Uzasadnienie
Powód M. B. wystąpił z pozwem przeciwko Skarbowi Państwa –Zakładowi Karnemu w N. i domagał się w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Na uzasadnienie pozwu powód podał, że w dniu 28 sierpnia 2009 roku w Zakładzie Karnym w N., podczas wykonywania pracy doznał urazu kolana lewego. O tym zdarzeniu poinformował pełniącego służbę funkcjonariusza zakładu karnego. Następnego dnia został odwieziony do Szpitala (...) w B. i po przeprowadzeniu badań powrócił do zakładu karnego i pozostawał pod kontrolą tamtejszego ambulatorium.
W ocenie powoda leczenie doznanego urazu kolana w ambulatorium zakładu karnego nie przebiegało prawidłowo, bowiem pomimo zgłaszanych dolegliwości nie zostały mu zlecone właściwe badania, a nawet nie skierowano go na konsultację do lekarza ortopedy. Powód podał, iż zgłaszane przez niego dolegliwości były bagatelizowane przez pracowników zakładu karnego, a przede wszystkim nie zastosowano się do zalecenia odnotowanego w dokumentacji sporządzonej w trakcie konsultacji ortopedycznej w dniu 23 lutego 2010 roku, w którym sugerowano potrzebę wykonania badania artroskopii.
W związku z tym zabieg artroskopii został przeprowadzony dopiero w 2012 roku.
Powód podniósł, iż do czasu wykonania tego zabiegu miał poważne problemy z podstawowymi czynnościami życia codziennego. I tak nie mógł wykonywać pracy, przestał wychodzić na spacery, a także pozbawiony został zajęć sportowych.
W takcie słuchania w charakterze strony powód podał, iż dochodzi zadośćuczynienia za to, że „musiał chodzić i prosić o prawidłowe leczenie, za to, że trwało to tak długo, za dolegliwości, które miał i cały czas musiał uważać na to kolano, aby go nie obciążać”.
Pozwany Skarb Państwa – Zakład Karny w N. w pisemnej odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Strona pozwana przyznała, że powód odbywając karę pozbawienia wolności przebywał w Zakładzie Karnym w N. w okresie od dnia 26 maja 2008 roku do dnia 11 maja 2010 roku i podczas tego pobytu w dniu 28 sierpnia 2009 roku zgłosił przełożonemu, iż doznał urazu lewego kolana.
W uznaniu strony pozwanej funkcjonariusze służby więziennej, w tym lekarz przyjmujący powoda w ambulatorium zakładu karnego nie dopuścili się żadnych zaniedbań w procesie leczenia powoda. Powód w okresie pobytu w Zakładzie Karnym w N. był leczony w sposób adekwatny do swojego stanu zdrowia, z uwzględnieniem zaleceń lekarzy specjalistów. Strona pozwana zaprzeczyła, by z dokumentacji lekarskiej miał wynikać obowiązek wykonania u powoda konkretnych badań, w tym badania i zabiegu artroskopii, których nie przeprowadzono z winy pracowników zakładu karnego.
Następnie strona pozwana wskazując na przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa z art. 417 § 1 k.c. oraz na przesłanki wymagane do zasądzenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z art. 444 § 1 k.c. i art. 445 § 1 k.c. podała, iż na powodzie – stosownie do treści art. 6 k.c. – spoczywał ciężar udowodnienia tych przesłanek. Tymczasem temu obowiązkowi powód w toku postępowania nie podołał.
W dniu 29 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Bochni wydał wyrok, w którym:
- - oddalił powództwo (pkt I wyroku),
- - przyznał od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bochni pełnomocnikowi powoda z urzędu - adwokat B. G. kwotę 2.952 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu,
- - odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania.
Tej treści orzeczenie zostało wydane w następującym stanie sprawy:
W dniu 28 sierpnia 2009 roku powód M. B. podczas pracy w Zakładzie Karnym w N. doznał urazu lewego kolana.
Powód M. B. odbywając karę pozbawienia wolności przebywał w Zakładzie Karnym w N. w okresie od dnia 26 maja 2008 roku do dnia 11 maja 2010 roku.
Następnego dnia po doznaniu urazu, tj. w dniu 29 sierpnia 2009 roku, powód został dowieziony na konsultację w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym SP ZOZ w B. Szpitala (...), gdzie rozpoznano u powoda stłuczenie lewego kolana. Wykonano mu RTG stawu kolanowego, udzielono porady lekarskiej, konsultacji, asysty i założono opatrunek na ranę. Zalecono kontrolę w Poradni Chirurgicznej.
W kolejnych dniach powód pozostawał w stałej kontroli ambulatoryjnej w ZK.
W dniu 31 sierpnia 2009 roku podczas wizyty w ambulatorium ZK lekarz stwierdził, iż kolano fiz. bez zmian oraz nieznaczną bolesność i dał powodowi zwolnienie z pracy do dnia 4 września 2009 roku.
Podczas kolejnej wizyty kontrolnej w dniu 4 września 2009 roku lekarz stwierdził w kolanie lewym śladowy wysięk, ruchomość pełną i bolesność i dał powodowi zwolnienie z pracy do dnia 11 września 2009 roku.
Podczas wizyty w dniu 11 września 2009 roku lekarz po badaniu kontrolnym lewego kolana stwierdził wysięk w stawie kolanowym lewym do nakłucia i odbarczenia, na co powód wyraził zgodę na piśmie. Lekarz skierował powoda na zabieg punkcji stawu kolanowego lewego do Oddziału Chirurgii Szpitala (...) w K..
W dniu 14 września 2009 roku w Szpitalu (...) w K. chirurg stwierdził u powoda niewielki wysięk w stawie kolanowym lewym oraz konieczność kontroli ortopedycznej. Bez wykonania zabiegu punkcji powód został przewieziony z powrotem do ZK w N..
Podczas kolejnej wizyty powoda w ambulatorium ZK w N. w dniu 15 września 2009 roku lekarz stwierdził, że po konsultacji chirurgicznej konieczna jest kontrola ortopedyczna.
W dniu 17 września 2009 roku lekarz z ZK stwierdził, że u powoda utrzymuje się wysięk w stawie kolanowym lewym bez ograniczenia funkcji kończyny, ruchomość pełna fizjologiczna. Odnotowano podczas tej wizyty w książce zdrowia osadzonego „ORTOPEDA”, a nadto RTG do odebrania.
W dniu 23 października 2009 roku powód udał się na wizytę do ambulatorium ZK w sprawie konsultacji ortopedycznej. W związku z tym, iż podczas kolejnych kontroli w ambulatorium, zaobserwowano u powoda powolne znikanie wysięku w stawie kolanowym lewym, aż do całkowitego jego ustąpienia, a co za tym idzie wygasły wskazania do wykonania punkcji kolana, jak również nie stwierdzono innych nieprawidłowości w badaniu fizykalnym powoda oraz ustąpiły dolegliwości subiektywne – odroczono zaplanowaną konsultację ortopedyczną.
W dniu 6 listopada 2009 roku podczas wizyty powoda w ambulatorium z powodu przeziębienia i kataru lekarz stwierdził, iż kolano lewe jest bez zmian, wysięk = ø, ruchomość prawidłowa.
Do dnia 31 grudnia 2009 roku powód podczas kilku wizyt w ambulatorium nie zgłaszał żadnych dolegliwości związanych z kolanem.
W dniu 31 grudnia 2009 roku powód zgłosił się do lekarza z niewielkim wysiękiem w kolanie lewym. Stwierdzono wówczas ruchomość stawu 100 % oraz czasem sporadycznie pobolewanie. Lekarz zalecił ibuprofen i dał powodowi zwolnienie z pracy do dnia 8 stycznia 2010 roku.
Ponownie z powodu bólu kolana lewego, przy czym wyłącznie podczas pełnego wyprostu, powód zgłosił się do ambulatorium ZK w dniu 2 lutego 2010 roku i wówczas nie stwierdzono zmian w badaniu fizykalnym. W dniu badania pełny wyprost nie powodował u powoda bólu. Chód powoda był w pełni sprawny.
Konsultację ortopedyczną przeprowadzono u powoda w trybie planowym, w dniu 23 lutego 2010 roku. W wyniku tej konsultacji stwierdzono brak dolegliwości bólowych stłuczonego kolana, brak objawów łąkotkowych oraz „kolano suche”. Zalecono opaskę elastyczną i oszczędny tryb życia. Nadto ortopeda stwierdził
- - w przypadku nasilenia się dolegliwości - możliwość wykonania artroskopii kolana.
Po tej ostatniej konsultacji powód podczas licznych wizyt w ambulatorium, związanych z pojawieniem się u niego dolegliwości dermatologicznych, nie zgłaszał już żadnych problemów dotyczących kolana.
W dniu 1 kwietnia 2010 roku powód został wycofany z pracy przy posiłkach z powodu zmian skórnych.
W dniu 16 kwietnia 2010 roku powód wyraził zgodę na hospitalizację w Oddziale Dermatologii w P..
W dniu 11 maja 2010 roku powód został wytransportowany z ZK w N. celem leczenia dermatologicznego w Zakładzie Opieki Zdrowotnej Aresztu Śledczego w P.. W dniu 14 maja 2010 roku został przyjęty na Oddział Dermatologiczny ZOZ AŚ w P..
Powód M. B. kierował skargi do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w K. oraz do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w W., w których zwracał się z prośbą o pomoc w wyleczeniu kolana i formułował zarzuty dotyczące niewłaściwego leczenia go w zakresie dolegliwości związanych z urazem lewego kolana. Czynności wyjaśniające nie potwierdziły zarzutów formułowanych przez powoda.
W świadectwie lekarskim o stanie zdrowia powoda M. B. z dnia 5 listopada 2010 roku sporządzonym w ZK w R. rozpoznano wyprysk uogólniony oraz podejrzenie urazu łąkotki przyśrodkowej kolana lewego. Nadto stwierdzono na podstawie wywiadu z powodem, że od czasu konsultacji ortopedycznej w lutym 2010 roku nie zgłaszał on dolegliwości bólowych stawu kolanowego.
Po wycofaniu powoda z zatrudnienia w ZK w N. ponownie powód M. B. został zatrudniony w dniu 23 stycznia 2012 roku w Zakładzie Karnym w K..
W 2012 roku powodowi wykonano zabieg artroskopii. Przed artroskopią powód pracował w ZK w K. przy szyciu materacy i obuwia.
W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd Rejonowy uznał, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań Sąd Rejonowy wskazał, że przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa uregulowanej w przepisie art. 417 k.c. są:
⚫ wyrządzenie szkody przez funkcjonariusza państwowego,
⚫ zdarzenie, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy (niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności),
⚫ związek przyczynowy pomiędzy owym zdarzeniem a szkodą.
Następnie Sąd I instancji powołując przepis art. 444 § 1 k.c. podniósł, iż w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty, zaś naprawienie szkody niemajątkowej (krzywdy) może polegać – zgodnie z brzmieniem przepisu art. 445 k.c. - na przyznaniu poszkodowanemu odpowiedniej sumy pieniężnej, tj. zadośćuczynienia.
Mając na uwadze przytoczone w pozwie okoliczności, z którymi łączona była szkoda niemajątkowa (krzywda) Sąd I instancji stwierdził, iż powód nie przedstawił żadnych dowodów dla wykazania doznanej krzywdy. Przede wszystkim materiał dowodowy zaoferowany przez powoda nie był wystarczający do przyjęcia, że zastosowane leczenie w pozwanym zakładzie karnym przebiegało nieprawidłowo, a nadto, że skutkowało pogorszeniem jego stanu zdrowia. Powód nie dowiódł, że sposób leczenia go - w jego ocenie nieprawidłowy - doprowadził do uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Samo subiektywne przekonanie powoda, że doznał szkody psychicznej, poparte tylko i wyłącznie jego zeznaniami, nie było w tym względzie wystarczające.
Mając na uwadze to, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej ciąży na powodzie, a powód nie udowodnił już pierwszej z przesłanek, tj. wyrządzenia mu szkody, Sąd nie badał, czy zostały spełnione pozostałe przesłanki odpowiedzialności.
Na marginesie Sąd Rejonowy zauważył, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że funkcjonariusze Służby Więziennej pozwanego podejmując decyzję w sprawie leczenia doznanego przez powoda urazu lewego kolana nie podejmowali w stosunku do powoda jakichkolwiek działań, które byłyby obiektywnie niezgodne z prawem, ani też nie zaniechali żadnych działań, do których z mocy prawa byli zobowiązani. Powód po doznaniu urazu został dowieziony na konsultację do SP ZOZ w B. Szpitala (...), gdzie wykonano mu RTG stawu kolanowego, a później jego stan zdrowia kontrolowano w ambulatorium ZK w N..
Sąd I instancji zgodził się ze stroną pozwaną, iż w okresie pobytu powoda w ZK w N. lekarz ortopeda nie zalecił pilnego wykonania zabiegu artroskopii, lecz jedynie stwierdził, iż w przypadku nasilenia się dolegliwości może zachodzić potrzeba wykonania zabiegu artroskopii. Powód zaś do końca pobytu w pozwanym zakładzie takiego nasilenia dolegliwości nie zgłaszał.
Co się zaś tyczy zarzutu zwlekania przez zakład karny z konsultacją u lekarza ortopedy, to Sąd I instancji podał, że w świetle poprawy stanu zdrowia powoda uzasadnione było odroczenie terminu takiej konsultacji.
Wreszcie Sąd Rejonowy podniósł, że z przedstawionej dokumentacji medycznej nie wynika, by kiedykolwiek w trakcie pobytu powoda w pozwanym ZK lekarze specjaliści zalecili powodowi wykonanie badania USG, a ZK tego zaniedbał.
Na podstawie art.102 k.p.c. Sąd Rejonowy odstąpił od obciążania powoda należnymi stronie pozwanej kosztami procesu. Sąd uznał, że mamy do czynienia z przewidzianym w przepisie art. 102 k.p.c. wypadkiem szczególnie uzasadnionym z uwagi na - z jednej strony - trudną sytuację materialną powoda, a - z drugiej strony - na szczególne okoliczności niniejszej sprawy, tj. formułowanie roszczeń w związku z subiektywnym odczuciem powoda o nieprawidłowym przebiegu jego leczenia.
Nadto Sąd Rejonowy przyznał pełnomocnikowi powoda kwotę 2.952 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu wyliczoną według stawki minimalnej zgodnie z przepisem § 6 pkt 5 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, powiększonej o stawkę 23 % podatku od towarów i usług.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości apelacją powód M. B. zarzucając w niej:
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że leczenie powoda po doznanym urazie kolana było prawidłowe i pozwany dochował należytej staranności, które to ustalenia zostały poczynione wyłącznie w oparciu o dokumentację sporządzoną przez pozwanego, przy równoczesnym pominięciu innych dowodów świadczących o tym, że powód odczuwał bóle, był w złym stanie i domagał się konsultacji i badań lekarskich, tj. badań USG, konsultacji ortopedycznej oraz wykonania zabiegu artroskopii,
- - niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności faktycznych, tj. czy wykonany u powoda zabieg artroskopii w 2012 roku miał związek z doznanym przez powoda w dniu 29 sierpnia 2009 roku urazem kolana, czy uraz kolana, jakiego doznał powód kwalifikował się do niezwłocznego wykonania zabiegu artroskopii i czy w związku z dolegliwościami na jakie skarżył się powód, zabieg ten winien był zostać wykonany przed upływem trzech lat od chwili urazu.
Formułując tej treści zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Ponadto pełnomocnik powoda złożył wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, gdyż koszty związane z tą pomocą nie zostały pokryte nawet w części, a na wypadek oddalenia apelacji wnosił o nieobciążanie powoda kosztami postępowania należnymi stronie pozwanej.
W odpowiedzi na apelację strona pozwana Skarb Państwa – Zakład Karny w N. domagała się oddalenia apelacji i zasądzenia od powoda na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.
Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana wskazała, iż zarzuty apelacji stanowią jedynie polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu I instancji.
W uznaniu strony pozwanej prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej. Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia mogłyby zostać wyjaśnione dowodem z opinii biegłego sądowego, ale powód wniosku dowodowego w tym zakresie nie złożył.
Sąd Okręgowy rozważył, co następuje
Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie.
Powód swój środek odwoławczy oparł na zarzutach wymierzonych w podstawę faktyczną orzeczenia, a mianowicie zarzucał Sądowi I instancji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błąd w ustaleniach faktycznych.
Co się tyczy pierwszego zarzutu, to należy wskazać, iż z niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy mamy do czynienia, przy występowaniu niepełnych ustaleń faktycznych. Dzieje się tak w przypadku naruszenia przez Sąd przepisów procesowych wskutek nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, tj. oddalenia wniosków dowodowych stron, ewentualnie niewyjaśnienia pewnych okoliczności z urzędu.
Z kolei błąd w ustaleniach faktycznych może być konsekwencją nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego na sporne pomiędzy stronami okoliczności (bowiem z uwzględnieniem pominiętego dowodu Sąd mógłby z całości materiału wyprowadzić wnioski odmienne od zaprezentowanych w uzasadnieniu orzeczenia, por. wyrok Sądu Naj. z dnia 4 lutego 1999r., II UKN 439/98, OSNP z 2000r., Z. 6, poz. 248), ale przede wszystkim wynikać z wadliwej oceny dowodów, a więc z naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c.
Obydwa przytoczone powyżej zarzuty nie są trafne.
I tak Sądowi I instancji nie można zarzucić niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w rozumieniu uprzednio podanym.
Zasadą w postępowaniu cywilnym jest obciążenie stron obowiązkiem wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.
Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w piśmie procesowym z dnia 27 marca 2013 roku (k – 86) zawarł wszystkie wnioski dowodowe na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia (na okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa oraz rozmiarów doznanej krzywdy). Wnioski te po ich modyfikacji dokonanej na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 roku (k – 91) zostały w całości przez Sąd I instancji uwzględnione (na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 roku strony złożyły oświadczenie, iż nie wnoszą o uzupełnienie postępowania, zob. k – 140).
W aktualnym stanie prawnym Sąd jest wprawdzie wyposażony w prawo dopuszczenia dowodu niewskazanego przez stronę (art. 232 zd. 2 k.p.c.), ale w orzecznictwie podkreśla się, że skorzystanie przez Sąd z tego uprawnienia może mieć miejsce zupełnie wyjątkowo, zwłaszcza gdy występuje nieporadność strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika (zob. między innymi wyrok Sądu Naj. z dnia 27 kwietnia 2004 roku, II CK 238/03, Lex nr 585752).
Sąd Okręgowy dostrzega również, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym potrzeba przeprowadzenia dowodu z urzędu może wystąpić w przypadku dowodu z opinii biegłego sądowego, jeżeli dowód ten jest konieczny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia i nie można zastąpić go żadnym innym dowodem (zob. między innymi wyrok Sądu Naj. z dnia 9 stycznia 2012 roku, I UK 232/11, Lex nr 1162651).
Trzeba jednakże zauważyć, że powód w złożonym środku odwoławczym niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie łączy z naruszeniem przepisu art. 232 zd. 2 k.p.c., a więc nie zarzuca Sądowi I instancji braku działań z urzędu, w szczególności w zakresie wykazania istotnych okoliczności dowodem z opinii biegłego sądowego lekarza. W apelacji w ogóle nie ma mowy o potrzebie wykazywania przytoczonych tam okoliczności dowodem z opinii biegłego sądowego oraz o zaniechaniu Sądu I instancji w tym zakresie. Powód na etapie postępowania apelacyjnego (podobnie jak w postępowaniu przed Sądem I instancji) nie złożył również wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego.
Tymczasem wykazanie okoliczności przytoczonych w apelacji (czy wykonany u powoda zabieg artroskopii miał związek z doznanym przez powoda urazem kolana w dniu 29 sierpnia 2009 roku oraz czy doznany przez powoda uraz kolana kwalifikował się do niezwłocznego wykonania zabiegu artroskopii) wymagało wiadomości specjalnych.
Sąd I instancji nie dopuścił się również błędu w ustaleniach faktycznych na skutek naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c.
W przypadku zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wymaga się od strony, aby wskazała jaki konkretnie dowód został przez Sąd I instancji wadliwie oceniony, jakie zasady zostały przy tej ocenie naruszone oraz że owe naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Tym wymogom zarzut apelacyjny powoda i jego uzasadnienie nie odpowiadały. Skarżący ogólnie jedynie stwierdził, że Sąd I instancji czyniąc ustalenia faktyczne oparł się wyłącznie na dokumentacji pozwanego, a pominął inne dowody, które wskazywały na doznaną przez niego szkodę niemajątkową (krzywdę). Trzeba zresztą podnieść, iż nawet tak ogólnie sformułowany zarzut nie jest zasadny, bowiem Sąd poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym na podstawie zeznań powoda M. B., którym dał wiarę. Jest rzeczą oczywistą, że najistotniejszą rolę w konstruowaniu podstawy faktycznej odgrywała dokumentacja lekarska, która opisywała rodzaj stwierdzonych u powoda następstw urazu kolana, przebieg leczenia, a także zgłaszane przez powoda dolegliwości.
Wobec nieskuteczności zarzutów odnoszących się do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji podzielając ustalenia faktyczne Sądu
I instancji przyjął je za własne.
W stanie sprawy powyżej przedstawionym Sąd Okręgowy nie ma również zastrzeżeń do dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawnej żądania pozwu.
Powód ostatecznie dochodził od strony pozwanej zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, przy czym w toku słuchania w charakterze strony wyjaśnił, iż poniesionej szkody w postaci krzywdy nie wywodzi z samego zdarzenia, w trakcie którego doznał urazu kolana, ale wiąże doznaną krzywdę z zastosowanym na terenie zakładu sposobem leczenia. Precyzując powód podał, że zadośćuczynienia żąda za to, że „musiał chodzić i prosić o prawidłowe leczenie, za to, że trwało to tak długo, za dolegliwości, które miał i cały czas musiał uważać na to kolano, aby go nie obciążać”.
Ma więc rację Sąd I instancji, że przy tak sprecyzowanym żądaniu z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej istotna była ocena, czy funkcjonariusze służby więziennej w procesie leczenia powoda dopuścili się niezgodnych z prawem działań lub zaniechań skutkujących powstaniem po stronie powoda szkody niemajątkowej, tj. krzywdy.
Tak jak podaje Sąd I instancji ustalenia faktyczne (które nie zostały skutecznie zakwestionowane w apelacji) nie dawały podstaw do przypisania funkcjonariuszom służby więziennej jakichkolwiek niezgodnych z prawem działań lub zaniechań, ani też nie pozwalały na stwierdzenie, że powód doznał krzywdy.
Funkcjonariusze służby więziennej, w tym lekarz przyjmujący powoda w ambulatorium Zakładu Karnego w N. w procesie leczenia powoda po doznanym urazie kolana postępowali stosownie do rozpoznania i zaleceń zawartych w karcie informacyjnej SP ZOZ w B. Szpital (...) z dnia 29 sierpnia 2009 roku oraz wyników konsultacji ortopedycznej z dnia 23 lutego 2010 roku, przy uwzględnieniu zaobserwowanych i zgłaszanych w trakcie kontroli dolegliwości w obrębie kolana. W toku konsultacji ortopedycznej w dniu 23 lutego 2010 roku nic nie wskazywało na potrzebę pilnego wykonania zabiegu u powoda.
Wówczas stwierdzono brak dolegliwości bólowych stłuczonego kolana, brak objawów łąkotkowych oraz „kolano suche”. Zalecono powodowi stosowanie opaski elastycznej oraz oszczędny tryb życia, wskazując jedynie na możliwość - w przypadku nasilenia się dolegliwości - wykonania artroskopii kolana. Jak wynika z kolejnego zaświadczenia o stanie zdrowia powoda z dnia 5 listopada 2010 roku, w którym to odnotowano już podejrzenie urazu łąkotki przyśrodkowej kolana lewego, powód od czasu konsultacji w lutym 2010 roku nie zgłaszał dolegliwości kolana lewego.
Nie sposób więc przy uwzględnieniu tych okoliczności wypowiedzieć się w kwestii potrzeby wykonania u powoda wcześniejszego (przed 2012 roku) zabiegu artroskopii. Jak już wcześniej sygnalizowano w tym przedmiocie mógłby okazać się przydatny dowód z opinii biegłego sądowego, ale powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniosku dowodowego w tym zakresie nie zgłaszał.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji w oparciu o przepis art. 385 k.p.c.
Sąd Okręgowy – podobnie jak Sąd I instancji - przy rozstrzyganiu o kosztach postępowania apelacyjnego zastosował przepis art. 102 k.p.c. i na jego podstawie odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania apelacyjnego należnymi stronie pozwanej.
Sąd II instancji (tak jak i Sąd Rejonowy) przyjmując istnienie wypadku szczególnie uzasadnionego miał na uwadze zarówno trudną sytuację materialną powoda jak również usprawiedliwione okolicznościami subiektywne przekonanie powoda o krzywdzie doznanej na skutek przedłużającego się procesu leczenia.
Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze w zw. z § 6 pkt 5 i § 13 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd Okręgowy przyznał od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Tarnowie na rzecz adwokata B. G. kwotę 1.476 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.