Uzasadnienie
Stan faktyczny
Pomiędzy pozwaną a jej mężem (P. A. (1)) doszło do zawarcia w dniu 21 czerwca 2023 r. umowy darowizny ½ udziału we współwłasności nieruchomości przy ul. (...) w G.. P. A. (2) był wówczas dłużnikiem alimentacyjnym względem małoletniej powódki, co miało skonkretyzowaną podstawę wynikającą z ugody mediacyjnej zatwierdzonej przez sąd powszechny (ugoda z 26 października 2017 r., mediator M. R. W., rep. M (...)). Aktualnie (na dzień zamknięcia rozprawy) wysokość wymagalnego i egzekwowanego zadłużenia alimentacyjnego od P. A. wynosi 31.356,33 zł.
Okoliczności uznane
Ocena dowodów
Powództwo zostało wyraźnie uznane i sąd jest nim w okolicznościach sprawy związany (art. 213 § 2 k.p.c.).
Kwalifikacja prawna
Spełnione zostały przesłanki z art. 527 §§ 1-3 i art. 528 k.c., w związku z czym na podstawie tych przepisów orzeczono jak w punkcie I. sentencji.
Koszty
Od pozwanej zasądzono część kosztów powódki, a mianowicie 1.000 zł tytułem należnej opłaty sądowej od pozwu (por. art. 13f ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych) – na mocy art. 98 k.p.c. w zw. z art. 102 k.p.c. (punkt II.). Z uwagi na uznanie pozwu przy pierwszej czynności procesowej pozostałe koszty stron zniesiono wzajemnie na mocy art. 102 k.p.c. (pkt III.). Należy podkreślić, że w sprawie nie miał zastosowania art. 101 k.p.c., gdyż nie zaistniała sytuacja, aby pozwana „nie dała powodu do wytoczenia powództwa” – wręcz przeciwnie: nie istniała żadna inna efektywna droga ochrony praw powódki, jak właśnie wytoczenia powództwa ze skargi pauliańskiej. Uznanie powództwa zostało uwzględnione przez Sąd w ramach stosowania art. 102 k.p.c.