do elementów przedmiotowo istotnych umowy o świadczenie usług polegających na zarządzaniu sklepem internetowym (...) na warunkach wynikających z ogłoszenia z dnia 18 maja 2023 roku (k. 15 akt) i smsa z dnia 16 lipca 2023 roku (k. 19-20 akt), a co równoznaczne jest z zawarciem przez strony tejże umowy. Jednocześnie strony uzgodniły również kwestie związane z wynagrodzeniem, jak bowiem potwierdziła w swoich zeznaniach pozwana, początkowo miała świadczyć swoje usługi bez wynagrodzenia, zaś później – gdy działalność sklepu zaczęłaby przynosić zysk – jej wynagrodzeniem miał być w nich udział (w połowie), a co stanowiło o odpłatności umowy.

W ocenie Sądu wiadomości sms wymienione pomiędzy stronami wskazują jednoznacznie na akceptację oferty powoda przez pozwaną. Powód w dniu 16 lipca 2023 roku odpowiedział na dodatkowe pytania pozwanej dotyczące sklepu, jak również poinformował ją, że dalsze inwestycje, jeśli nie będą pochodzić z zysku, będą ponoszone po połowie. W odpowiedzi pozwana zapytała o kontakt do W. S. i „od kiedy możemy zaczynać”, w efekcie czego powód poinformował go, że strony rozpoczęły współpracę i poprosił o wstępne szkolenie i wsparcie pozwanej, dodając w stosunku do pozwanej, że zacząć można w każdej chwili i przekazując link do arkusza z dostępami do sklepu internetowego (...).

Powyżej opisane zachowania stron wskazują na to, że miały one zamiar zawarcia i realizacji umowy o współpracę. Powód przekazał bowiem pozwanej dostępy do sklepu internetowego oraz zlecił W. S. przeszkolenie pozwanej w celu zarządzania sklepem. Pozwana zaś weszła na stronę internetową oraz przekazała swoje dane w celu utworzenia jej profilu na platformie do zarządzania sklepem. Zachowania te nie wskazują, aby kontakt stron zakończył się na etapie negocjacji lub rekrutacji. Logicznym wnioskiem pozostaje przy tym, że na etapie negocjacji, czy rekrutacji nie przekazuje się całego dostępu do własnej działalności i to dostępu swobodnego.

Ponadto również zachowanie pozwanej nie pozwala na przyjęcie, że podejmowała ona się wyłącznie czynności sprawdzających możliwą w przyszłości współpracę. W ocenie Sądu zatem strony połączyła umowa o świadczenie usług polegających na zarządzaniu sklepem internetowym (...) na warunkach wynikających z ogłoszenia z dnia 18 maja 2023 roku (k. 15 akt) i smsa z dnia 16 lipca 2023 roku (k. 19-20 akt), co również potwierdziła sama pozwana w swoim piśmie z dnia 27 marca 2024 roku podnosząc, że strony umówiły się ustnie na współpracę w zakresie zarządzania sprzedażą, marketingiem, przekazywania zamówień do hurtowni oraz kontaktu z klientem.

Sąd miał przy tym na uwadze, że jakkolwiek również w tym piśmie pozwana podnosiła, że współpraca stron zakończyła się z ważnego powodu – gdy bowiem pozwana zaproponowała wykorzystanie budżetu reklamowego na kampanię reklamową, powód domagał się od niej sfinansowania połowy tych kosztów, niemniej jednak pozwana nie ujawniła wobec powoda wówczas woli braku kontynuacji współpracy. W tej sytuacji powyżej wskazana okoliczność z przełomu lipca i sierpnia 2023 roku, po której pozwanej udzielono dostępów do sklepu internetowego i która z dostępów tych skorzystała nie mogą stanowić o uzasadnieniu dla rozwiązania umowy między stronami w dniu 05 października 2023 roku.

Natomiast pozwana w swoich zeznaniach wprost wskazała, że dopiero w dniu 05 października 2023 roku, po kontakcie z powodem, poinformowała go o braku woli kontynuacji współpracy powołując się na bycie zaabsorbowaną życiem rodzinnym. Dopiero więc w tym dniu doszło do formalnego wypowiedzenia umowy o świadczenie usług, które to uprawnienie pozwanej przysługiwało na mocy art. 746 § 2 k.c. w zw. z art. 750 k.c. Wskazane jednak przez nią okoliczności wypowiedzenia nie stanowią jednakże ważnego powodu w rozumieniu art. 746 § 2 k.c. Zgodnie zaś z tym przepisem przyjmujący zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Jednakże gdy zlecenie jest odpłatne, a wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, przyjmujący zlecenie jest odpowiedzialny za szkodę.

Skoro w ocenie Sądu doszło do zawarcia między stronami umowy o świadczenie usług zarządzania sklepem internetowym (przy czym bez jakiegokolwiek znaczenia pozostaje, że w tym czasie pozwania nie miała zarejestrowanej działalności gospodarczej), w dalszej kolejności konieczne było ustalenie, czy utrata danych sklepu internetowego (...) i dostępu do jego witryny spowodowana nieopłaceniem abonamentu (niesporne) były skutkiem niewykonania lub nienależytego wykonywania zobowiązania pozwanej w tym zakresie. Innymi słowy, czy po stronie pozwanej istniał obowiązek opłacania abonamentu za subskrypcję na platformie (...), na której utrzymywana była witryna sklepu internetowego (...).

W ocenie Sądu powód po myśli art. 6 k.c. nie zdołał wykazać, by pozwana została zobowiązana w ramach zawartej umowy, w której ramy obowiązków wyznaczało ogłoszenie na (...) oraz wiadomość sms z dnia 16 lipca 2023 roku, do regulowania jakichkolwiek kosztów, w tym dokonywania płatności abonamentu za utrzymanie strony internetowej. Zarówno z ogłoszenia o ofercie współpracy (k. 15 akt), jak i z wymienionych wiadomości sms nie można wyprowadzić wniosku, że obowiązkiem pozwanej, jako zarządzającej sklepem, było dokonywanie jakichkolwiek płatności. Zgodnie bowiem z opisem oferty do zakresu obowiązków pozwanej należało: współpraca z firmą zewnętrzną z obszaru (...) i (...), tworzenie unikalnych opisów dla produktów w sklepie, obsługa platform sprzedażowych, obsługa dokumentacji sprzedażowej oraz obieg dokumentów, obsługa ewentualnych reklamacji, organizacja pracy przyszłych podwykonawców. Powyższe niewątpliwie świadczy o tym, że strony umówiły się na współpracę w zakresie zarządzania sprzedażą, marketingiem, przekazywania zamówień do hurtowni, czy kontaktów z klientami, a co również potwierdził świadek W. S. wskazując, że zarządzanie sklepem miało obejmować zarządzanie treściami, wpisami, zamówieniami (k. 224 akt), jak i sam powód podnosząc, że pozwana miała „zarządzać sprzedażą” (k. 279 akt).

Tymczasem żaden z wymienionych w ofercie obowiązków nie obejmuje regulowania (wnoszenia) kosztów utrzymania strony internetowej, powód nie wykazał również, by zostało to z pozwaną uzgodnione w ramach „zarządzania sprzedażą”. Jednocześnie podkreślić należy, że czym innym jest obowiązek dokonywania płatności, a więc obowiązek faktycznego ich uiszczenia (regulowania, wnoszenia), a czym innym kwestia finansowania, czy współfinansowania tychże kosztów, a co do czego, tej ostatniej kwestii, strony porozumiały się. Jak wynikało bowiem z zeznań stron, powód zobowiązał się pokryć koszty abonamentu za subskrypcję witryny sklepowej na platformie (...) za lipiec i sierpień 2023 roku, a potem miała nastąpić ocena sytuacji i w późniejszym okresie koszty prowadzenia sklepu, w tym koszty tychże opłat abonamentowych, miały być pokrywane z zysku, a w jego braku – przez strony po połowie. Powyższe jednakże jakkolwiek wskazuje na źródła finansowania tych kosztów (opłat), nie przesądza o tym, że to na pozwanej ciążył obowiązek faktycznego uregulowania takiej opłaty abonamentowej, bynajmniej nie wynika to bowiem z zakresu obowiązków wyznaczonych treścią ogłoszenia i wymienionymi wiadomościami sms.

Powód nie zdołał zatem wykazać, że strony uzgodniły, że obowiązkiem pozwanej będzie również dokonywanie (wnoszenie, regulowanie) spornej opłaty. Sąd miał bowiem na uwadze, że to powód pozostawał stroną umowy o utrzymanie strony internetowej ze świadczącym usługi udostępniania witryny sklepu internetowego i to on pozostawał dłużnikiem w stosunku do operatora tej strony również od momentu rozpoczęcia współpracy z pozwaną. Ponadto powód kiedy w sierpniu 2023 roku zapytał pozwaną o konieczność opłacenia abonamentu ze stronę sklepu, pozwana niezwłocznie skontaktowała się z pozwanym po tej informacji, a następnego dnia po tej rozmowie – to powód, a nie pozwana, uregulował tę należność, co jednoznacznie wskazuje, że w tym zakresie obowiązek spoczywał na powodzie, a powód jednoczenie nie wykazał, że od następnego okresu abonamentowego płatności miałaby dokonywać (regulować) pozwana, że tak właśnie porozumiał się z pozwaną.

Pozwana temu przeczyła i kilkukrotne wskazała w swoich zeznaniach, że na żadnym etapie nie zobowiązała się do dokonywania opłat abonamentowych ani powód nie polecał jej ich uiszczenia. Dla uznania, że w tym zakresie obowiązek spoczywał na pozwanej nie jest wystarczające oczekiwanie powoda, że skoro „kwoty były nieduże, więc nie było problemu, żeby pozwana ze swoich środków to opłaciła” (k. 280 akt). Raz jeszcze podkreślić należy, że kwestia ustaleń odnośnie do tego, z jakich źródeł i w jakich proporcjach będą w późniejszym okresie pokrywane wydatki przez strony, jak też że wydatki te w miesiącu lipcu i sierpniu 2023 roku sfinansuje powód, pozostawała irrelewantna dla oceny, czy to pozwana w ramach swoich obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy miała obowiązek fizycznego uregulowania spornej opłaty abonamentowej. Jak już wskazano powyżej, powód nie zdołał wykazać, że stanowiło to obowiązek pozwanej, zaś fakt dokonania przez niego samodzielnie zapłaty za abonament w sierpniu 2023 roku, a więc wtedy kiedy strony pozostawały już związane umową, jednoznacznie wskazuje, że obowiązek ten spoczywał właśnie na nim, a nie na pozwanej.

W tej zatem sytuacji, kiedy to powód nie zdołał wykazać, by do obowiązków pozwanej należało regulowanie opłaty abonamentowej za subskrypcję witryny sklepowej na platformie (...), utrata danych sklepu internetowego (...) i dostępu do jego witryny spowodowana nieopłaceniem przedmiotowego abonamentu (niesporne), nie mogła być skutkiem niewykonania lub nienależytego wykonywania zobowiązania pozwanej w tym zakresie, a więc nie obciążała pozwanej i nie rodziła po jej stronie odpowiedzialności odszkodowawczej wobec powoda. Jednocześnie powód nie wykazał, by jego szkoda była następstwem także braku samego w sobie sprawozdania z czynności ani by obowiązkiem pozwanej było wykonywanie kopii zapasowych i że miała ona w ogóle taką możliwość, jak wynikało bowiem z zeznań W. S. uprawnienie takie miał wyłącznie operator systemu.

Nawet przy odmiennym założeniu, tj. że pozwana przyjęła na siebie zobowiązanie do uregulowania kosztów abonamentu zauważyć należy, że powód mógł przeciwdziałać brakowi zapłaty, na co wskazują poniższe okoliczności, a co w konsekwencji prowadzi do wniosku o braku związku przyczynowego między zachowaniem (ewentualnym zaniechaniem) pozwanej a szkodą. Jak wynikało bowiem z przeprowadzonych w sprawie dowodów, powód uregulował opłatę abonamentową w dniu 03 sierpnia 2023 roku. Wprawdzie powód nie wykazał, jakiego okresu dotyczyła ta wpłata (w tym zakresie zeznania powoda były niespójne), ale mając na uwadze jego kategoryczne zeznania, że opłata nie została uiszczona za wrzesień 2023 roku oraz charakter opłat abonamentowych (wnoszonych z góry) przyjąć należało, że dotyczyło to miesiąca sierpnia 2023 roku. Jak zaś wynikało z zeznań świadka W. S. w ciągu kolejnych 60 dni od upływu terminu zapłaty, dane sklepu internetowego były jeszcze utrzymywane i możliwe było jego przywrócenie.

Mając na uwadze to, że sklep został opłacony w sierpniu 2023 roku, jego opłacenie możliwe było zarówno we wrześniu, jak i w październiku, a co pozwoliłoby na jego ewentualne przywrócenie i zapobiegłoby utracie zawartych w nim danych. Powód zeznał przy tym, że w okresie współpracy z pozwaną kilkukrotnie wchodził na stronę sklepu, próbował też skontaktować się z pozwaną, jednakże bezskutecznie, by ostatecznie w dniu 05 października 2023 roku otrzymać od pozwanej informację o wypowiedzeniu umowy. Zdaniem Sądu wcześniejszy brak kontaktu z pozwaną, a już na pewno informacja o rozwiązaniu umowy, powinny były spowodować podjęcie przez powoda – przedsiębiorcy, od którego również wymagana jest podwyższona staranność w dbałości o swoje sprawy – działań m. in. w celu ustalenia, czy abonament został opłacony, czego powód niewątpliwie zaniechał i mimo braku kontaktu z pozwaną nie podjął on przez dłuższy okres jakichkolwiek czynności dotyczących jego przecież działalności gospodarczej.

Jednocześnie na marginesie wskazać należy, że w powyższej sytuacji w świetle zeznań świadka W. S. niemożliwym jest, by definitywna utrata dostępu do sklepu i zawartych tam danych nastąpiła w połowie września 2023 roku. Nie jest to również w tym kontekście możliwe nawet przy założeniu, że opłata abonamentowa nie została uregulowana za sierpień i wrzesień 2023 roku, w tej sytuacji mogłoby to nastąpić bowiem nie wcześniej niż w październiku 2023 roku. Brak zaś uregulowania zaległości w tym okresie i spowodowanie tym samym ostatecznego usunięcia strony internetowej sklepu (...) (i zawartych tam danych) z platformy (...) obciążają wyłącznie powoda, który mimo, że miał taką możliwość, nie podjął żadnych czynności, by temu przeciwdziałać.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że powód nie wykazał również wysokości dochodzonego roszczenia co do kosztu odtworzenia strony internetowej sklepu (...), a pozwana wysokość szkody kwestionowała już w treści odpowiedzi na pozew. W tej sytuacji zaoferowany przez powoda dowód w postaci zeznań świadka W. S. i jego oferty na kwotę 15 990 złotych brutto był w tym zakresie niewystarczający i nie pozwalał na ustalenie, że jest to koszt ekonomicznie uzasadniony. Jednocześnie jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2016 roku (sygn. akt II CSK 19/16) w procesie o zapłatę odszkodowania Sąd szacuje szkodę, a zapłata odszkodowania nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu vat, co więcej – powód kwoty tej jeszcze nie wydatkował, nie jest więc wiadomym, czy i w jakim zakresie powstałby obowiązek podatkowy w związku ze świadczeniem usług przez W. S. (odtworzeniu sklepu internetowego).

Powód nie wykazał przy tym, że nie jest on czynnym podatnikiem podatku vat, a więc nieuprawnionym do obniżenia należnego podatku vat o 100% kwoty podatku naliczonego. W tej sytuacji zaś w przypadku uwzględnienia odszkodowania w wartości brutto, doszłoby do jego wzbogacenia – otrzymałby on na mocy wyroku odszkodowanie w wartości brutto, od którego nie odprowadziłby podatku vat, a jednocześnie za przedłożone mu przez W. S. faktury w istocie mógłby uregulować należność w wartości netto. Powód zatem nie wykazał również, by należne mu odszkodowanie obejmowało podatek vat.

Odnośnie zaś do kwoty 40 020 złotych tytułem kosztów ponownej pracy pracowników, by odtworzyć zawartość merytoryczną witryny, w ocenie Sądu jakkolwiek powód zdołał wykazać, że poniósł koszt związany z wprowadzaniem danych do sklepu w kwocie stanowiącej wynagrodzenie brutto dwóch pracowników, z ich zeznań wynikało bowiem, że zakresem ich obowiązków było objęte właśnie tworzenie opisów produktów w przedmiotowym sklepie, niemniej jednak powód w niniejszym procesie nie domagał się naprawienia szkody, której rozmiar wyznaczony został przez poniesione wydatki, tylko szkody przyszłej – wyznaczonej w tym obszarze rozmiarami kosztów, jakie będzie musiał ponieść, by odtworzyć zawartość merytoryczną witryny sklepu internetowego. Nie wykazał przy tym, by koszt pracy w tym zakresie, tj. za wprowadzenie unikalnych opisów produktów, w kwocie 40 020 złotych był celowy i ekonomicznie uzasadniony.

Jednocześnie wskazać należy, że nie byłoby jakichkolwiek podstaw do zastosowania w sprawie art. 322 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenie z umowy o dożywocie Sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe, nader utrudnione lub oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie ustalenie rozmiarów szkody – kosztów odtworzenia witryny internetowej sklepu oraz kosztów ponownej pracy pracowników, by odtworzyć jego zawartość merytoryczną – nie było ani niemożliwe ani nader utrudnione ani oczywiście niecelowe, wymagały jedynie – wobec zakwestionowania wysokości szkody przez pozwaną – ich ustalenia z wykorzystaniem wiadomości specjalnych zastrzeżonych dla stosownej specjalności biegłych, przy czym jak wskazano w powyższej części uzasadnienia, wniosek powoda w tym zakresie jako spóźniony podlegał pominięciu.

Uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów w sytuacji, o jakiej mowa w art. 205³ § 2 k.p.c., co ma zastosowanie w niniejszej sprawie, jest możliwe bowiem jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że z różnych, niezależnych od niej przyczyn, nie mogła ich powołać wcześniej, a co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, sama zaś prekluzja obejmuje wszystkie twierdzenia, zarzuty i dowody na ich poparcie, bez względu na ich znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się jedynie na marginesie do żądania powoda opartego na treści art. 736 k.c., to wskazać należy, że wobec ustalenia przez Sąd, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy, nie znajdował on w sprawie zastosowania. Nadmienić jednak również należy, że zakres szkody podlegającej naprawieniu na tej podstawie prawnej ograniczony jest do ujemnego interesu umownego, a więc obejmuje szkody poniesione przez oferenta (tu: powoda) przez to, że liczył na zawarcie umowy (straty wynikłe z niedojścia do skutku umowy między stronami), a nie obejmuje odpowiedzialności oblata (tu: pozwanej) za szkody spowodowane ewentualnym niewykonaniem zlecenia.

Mając całokształt powyższych rozważań na uwadze Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 471 k.c. w zw. z art. 750 k.c. w zw. z art. 734 k.c. w zw. z art. 735 k.c. w zw. z art. 746 § 2 k.c. w zw. z art. 6 k.c. stosowanym a contrario powództwo oddalił.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w dyspozycji art. 98 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 roku, poz. 118) zasądzając od powoda jako strony przegrywającej na rzecz pozwanej jako strony wygrywającej zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania w kwocie 5 417 złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty (w tym kwotę 5 400 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego i kwotę 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Brak zaś było jakichkolwiek podstaw prawnych do uwzględnienia podatku vat od powyższych kosztów, zaś kwestia nieprowadzenia przez pozwaną działalności gospodarczej pozostawała bez jakiegokolwiek znaczenia.

Jednocześnie Sąd nie znalazł żadnych podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia o kosztach procesu, w tym w oparciu o treść art. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Zacytowany przepis ustanawia zasadę słuszności będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu i jest rozwiązaniem szczególnym, niepodlegającym wykładni rozszerzającej, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, a wymagającym do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Nie konkretyzuje on także pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych pozostawiając ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, Sądowi (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 grudnia 1973 roku, sygn. akt II CZ 210/73).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę jej okoliczności, w tym przedmiot sporu, czy postawa stron, w żadnej mierze nie pozwalają na uznanie, by zaistniała jakakolwiek podstawa uzasadniająca odstępstwo od zasady odpowiedzialności za wynik procesu.

W okolicznościach sprawy Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 103 § 3 pkt 1¹ k.p.c. mając na uwadze, że przepis ten zaczął obowiązywać od dnia 01 marca 2026 roku, a Sąd skierował strony do mediacji postanowieniem z dnia 12 grudnia 2024 roku (k. 146 akt). Niezależnie od powyższego nie sposób uznać, że pozwana odmówiła poddania się mediacji bez uzasadnionej przyczyny, skoro swoje stanowisko w tym przedmiocie uzasadniła w piśmie z datą w nagłówku „dnia 23 grudnia 2024 roku” (data prezentaty: 2024-12-27, k. 151 akt).

Końcowo, jedynie na marginesie jedynie wskazać należy, że w dniu 29 kwietnia 2026 roku zarządzono zwrócenie, po uprawomocnieniu się wyroku, powodowi niewykorzystanej zaliczki w kwocie 3 500 złotych.

Zarządzenie

  1. 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 24 maja 2026 roku

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.