Uzasadnienie
F. faktyczny
Powódka w dniu 8 stycznia 2024 r. w pobliżu sklepu (...) przy ul. (...) w S. poślizgnęła się na oblodzonym chodniku bezpośrednio przy wejściu do sklepu w czasie, gdy był otwarty. W wyniku upadku doznała urazu stawu kolanowego lewego. Z powodu bólu zgłosiła się do przychodni lekarskiej, otrzymała skierowanie na badanie RTG stawu kolanowego. Miała ponadto przeprowadzone badanie USG tego stawu. Korzystała ze stabilizatora stawu kolanowego przez około 4 tygodnie, przebywając w tym czasie na zwolnieniu lekarskim z pracy. Po badaniu MR otrzymała skierowanie na artroskopię stawu kolanowego, na którą się nie zdecydowała. Trwałym negatywnym efektem uraz jest nieznaczne uszkodzenie więzadeł pobocznych przedziału bocznego i przyśrodkowego. Nie powoduje to jednak klinicznych cech niestabilności kolana, choć może być przyczyną w przyszłości szybszych zmian degeneracyjnych (zwyrodnieniowych).
Ponadto doszło w wyniku wypadku doszło do dekompensacji choroby samoistnej (chondropatii). Przez okres około 2 tygodni od wypadku powódka powinna zażywać środki przeciwbólowe i korzystać z opieki osoby trzeciej przy cięższych czynnościach (sprzątanie, robienie zakupów). Dolegliwości kręgosłupa szyjnego i mrowienie w górnej kończynie lewej nie wynika z przedmiotowego urazu. Powódka chodziła o kulach przez okres około 1 miesiąca od wypadku.
Dowód: opinia biegłego M. J., k. 104-108, 133-134 zeznania powódki (częściowo), k. 82-83 zeznania T. X., k. 81-82
Podmiotem odpowiedzialnym za zimowe utrzymanie miejsca wypadku była (...) sp. z o.o. w S., ubezpieczona w zakresie odpowiedzialności cywilnej w pozwany towarzystwie ubezpieczeń. Zakład ubezpieczeń po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił 3.400 zł tytułem zadośćuczynienia (na wezwanie z 7 października 2024 r. Okoliczność bezsporna Ocena dowodów Opinia biegłego M. J. jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna. Biegły wszechstronnie przeanalizował dołączoną przez powódkę dokumentację leczenia i wyciągnął z niej logiczne wnioski, w szczególności różnicował skutki wypadku i chorób samoistnych. Biegły dodatkowo wyjaśnił przedstawione przez strony wątpliwości i nie ma potrzeby dalszego uzupełniania opinii zdaniem Sądu.
Z opinii biegłego wynika jednoznacznie, że przypisywanie przez powódkę skutkom wypadku z dnia 8 stycznia 2024 r. także zmian w kręgosłupie i mrowienia ręki jest nieuzasadnione. W tym zakresie zeznania powódki należy uznać za niewiarygodne. W pozostałym zakresie nie budzą wątpliwości, podobnie jak zeznania jej partnera.
Kwalifikacja prawna
Zasada odpowiedzialności pozwanego nie budzi wątpliwości wynika z art. 415 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c.
Wysokość żądanego zadośćuczynienia jest zawyżona. Skutki wypadku w ramach rozpatrywania intensywności i zakresu dolegliwości bólowych ogólnie nie są znaczne; odrzuceniu uległy ponadto te, które negatywnie zweryfikował biegły (zmiany w kręgosłupie szyjnym i mrowienie ręki). Powódka nie była trwale wyłączona z ruchu, nie była poddana zabiegom inwazyjnym, nie przebywała w szpitalu, cały czas zachowała samodzielność, a ograniczenia w tym zakresie były niewielkie. Trwałe skutki wypadku są nieznaczne (nie stała się np. osobą trwale niepełnosprawną ruchowo). Finalnie Sąd doszedł do wniosku, że należne zadośćuczynienie za krzywdę winno więc łącznie wynosić 20.000 zł, co po uwzględnieniu dobrowolnej wpłaty 3.400 zł daje do uwzględnienia w wyroku kwotę 16.600 zł (punkt I. na mocy art. 822 § 1 k.c., art. 415 k.c., art. 445 § 1 k.c., art. 481 § 1 i § 2 k.c.). Twierdzenia powódki o trwających nadal poważnych negatywnych konsekwencjach wypadku są przesadą i należy uznać je za niewiarygodne – szczególnie w świetle treści opinii biegłego.
V. wiek powódki (35 lat) nie przemawia za podwyższeniem zadośćuczynienia, bo jest to nielogiczne – urazy w młodszym wieku goją się lepiej niż osób w wieku podeszłym. Sam uraz miał charakter przypadkowy, nie był związany z dynamicznym zdarzeniem powodującym zagrożenie życia. Nie można więc uznać, że mógł wywołać u powódki trwałe negatywne zmiany w psychice.
W pozostałym zakresie powództwo oddalono jako zawyżone (art. 445 § 1 k.c. a contrario – punkt II.).
Koszty
Na mocy art. 100 k.p.c. koszty wzajemnie zniesiono z uwagi na zbliżony stopień ich wysokości i proporcji wygranej/przegranej stron – punkt III.