UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
S. B. w wieku 73 lata wraz z żoną w wieku 81 lat zamieszkują w m. (...) gm. S. wraz z kuzynem P. O. w wieku 37 lat, jego żoną M. O. w wieku 30 lat i ich dziećmi w wieku 6 lat i 4 lata (dziecko niepełnosprawne, porażenie mózgowe). S. B. jest wujkiem P. O. . Państwo B. przekazali gospodarstwo rolne (...) w zamian za dożywocie.
W związku z zachowaniem S. B. od dn. 16.10.2013r. obie ww. rodziny są objęte procedurą Niebieskiej Karty, czynności prowadzi Zespół (...) w S. .
Pod koniec miesiąca sierpnia 2014r. S. B. doprowadził do wybuchu gazu na ganku domu mieszkalnego i aczkolwiek najprawdopodobniej był to nieszczęśliwy wypadek, to zdarzenie wzmogło poczucie zagrożenia, zwłaszcza że następnie S. B. sugerował, że to nie był jednak wypadek.
W dn. 19 września 2014r. w m. (...) S. B. wszczął awanturę domową, w związku z czym P. O. wezwał Policję. Ok. godz. 17.15 S. B. znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,40 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), w obecności funkcjonariuszy Policji A. P. i M. W. wezwanych na interwencję, groził P. i M. małżonkom O. wysadzeniem domu wraz z domownikami, która to groźba wzbudziła w zagrożonych uzasadnioną obawę, że może zostać spełniona. W związku z agresywnym zachowaniem S. B. został zatrzymany.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
- częściowo wyjaśnień oskarżonego S. B. (k. 49, 86-86v, 88),
- zeznań świadków:
- M. O. (k. 3-4v, 35v-36, 86v-87),
- P. O. (k. 38v-40, 87v),
- A. P. (k. 44v, 87v-88),
- M. W. (k. 42v, 88),
- dowodów z dokumentów ujawnionych na rozprawie, a w szczególności:
- protokół przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie (k. 2-4v),
- pismo (...) w A. (k. 13),
- odpis Niebieskiej Karty (k. 16-19),
- pismo (...) w S. (k. 22, 25),
- wydruk z rejestru interwencji (k. 26-27),
- protokół zatrzymania osoby (k. 58).
Oskarżony S. B. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Potwierdził, że w okresie poprzedzającym zdarzenie objęte aktem oskarżenia był wybuch gazu, ale nie zrobił tego specjalnie, natomiast w dn. 19.09.2014r. nie groził pokrzywdzonym, a jedynie po spornej wymianie zdań dotyczącej korzystania z piwnicy powiedział: "ciebie wysadzi Pan Bóg" (k. 86), "Pan Bóg pokaże" (k. 88).
Sąd uznał stanowisko oskarżonego za niewiarygodne częściowo za wyjątkiem wyjaśnień potwierdzających istnienie konfliktu pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi, abstrahując od przyczyny tego konfliktu. Natomiast negowanie groźby karalnej stanowi jedynie przyjętą linię obrony mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej, bowiem pozostaje w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym o charakterze obciążającym, a w szczególności zeznaniami funkcjonariuszy Policji.
Przesłuchani w charakterze świadków pokrzywdzeni M. i P. małżonkowie O. szczegółowo opisali zarówno całokształt sytuacji domowej, jak też zdarzenie, w czasie którego doszło do wybuchu gazu oraz zdarzenie zaistniałe w dn. 19.09.2014r. będące przedmiotem sprawy.
Funkcjonariusze Policji A. P. i M. W. przedstawili czynności służbowe w ramach interwencji, którą potwierdza również wydruk z rejestru interwencji.
Zeznania wszystkich świadków tworzą spójną, logiczną całość, uzupełniają się wzajemnie, w związku z czym zostały uznane za wiarygodne. Podkreślić należy, że wszyscy świadkowie w sposób jednoznaczny wykluczyli, aby wypowiedź oskarżonego zawierała nawiązanie do Boga, była to jednoznaczna groźba, że to oskarżony wysadzi dom, a nie Pan Bóg pokaże. Funkcjonariusze Policji nie są osobiście zainteresowani rozstrzygnięciem sprawy, są świadkami obiektywnymi, nie ma podstaw do zarzucania tym świadkom stronniczości. Najczęściej w obecności funkcjonariuszy Policji obywatele starają się zachowywać poprawnie, chociażby z wyrachowania i ostrożności. Skoro oskarżony zachowywał się agresywnie i wypowiedział groźbę w obecności funkcjonariuszy Policji, to tym bardziej mógł zachowywać się w sposób odbiegający od ogólnie przyjętych norm, gdy był jedynie z domownikami pod nieobecność postronnych świadków.
Zebrany materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do winy oskarżonego oraz okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu.
Zgodnie z art. 190 § 1 kk kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 2 lat.
Zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona określone w powyższym przepisie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego i innych sądów ugruntował się pogląd, że dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 kk nie ma znaczenia ani to, czy sprawca ma rzeczywiście zamiar wykonać groźbę, ani to, czy istnieje obiektywna możliwość jej realizacji, ani nawet to, w jakim celu sprawca grozi ofierze (teza nr 10 w komentarzu do art. 190 kk pod red. N. Kłączyńskiej, LEX).
Dla bytu przestępstwa groźby karalnej wystarczy, aby z punktu widzenia pokrzywdzonego, w subiektywnym jego odczuciu, groźba ta wywoływała przekonanie, że jest poważna oraz, że może zostać spełniona (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dn. 20.08.2009r. w sprawie II AKa 123/09, LEX nr 553860).
Stopień obawy u adresata groźby, równoznaczny z zaistnieniem znamienia skutku przestępstwa określonego w art. 190 § 1 kk , jest niższy od przekonania o pewności zrealizowania zapowiedzianej groźby. Zostaje on osiągnięty wtedy, gdy zagrożony przewiduje, że groźba może się urzeczywistnić, a więc że nastąpienie zapowiadanego zdarzenia jest realne (wyrok Sądu Najwyższego z dn. 24.06.2013r. w sprawie V KK 94/13, LEX nr 1374867).
Dotychczasowe zachowanie oskarżonego, skłonność do nadużywania alkoholu oraz uzasadnione przekonanie, że z uwagi na wiek jest już u schyłku życia, w związku z czym niezasadnie może czuć się bezkarny i może nawet sam wysadzić się z domem nie zważając na innych, mają istotny wpływ na poczucie zagrożenia pokrzywdzonych, zwłaszcza że zamieszkują z małoletnimi dziećmi.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał oskarżonego S. B. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to na podst. art. 190 § 1 kk skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na podst. art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 73 § 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat, oddając go na ten czas pod dozór kuratora sądowego.
Na podst. art. 72 § 1 pkt 5 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu w okresie próby.
Mając do wyboru rodzaj kary Sąd nie orzekł kary grzywny z uwagi na sytuację materialną oskarżonego zgodnie z art. 58 § 2 kk oraz nie orzekł kary ograniczenia wolności z uwagi na wiek i stan zdrowia oskarżonego.
Oskarżony był dotychczas karany za przestępstwa z art. 290 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk , art. 178a § 1 kk , art. 178a § 2 kk , art. 244 kk , art. 190 § 1 kk (k. 61) i wykroczenie z art. 87 § 2 kw (k. 71), przy czym czyn będący przedmiotem niniejszej sprawy popełnił po upływie ok. 8 miesięcy od rozpoczęcia okresu próby w sprawie I K 583/13, w której został skazany za czyn z art. 190 § 1 kk popełniony na szkodę P. O. (k. 33). Dotychczasowa karalność stanowi zatem okoliczność obciążającą. Mimo to jednak, mając na uwadze dojrzały wiek oskarżonego, stan zdrowia oskarżonego i jego żony, skłonność do nadużywania alkoholu oraz dążenie pokrzywdzonych do spokoju a nie osadzenia oskarżonego, Sąd przyjął, że zachodzi pozytywna prognoza, tj. przekonanie, że pomimo niewykonania kary oskarżony nie naruszy ponownie porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Wyznaczony okres próby w maksymalnym wymiarze w połączeniu z dozorem kuratora i obowiązkiem powstrzymywania się od nadużywania alkoholu zmotywuje oskarżonego do należytego poszanowania norm prawnych. Podkreślić należy, że Sąd dał również oskarżonemu szansę odraczając do dn. 11.03.2015r. wykonanie kary pozbawienia wolności w sprawie II K 229/13 (k. 70) i jedynie od oskarżonego zależy, czy wykorzysta wyrozumiałość wymiaru sprawiedliwości.
Orzeczona kara jest adekwatna do okoliczności czynu, stopnia jego społecznej szkodliwości oraz w wystarczającym stopniu spełni cele kary w zakresie społecznego oddziaływania i cele zapobiegawczo - wychowawcze względem sprawcy.
W przedmiocie wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu orzeczono na podst. art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z § 2 ust. 3 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn. 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2002.163.1348 z późn. zm).
Na podst. art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dn. 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.1983r.49.223 z późn. zm.) Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa, ponieważ oskarżony utrzymuje się z emerytury w niewielkiej wysokości (k. 74).