Uzasadnienie
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
M. Ż. został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Augustowie:
- 1. z dn. 13.03.2013r. w sprawie II K 43/13 za czyn z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w dn. 26.11.2012r.:
- - z wymierzeniem na podst. art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, której wykonanie zarządzono postanowieniem z dn. 21.12.2016r. w sprawie II Ko 1104/16,
- - z orzeczeniem w przedmiocie kosztów sądowych;
- 2. z dn. 16.09.2016r. w sprawie II K 257/16 za czyny z art. 158 § 1 kk i art. 189 § 1 kk w zb. z art. 191 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk popełnione w dn. 15.03.2016r.:
- - z wymierzeniem na podst. art. 158 § 1 kk kary 10 miesięcy pozbawienia wolności,
- - z wymierzeniem na podst. art. 189 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk kary 4 miesięcy pozbawienia wolności,
- - z orzeczeniem na podst. art. 85 § 1 i 2 kk, art. 86 § 1 kk kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności,
- - z zaliczeniem na podst. art. 63 § 1 i 5 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od dn. 16.03.2016r. godz. 13:40 do dn. 18.03.2016r. godz. 11:47,
- - z orzeczeniem na podst. art. 39 pkt 2b kk w zw. z art. 41a § 1 kk w zw. z art. 43 § 1, 2 i 2a kk środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym i zbliżania się do niego na odległość 10 m na okres 1 roku,
- - z orzeczeniem na podst. art. 46 § 1 kk środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia,
- - z orzeczeniem w przedmiocie kosztów sądowych.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
- - karty karnej (k. 6-8),
- - opinii o skazanym (k. 11, 42-44v),
- - odpisów orzeczeń (k. 16-19),
- - wywiadu kuratora (k. 27-28),
- - akt spraw tut. Sądu: II K 43/13 i II K 257/16.
Skazany złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego nie precyzując wyroków podlegających połączeniu. Z wniosku wynika, że chciałby połączenia wszystkich wyroków. Zgodnie z art. 570 kpk możliwość wydania wyroku łącznego Sąd jest zobowiązany analizować również z urzędu.
Zgodnie z art. 85 § 1 kk jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, Sąd orzeka karę łączną.
Zgodnie z art. 85 § 2 kk podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89 kk, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w § 1 kk.
Zgodnie z art. 86 § 1 kk Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając 20 lat pozbawienia wolności.
Kary orzeczone w sprawach wymienionych w karcie karnej, tj. II K 402/07, II K 632/07, II K 190/09, II K 99/10 i II K 238/10 zostały wykonane, a zatem nie stanowią podstawy orzeczenia kary łącznej, w zw. z czym na podst. art. 572 kpk Sąd umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego w tym zakresie.
Natomiast w pozostałych sprawach, tj. II K 43/13 i II K 257/16 zostały orzeczone kary pozbawienia wolności, a zatem kary podlegające łączeniu oraz są to kary podlegające wykonaniu w rozumieniu art. 85 § 2 kk (teza nr 10 w komentarzu do art. 85 kk pod red. J. Majewskiego, LEX), przy czym nie zachodzą przesłanki z art. 85 § 3 kk.
Dlatego też Sąd połączył wyroki w ww. sprawach i orzekł karę łączną 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet zgodnie z art. 577 kpk okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dn. 16.03.2016r. godz. 13.40 do dnia 18.03.2016r. godz. 11.47 oraz okres obecnego odbywania od dn. 19.11.2016r. kary łącznej pozbawienia wolności w sprawie II K 257/16.
Pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach pozostawiono do odrębnego wykonania.
Wymiar kary łącznej powinien uwzględniać potrzeby prewencji generalnej i indywidualnej. Należy przy tym zauważyć, iż nie podlega ponownej ocenie Sądu kwestia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, ale Sąd winien zwrócić uwagę na bliskość podmiotowego i przedmiotowego związku między zbiegającymi się przestępstwami, a także zwartość czasową zachodzącą pomiędzy nimi.
Przestępstwa będące przedmiotem sprawy II K 257/16 zostały popełnione na szkodę pokrzywdzonego – osoby fizycznej i były skierowane przeciwko życiu i zdrowiu oraz wolności, natomiast przestępstwo będące przedmiotem sprawy II K 43/13 było skierowane przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, a zatem były to czyny zdecydowanie różnego rodzaju. Ponadto zostały popełnione w dużym odstępie czasowym (ponad 3 lat).
Brak jest zatem takiego związku przedmiotowego i podmiotowego pomiędzy tymi czynami, który przemawiałby za zastosowaniem metody absorpcji.
Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania zasady kumulacji z uwagi na okoliczność, iż co prawda odstęp czasowy pomiędzy poszczególnymi czynami był duży, jednak przestępstwa stanowiące przedmiot sprawy II K 257/16 zostały przez skazanego popełnione w okresie próby określonym w sprawie II K 43/13.
Z uwagi na powyższe Sąd zastosował zasadę asperacji.
Określając wymiar kary łącznej Sąd miał na uwadze dotychczasową wielokrotną karalność skazanego (k. 6-8), przeciętną opinię Zakładu Karnego w D. (k. 11) i Zakładu Karnego w B. (k. 42-44v) – skazany nie był karany dyscyplinarnie ani nagradzany regulaminowo oraz negatywny wywiad środowiskowy kuratora (k. 27-28), z którego wynika, że skazany przed osadzeniem nie pracował i nadużywał alkoholu.
W przedmiocie wynagrodzenia za obronę z urzędu orzeczono na podst. art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z § 17 ust. 5 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn. 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714).
Na podst. art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił skazanego od kosztów sądowych w postaci wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, obciążając nimi Skarb Państwa, ponieważ uiszczenie tych należności byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe z uwagi na pozbawienie wolności.