Uzasadnienie
W dniu 18 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu wydał na rozprawie postanowienie w sprawie z wniosku K. N. i J. N. (1) z udziałem J. N. (2) i J. N. (3) o ustalenie kontaktów z małoletnią J. N. (4) (k. 251v. akt). Postanowienie to nie zostało podpisane przez sędziego referenta.
W dniu 25 lipca 2025 r., po uprzednim złożeniu wniosku o uzasadnienie i sporządzenie powyższego postanowienia przez Sąd I instancji, wpłynęła apelacja uczestniczki postępowania J. N. (2) (k. 268 – 272 akt).
Zgodnie z art. 373 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca apelację spóźnioną, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie usunęła w wyznaczonym terminie. Przepis ten, na mocy art. 13 § 2 k.p.c., stosuje się odpowiednio także w postępowaniu nieprocesowym.
Niedopuszczalność apelacji „z innych przyczyn” może zajść w wielu przypadkach. W szczególności należy ustalić, czy apelujący może wnieść przeciwko wydanemu orzeczeniu środek zaskarżenia w odpowiednim zakresie. Jeśli bowiem apelacja wnoszona jest od orzeczenia nieistniejącego, to podlega odrzuceniu. Orzeczenie uważa się za nieistniejące, gdy dotknięte jest wadą o takiej doniosłości, że nie sposób przyjąć, iż w ogóle doszło do wydania orzeczenia. Najbardziej typowym przykładem orzeczenia nieistniejącego jest orzeczenie niepodpisane.
Z sytuacją powyższą mamy do czynienia w poniższej sprawie. Postanowienie z dnia 18 czerwca 2025 r. nie zostało podpisane przez sędziego referenta. Postanowienie to formalnie nie istnieje, stąd też nie możliwe jest wniesienie od niego środka odwoławczego. Uznać więc należy, że postępowanie przed Sądem I instancji nie zostało jeszcze zakończone, nie wydano bowiem orzeczenia kończącego.
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy odrzucił apelację uczestniczki postępowania jako niedopuszczalną z innych przyczyn. Zaznaczenia wymaga, że Sąd I instancji po zwrocie akt, winien otworzyć zamkniętą rozprawę i ponownie wydać orzeczenie kończące, pozbawione wad formalnych.