Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Sandomierzu wyrokiem z dnia 18 września 2013r. sygn. II K 495/13 uznał oskarżonego S. R. winnym tego, że w dniu 3 lipca 2013r. w S. woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadził na drodze publicznej rower przez co nie stosował się do orzeczenia wobec niego przez Sąd Rejonowy w Sandomierzu w sprawie II K 768/11 zakazu prowadzenia rowerów na okres 2 lat i w sprawie II K 837/12 zakazu prowadzenia rowerów na 3 lata i kwalifikując ten czyn jako występek z art. 178a § 2 kk w zw. z art. 244 kk i art. 11 § 2 kk, na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 3 lat; zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonej kary polegającą na jej zbytniej surowości i wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i warunkowe zawieszenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Niezależnie od granic apelacji i treści podniesionych w niej argumentów zaskarzony wyrok musiał ulec zmianie z mocy prawa.
Wyrokiem tym oskarżonemu przypisane zostało popełnienie przestępstwa prowadzenia pojazdu w postaci roweru w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 2 kk).
W realnym zbiegu z przestępstwem niestosowania się do orzeczonych środków karnych (art. 244 kk). Ustawa z dnia 17 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2013 poz. 1247) która w omawianym niżej zakresie weszła w życie z dniem 8 listopada 2013 (art. 56 ust. 1), przepisem art. 12 pkt 3 uchyliła przepis art. 178 § 2 kk, a przepisem art. 2 pkt 3 dokonała zmiany w kodeksie wykroczeń uznając przypisany oskarżonemu czyn za wykroczenie z art. 87 § 1a kw.
Zasady stosowania ustawy karnej zawarte w art. 4 § 1 kk nakazują w rozpatrywanym przypadku stosować ustawę nową, czyli cytowaną wyżej konsekwencją czego jest obowiązek uznania, iż oskarżony popełnił dwa czyny karne, a to występek z art. 244 kk i wykroczenie z art. 87 § 1 a kw i taki też opis zachowania oskarżonego przyjął Sąd Okręgowy w wyroku.
Zmiana zaskarżonego wyroku musiała skutkować zmianą orzeczenia o karze zasadniczej i środku karnym i to w sposób dla oskarżonego korzystny. Analizując okoliczności mające wpływ na wymierzenie kary za czyn kwalifikowany z art. 244 kk Sąd Okręgowy podzielił w pełni pogląd Sądu Rejonowego wskazujący na brak przesłanek uzasadniających warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej zaskarżonym wyrokiem za czyn obejmujący także występek z art. 244 kk. Za trafny uznać należy argument Sądu Rejonowego, iż przeciwko skazaniu warunkowemu przemawia uprzednia karalność oskarżonego za taki sam czyn przy prawidłowym przyjęciu, iż czyn objęty zaskarżonym wyrokiem popełniony został w okresie próby. Zasadności tej argumentacji nie podważa treść apelacji w której skarżący domagając się orzeczenia skazania warunkowego podnosi okoliczności mogące mieć wpływ na wymiar kary, a nie sposób jej wykonania.
Argumenty skarżącego Sąd Okręgowy uznał za częściowo zasadne i uwzględnił je wymierzając oskarżonemu karę i środek karny za czyn kwalifikowany z art. 87 § 1 kw orzekając za ten czyn karę grzywny w wymiarze miesięcznych dochodów deklarowanych przez oskarżonego.
Kary wymierzone oskarżonemu za obydwa przypisane mu czyny i środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów Sąd Okręgowy uznał za adekwatne do stopnia zawinienia i odpowiadające ustawowym dyrektywom ich wymiaru.
Z tych przyczyn Sąd Okręgowy na zasadzie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku.
SSO Wojciech Arczyński