Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
II Ka 3/25
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1 1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA
- 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 15 października 2024 r. w sprawie II K 153/24
- 1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
- 1.3. Granice zaskarżenia
- 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐ co do winy
☐ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
- 1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
- – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów
- 1.4. Wnioski
☐ uchylenie
☒ zmiana 2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
- 2.1. Ustalenie faktów
- 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
- 2.2. Ocena dowodów
- 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut 1.
- I. Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
- 1. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie nierównej, wybiórczej i dowolnej (a nie swobodnej) oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającej na uznaniu jako spójnych, konsekwentnych i układających się w logiczną całość treści zeznań świadków M. K., M. W. oraz R. C., podczas gdy z treści zeznań w/w świadków wynika, iż są one ze sobą sprzeczne i wzajemnie się wykluczają, o czym świadczy w szczególności fakt iż:
- a) z treści zeznań świadka M. W. złożonych na rozprawie z dnia 9 sierpnia 2024 roku i objętych protokołem (k. 167) wynikało, że świadek ten użył pistoletu hukowego w celu uniemożliwienia ucieczki oskarżonemu, po tym jak dopływający do niego w łodzi patrolowej i znajdujący się w zasięgu wzroku tego świadka M. K. i R. C. wpadli na mieliznę - co spowodowało zgaśnięcie silnika łodzi i problemy z jego ponownym rozruchem,
- b) z treści zeznań świadka R. C. złożonych na rozprawie z dnia 9 sierpnia 2024 roku i objętych protokołem (k. 169v) wynika, że świadek nie pamięta sytuacji wpadnięcia na mieliznę w trakcie podejmowanej interwencji,
- c) z treści zeznań świadka M. K. złożonych na rozprawie z dnia 5 lipca 2024 roku i objętych protokołem (k. 151v) wynikało, że w trakcie interwencji strzały z pistoletu hukowego oddane zostały (przez świadka M. W. znajdującego się na brzegu rzeki B.) w momencie, gdy świadkowie M. K. i R. C. pozostawali na łodzi patrolowej za zakolem rzeki i nie byli widoczni zarówno dla oskarżonego, jak i świadka M. W.;
- 2. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie nierównej, wybiórczej i dowolnej (a nie swobodnej) oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadka M. W. złożonych na rozprawach z dnia 9 sierpnia 2024 roku (k 167-168v) oraz 3 października 2024 roku (k 239v) i ustalenie na ich podstawie, że o sprawstwie oskarżonego świadczyć ma fakt, iż „płynął on centralnie” do miejsca gdzie ujawniono sieci rybackie a sam kontakt z tymi sieciami nie był wynikiem zaplątania się w nie wiosła łodzi, którą poruszał się oskarżony, w sytuacji gdy:
- a) z treści zeznań w/w świadka złożonych na rozprawie z dnia 3 października 2024 roku, uznanych za wiarygodne i objętych protokołem wynika, że oskarżony nie płynął „centralnie” w miejsce ujawnionych sieci rybackich lecz początkowo poruszał się w górę rzeki a później w dół rzeki,
- b) opisywany przez świadka sposób poruszania się łodzi oskarżonego był w opinii świadka spowodowany silnym nurtem rzeki B.,
- c) z treści zeznań świadka M. W. złożonych na rozprawie z dnia 9 sierpnia 2024 roku, uznanych jako wiarygodne i objętych protokołem (k. 168v) wynika, że w przypadku zaczepienia wiosłem o sieć rybacką w miejscu jej ujawnienia mogłoby dojść do jej zerwania oraz, że obserwując z brzegu oskarżonego płynącego łódką rzeczną widział, że oskarżony zaczepił o coś co świadek uznał jako sieć rybacką;
- 3. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie nierównej, wybiórczej i dowolnej (a nie swobodnej) oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie z dnia 3 października 2024 roku i objętych protokołem (k 240-241) i w konsekwencji odmowy dania im wiary w zakresie twierdzenia, że podjęcie przez oskarżonego sieci rybackiej z koryta rzeki B. spowodowane było faktem zaczepienia się wiosła o tą sieć, w sytuacji gdy:
- a) z treści zeznań świadka M. W. złożonych na rozprawie z dnia 9 sierpnia 2024 roku, uznanych jako wiarygodne i objętych protokołem (k 168v) wynika, że obserwując z brzegu oskarżonego płynącego łódką rzeczną widział, że zaczepił on o coś, co świadek uznał jako sieć rybacką,
- b) z zasad logiki wynika, że próba odczepienia niemal trzymetrowego wiosła łódki rzecznej, które zaplątało się w sieć rybacką, dokonywana po zapadnięciu zmroku wymaga dla swej skuteczności podjęcia tej sieci z wody,
- c) z treści znajdującego się w aktach sprawy i uznanego przez Sąd jako wiarygodny (choć nie mający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy) dokumentu w postaci protokołu przeszukania (k. 70-71v) wynikało, że podjęte czynności w miejscu zamieszkania oskarżonego nie ujawniły jakichkolwiek narzędzi (w tym sieci rybackich) służących do połowów ryb, z zasad logiki i doświadczenia życiowego wynika natomiast, że w przypadku popełniania przez oskarżonego czynów objętych treścią ust. 1 części wstępnej skarżonego wyroku takie narzędzia winny zostać ujawnione;
- 4. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie w toku dokonywania analizy i oceny całokształtu zgromadzonych w sprawie okoliczności i dowodów zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy dowodu z dokumentu karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 14 marca 2024 roku, zgłoszonego w treści pisma procesowego obrońcy Oskarżonego z dnia 14 czerwca 2024 roku (k. 121-122), w sytuacji gdy:
- a) dowód ten zgłoszony został m.in. w celu stwierdzenia faktu doznania przez oskarżonego w okresie bezpośrednio poprzedzającym popełnienie zarzucanego mu czynu - tj. w dniu 14 marca 2024 roku - urazu głowy połączonego z utratą przytomności, który to uraz wymagał interwencji lekarskiej,
- b) z treści zeznań świadków M. W. (złożonych na rozprawie z dnia 9 sierpnia 2024 roku i objętych protokołem, k. 168), R. C. (złożonych na rozprawie z dnia 9 sierpnia 2024 roku i objętych protokołem, k. 169), T. D. (złożonych na rozprawie z dnia 3 października 2024 roku i odjętych protokołem, k. 239v) wynikało, że wszyscy w/w świadkowie (będący funkcjonariuszami Straży Rybackiej i posiadający wiedzę fachową) stwierdzili, że ujawnione sieci nie pozostawały w wodzie zbyt długo i były sieciami „świeżo” zastawionymi,
- c) z zasad logiki i doświadczenia życiowego wynika, że skrajnie mało prawdopodobnym jest, że osoba po doznaniu obrażeń tożsamych z odniesionymi przez oskarżonego w dniu 14 marca 2024 roku mogłaby zastawiać w tym czasie sieci rybackie służące do nielegalnych połowów ryb;
- 5. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez oddalenie wniosków dowodowych objętych pismem procesowym obrońcy oskarżonego z dnia 13 sierpnia 2024 roku (k. 175-187), wobec uznania, że mają one służyć do wykazania okoliczności nie mających związku ze sprawą, w sytuacji gdy:
- a) wnioski te zostały zgłoszone w celu stwierdzenia faktów: wieloletniego, cyklicznego dokonywania przepraw przez rzekę B. w okolicach miejscowości Ł. przez oskarżonego, dokonywania w/w przepraw w związku z prowadzeniem gospodarstwa agroturystycznego, prowadzenia działalności rolniczej na terenach położonych na obu brzegach rzeki, ekonomicznego uzasadnienia do pokonywania drogi pomiędzy gospodarstwami za pomocą łódki rzecznej,
- b) z treści uzasadnienia skarżonego wyroku wynika, że Sąd uznał, że przebywanie oskarżonego w rejonie pola namiotowego (...) gdzie został zatrzymany przy podejmowaniu sieci rybackich jest tożsame z koniecznością uznania, że oskarżony wiedział gdzie znajdują się sieci i sam je zastawił,
- c) przeprowadzenie wnioskowanych dowodów pozwoliłoby stwierdzić, że oskarżony od wielu lat, w sposób cykliczny przeprawia się łódką przez rzekę B., dokładnie w okolicach miejsca, gdzie został zatrzymany w dniu 17 marca 2024 roku.
a w konsekwencji w/w naruszeń:
- II. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na bezzasadnym ustaleniu, iż oskarżony w dniu 17 marca 2024 roku, w rejonie m. W. W. gm. J. nie będąc uprawnionym do rybactwa dokonał nielegalnego połowu ryb na rzece B. przy pomocy 4 sieci rybackich typu „drygawica” na szkodę PZW Okręg w S..
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami postępowania w świetle złożonego środka odwoławczego uznał podniesione w nim zarzuty za niezasadne i skutkujące ich nieuwzględnieniem. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który doprowadził do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, biorąc pod uwagę całokształt istotnych okoliczności ujawnionych na rozprawie, co doprowadziło do słusznego uznania oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu.
Skarżący, próbując podważyć wiarygodność uwzględnionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego w postaci zeznań świadków M. K., M. W. oraz R. C. wskazuje na ich wzajemne sprzeczności, czy też niepamięć, co do niektórych faktów. W opinii Sądu, te drobne i mało istotne sprzeczności co do szczegółowych okoliczności, na które powołuje się obrońca, nie podważają globalnej wiarygodności tego materiału dowodowego jako całokształtu i w jego najistotniejszej kwestii, a więc prowadzącej do stwierdzenia winy oskarżonego. Zauważyć należy, że w sytuacji gdy w treści zeznań zawarte są pewne nieścisłości, to zadaniem sądu jest ustalenie, czy mankamenty w treści depozycji są wynikiem niezawinionych błędów świadka, czy też świadomej jego manipulacji, a w konsekwencji, czy świadek miał wolę mówienia prawdy czy też nie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 stycznia 2023 r. II AKa 256/21). W opinii Sądu Okręgowego, brak jest jakichkolwiek przesłanek, które podważałyby prawdomówność wymienionych świadków, a całokształt składanych przez nich depozycji, na skutek ich oceny przez pryzmat zasady swobodnej oceny dowodów, prowadził do jednoznacznych wniosków, wskazujących na podejmowanie przez oskarżonego czynności sprawczych czynu z art. 27c ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym.
Należałoby zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy, pewne nieścisłości w treści zeznań świadków niejako dodatkowo przemawiają za ich szczerością, albowiem świadczą o tym, że świadkowie nie uzgadniali wersji zdarzeń, faktów, do których się one odnosiły, natomiast pewne rozbieżności są naturalnym wynikiem różnych perspektyw obserwacji, zdolności percepcji i umiejętności zapamiętywania każdego ze świadków. Przesłuchiwani świadkowie, w osobach M. K., M. W. oraz R. C. zeznawali logicznie i zgodnie w kluczowym zakresie, który mówił o ujawnieniu rozstawionych sieci kłusowniczych w dniu 16 marca 2024 r., przeprowadzonych obserwacjach, które w dniu 17 marca 2024 r. doprowadziły do ujawnienia oskarżonego, który w porze wieczornej zaczął podejmować sieci, a następnie po zauważeniu funkcjonariuszy Straży Rybackiej podjął próbę ucieczki i wyrzucił do wody sieć, jak również znajdujące się w niej ryby.
Wyjaśnienia oskarżonego oraz przyjęta przez niego linia obrony nie zasługiwały na uwzględnienie z uwagi na sprzeczność z wiarygodnym materiałem dowodowym, o którym wspomniano powyżej, jak również nie odpowiadały wymogom oceny, dokonanej zgodnie z dyrektywami, wskazanymi w art. 7 k.p.k. Wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego i forsowana przez obronę jawiła się jako nieracjonalna i sprzeczna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Oskarżony wyjaśniał, że używał łodzi jedynie do przeprawiania się na posesję, znajdująca się na drugim brzegu rzeki, aby doglądać ją i znajdujących się na niej ruchomości.
Ponadto, wersję oskarżonego miał uprawdopodabniać fakt wypadku w gospodarstwie z jego udziałem sprzed kilku dni wcześniej, skutkujący urazem głowy i uniemożliwiający mu dokonywanie zarzucanych czynności polegających na zastawieniu sieci rybackich. Powyższe tezy nie mogły jednak ostać się jako wiarygodne. Zwrócić uwagę należało na ujawnione rybie łuski w łódce oskarżonego, które stanowić musiały pozostałości po rybach wyciągniętych z sieciami, a nie mogły znaleźć się w sytuacji korzystania z łódki jedynie w taki sposób, na jaki wskazywał oskarżony.
Ponadto, nielogicznym byłoby doglądanie posesji w porze nocnej i kilka dni po wypadku w gospodarstwie, który miałby znacząco ograniczyć sprawność fizyczną oskarżonego, skoro świadek D. K. (córka oskarżonego) zeznała, że poza porą letnią oskarżony pływa dwa, trzy razy w roku, a więc stosunkowo rzadko, tym samym dobór dnia i pory nie byłby racjonalny. Zauważyć ponadto należy, że podczas składania wyjaśnień na etapie postępowania przygotowawczego, oskarżony nic nie wspomniał o wypadku jakiemu miał ulec, co także rodzi wątpliwości w aspekcie jego wpływu na sprawność oskarżonego i niemożliwość przedsiębrania działań polegających na rozstawianiu i podejmowaniu sieci. Przy czym samo poruszanie się łódką typu „pychówka” po takim fakcie, byłoby obciążające dla organizmu i nie powinno umknąć uwadze oskarżonego w chwili składania wyjaśnień.
Podsumowując powyższe rozważania na temat oceny dowodów i uwzględnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy stwierdzić należało, że Sąd Rejonowy procedował właściwie, co także trafnie i dostatecznie uargumentował w uzasadnieniu wyroku. Podkreślić trzeba, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie ich jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2024 r. II AKa 46/24).
W przedmiotowej sytuacji, gdy nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut błędnej oceny dowodów, brak było w konsekwencji przesłanek do zakwestionowania dokonanych na tychże dowodach ustaleń faktycznych, więc i ten zarzut należało uznać za niezasadny.
Podobnie krytycznie należało odnieść się do zarzutu obrazy art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. Sąd Okręgowy odniósł się również do tego na rozprawie apelacyjnej, na której uznał, że wniosek dowodowy nie podlegał rozpoznaniu, ze względu na treść art. 368 § 2 k.p.k. Na względzie mieć trzeba, że sąd jest gospodarzem postępowania jurysdykcyjnego, dlatego w jego gestii pozostaje ostateczna decyzja o dopuszczeniu dowodu. Sąd nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych składanych przez strony i może je oddalić na podstawach wskazanych w art. 170 § 1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2022 r. V KK 164/22). Zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy słusznie dopatrzył się przesłanek, przemawiających za oddaleniem tych wniosków i dostatecznie je uzasadnił. Na marginesie zwrócić uwagę można na przytaczaną już wypowiedź świadka D. K., która wskazała, że oskarżony latem pływał codziennie, a poza tą porą dwa, trzy razy w roku.
Do zdarzenia doszło w marcu, w związku z czym częstotliwość przepraw przez rzekę była o wiele niższa, toteż argumentacja skarżącego chociażby i z tego względu nie mogła zostać uznana za istotną dla sprawy.
Powyższa analiza podniesionych zarzutów doprowadziła do wniosku o ich nietrafności, a tym samym do zasadności utrzymania zaskarżonego wyroku w całości.
Wniosek
Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia, poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów z pkt I części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim II Wydział Karny z dnia 15 października 2024 roku, sygn. akt II K 153/24.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Zarzuty apelacyjne obrońcy okazały się niezasadne i skutkowały nieuwzględnieniem przedmiotowego wniosku.
- 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
- 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Zaskarżony wyrok w całości.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Wniesiony środek odwoławczy okazał się bezzasadny. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.
- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
- 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1.
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1.
☐ art. 454 § 1 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności 6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II, III.
Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 350 zł opłaty za II instancję, zgodnie ze stawką określoną w art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych, według stawki wskazanej w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.
Ponadto, z uwagi na to, że oskarżyciel posiłkowy w postępowaniu odwoławczym był reprezentowany przez pełnomocnika, który wniósł o zasądzenie przedmiotowych kosztów, od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego zasądzono z tego tytułu kwotę 840 zł, zgodnie ze stawką określoną w § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
- 7. PODPIS
- 1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika 1
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarżonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Całość wyroku
- 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐ co do winy
☐ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
- 1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów
- 1.4. Wnioski
☐ uchylenie
☒ zmiana