Uzasadnienie
A. R. (2) w skardze o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 23 maja 2017 roku w sprawie o sygn. akt III RC 740/16, domagał się jego uchylenia i pozbawienia go klauzuli prawomocności.
W uzasadnieniu wskazał, iż powód nie utrzymywał z nim żadnych kontaktów, poza świadczeniem alimentów. Jego zdaniem, powód, wytaczając powództwo, nie podjął żadnych starań, aby ustalić sytuację życiową pozwanego, ograniczając się do posiłkowania się pomocą kuzyna, z którym korespondował mailowo. W ten sposób łatwiej było uzyskać pozytywne rozstrzygnięcie, wykazując brak kontaktu.
A. R. (1) w swoim stanowisku wskazał, że podjął wszelkie możliwe działania, celem ustalenia adresu zamieszkania pozwanego, które nie dały rezultatu, nadto, iż do dnia wydania wyroku w sprawie o sygn. akt III RC 740/16 nie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego,wpłacając kwoty po 480 złotych miesięcznie na konto pozwanego. Na rozprawie domagał się oddalenia skargi.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art.401 pkt 2 kpc, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana, bądź jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się wyroku niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Nadto przepis art. 407 §1 kpc stanowi, że skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pobawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl przepisu art.410 §1 kpc, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazły wyżej wskazane przepisy. Należało przyjąć, iż pozwany nie był należycie reprezentowany, bowiem kurator procesowy nie znał jego sytuacji materialnej i życiowej, nie skontaktował się z nim poprzez internet (w aktach sprawy znajdował się jego adres mailowy w związku z kontaktem z O. N.). Przyjąć, zatem, należało, iż została spełniona pierwsza przesłanka do uznania zasadności skargi. Natomiast nie została spełniona druga z wymienionych wyżej przesłanek, bowiem pozwany A. R. (2) – w ocenie Sądu – nie zachował terminu trzymiesięcznego, gdyż o podstawie wznowienia postępowania (czyli o zapadłym wyroku z uwagi na brak wpływu alimentów) dowiedział się nie od pełnomocnika, którego ustanowił w sprawie i który w styczniu 2018 roku zapoznawał się z aktami skarżonej sprawy, ale z informacji przekazanej mu przez pracownika biura obsługi interesanta Sądu Rejonowego w Elblągu wiosną 2017 roku.
Należy zaakcentować, że na pierwszym terminie rozprawy pozwany wskazywał, że do Sądu Rejonowego w Elblągu dzwonił w grudniu 2017 roku, kiedy zorientował się, że nie przychodzą alimenty od ojca, co skłoniło go do podjęcia działań w styczniu 2018 roku, zatem już w tym czasie wiedział o podstawie wznowienia postępowania. Natomiast na drugim terminie rozprawy, po przesłuchaniu w charakterze świadka jego matki, która zeznawała, że o sprawie dowiedziała się pod koniec zeszłego roku, zeznawał, że do Sądu dzwonił w maju 2017 roku, kiedy uprzednio od matki dowiedział się, że nie wpływają alimenty na konto przez nią kontrolowane i od tego czasu znał treść rozstrzygnięcia.
Nadto wskazywał, iż od tego czasu kilkukrotnie dzwonił do Sądu, następnie rozważał kwestię podjęcia dalszych kroków, co nastąpiło w styczniu 2018 roku, kiedy zlecił dokonanie czynności pełnomocnikowi.
Z tego powodu nie sposób było zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, zawartym w skardze, że pozwany o fakcie zniesienia obowiązku alimentacyjnego dowiedział się dopiero po zapoznaniu się przez pełnomocnika z aktami sprawy o sygn. III RC 740/16, wcześniej jedynie zauważył, że od jakiegoś czasu nie wpływały żadne kwoty na konto matki ze strony zobowiązanego, co stanowiło podstawę do zwrócenia się do pełnomocnika o zbadanie sytuacji. Wypada również zaakcentować, że pozwany znał konsekwencje braku łożenia świadczeń od ojca na jego rzecz, stąd pytania jego pełnomocnika (co do braku świadomości w zakresie konsekwencji zapadłych decyzji) nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Należy podkreślić, iż termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania liczy się a tempore scientiae, czyli od chwili dowiedzenia się o podstawie wznowienia. Zdaniem Sądu, trzymiesięczny termin upływał najpóźniej w sierpniu 2017 roku, zaś jego pełnomocnik skargę wywiódł w kwietniu 2018 roku.
Konkludując, należało wskazać, że A. R. (2) nie dochował terminu zawitego wskazanego w przepisie art. 407 kpc, co skutkowało – na mocy powołanych wyżej przepisów – odrzuceniem skargi.