Uzasadnienie
R. faktyczny
Strony łączyła umowa dotycząca zwrotu kosztów poniesionych w związku z nauką kandydata na żołnierza zawodowego (6 sierpnia 2018 r.).
Dowód: umowa, k. 5-6
Pozwany został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego na karę 1 roku ograniczenia wolności. Wyrok uprawomocnił się w dniu 25 marca 2021 r.
Dowód: odpis wyroku, k. 103
Rektor powoda skreślił pozwanego ze stanu ewidencyjnego w dniu 14 lipca 2021 r.
Dowód: rozkaz dzienny, k. 8
Powód wezwał w dniu 14 lipca 2021 r. pozwanego do zwrotu kosztów szkolenia w kwocie 57.946,48 zł. Pismo okazało się bezskuteczne.
Dowód: pismo, k. 9
Pozwany źle znosił obostrzenia związane z epidemią wirusa koronawirusa. Obecnie pracuje zawodowo w branży budowlanej, zarabia około 5.000 zł netto miesięcznie.
Dowód: zeznania pozwanego, k. 86-87
Ocena dowodów
Dokumentacja przedstawiona przez powoda nie budzi wątpliwości co do autentyczności. Uwierzytelniony odpis wyroku sądu karnego pozwolił ustalić datę jego prawomocności. Zeznania pozwanego są szczere i wiarygodne.
Kwalifikacja prawna
Co do zasady roszczenie jest usprawiedliwione, gdyż zaszła obligatoryjna przesłanka zwolnienia pozwanego ze służby kandydackiej w mocy prawa (§ 4 lit. b) umowy w zw. z art. 134 ust. 1 pkt 8a ustawy o z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych).
Jeżeli chodzi o wysokość roszczenia, jest ono z jednej strony niesporne jak chodzi o stawkę dzienną kosztów szkolenia (53,80 zł), z drugiej strony – jest niezasadne w odniesieniu do okresu do dniu uprawomocnienia się wyroku sądu karnego (tj. po dniu 25 marca 2021 r.). To dzień 25 marca 2021 r., a nie 14 lipca 2021 r. jest datą zwolnienia pozwanego ze służby z mocy prawa (por. art. 134 ust. 4a ustawy o z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Rozkaz dzienny z dnia 14 lipca 2021 r. jest w tym zakresie wadliwy (niezgodny z prawem). Powinien – poprawnie – ze skutkiem wstecznym stwierdzać wygaśnięcie służby z dniem 25 marca 2021 r. (por. art. 134 ust. 4b w/w ustawy).
Ostatecznie więc należy dojść do wniosku, że skoro pozwany od 26 marca 2021 r. nie pozostawał w służbie, nie można żądać od niego zwrotu kosztów na wskazanej w pozwie podstawie faktycznej i prawnej. Sąd nie ma obowiązku za profesjonalnie reprezentowaną stronę poszukiwać innych możliwych podstaw zgłaszanych roszczeń. Nie mogą one zresztą być w ogóle brane pod uwagę przy orzekaniu in concreto, gdyż nie miało miejsce pouczenie pozwanego o innych podstawach żądania pozwu przez sąd (por. wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 30 września 2025 r. II CSKP 771/23), a strona powodowa nie składała zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c.
Niezasadny jest zarzut pozwanego, że popełnienie przezeń przestępstwa było następstwem zbyt rygorystycznych obostrzeń epidemicznych. W świetle materiału dowodowego jest to argument niezasadny. Nie ma w rzeczywistości żadnego normalnego związku przyczynowego pomiędzy tymi obostrzeniami a kwestią przestępczości.
Naliczono więc należny zwrot za okres od 6 sierpnia 2018 r. do 25 marca 2021 r. (962 dni), co daje 51.755,60 zł (punkt I. sentencji), na podstawie art. 134 ust. 1 lit. 8a i ust. 4a ustawy o z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 4 lit. b) umowy stron w zw. z art. 481 § 1 i § 2 k.c. W pozostałym zakresie powództwo oddalono na mocy art. podstawie art. 134 ust. 1 lit. 8a i ust. 4a ustawy o z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (punkt II.).
W punkcie III. oddalono wniosek pozwanego o rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty. Pozwany jest sprawnym i ogólnie zdrowym, stosunkowo młodym człowiekiem, pracującym zawodowo. Fakt, że ma zdiagnozowane (...) nie jest w tym kontekście żadną okolicznością szczególną w rozumieniu art. 320 k.p.c.
Koszty
Powód wygrał proces w 90% i taka część kosztów mu przysługuje (art. 100 k.p.c.). Łącznie koszty powoda to: 8315 zł (2898 zł opłata sądowa od pozwu, 5400 zł opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej, 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa), a 90% - 7483,50 zł (punkt IV.).