Wyrok Sądu Okręgowego w Kielcachz 30 grudnia 2014 r., sygn. akt IX Ka 1516/14

Uzasadnienie

E. S. oskarżony został o to, że:

1. I. w dniu 02 maja 2014 roku w D. gm. D. przemocą w postaci uderzania rękami i kopania po nogach, odpychania zmuszał funkcjonariuszy Policji st. sierż. D. M. i post. H. F. do zaniechania prawnej czynności służbowej tj. o przestępstwo z art. 224§2kkw zw. z art., 224 §1 kk,
2. II. w miejscu i czasie jak pkt. I znieważył funkcjonariuszy Policji st. sierż. D. M. i post. H. F. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych tj. o przestępstwo z art. 226§ 1 kk

L. S. oskarżony został o to, że:

1. I. w dniu 02 maja 2014 roku w D. gm. D. przemocą w postaci uderzania rękami i kopania po nogach, odpychania zmuszał funkcjonariuszy Policji st. sierż. D. M. i post. H. F. do zaniechania prawnej czynności służbowej tj. o przestępstwo z art. 224§2 w zw. z art. 224§1 kk,
2. II. w miejscu i czasie jak pkt I znieważył funkcjonariuszy Policji st. sierż. D. M. i post. H. F. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych tj. o przestępstwo z art. 226§ 1 kk

Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 9 września 2014roku orzekł:

1. I. w ramach czynów zarzucanych w pkt I i II aktu oskarżenia uznał oskarżonego E. S. za winnego tego, że w dniu 02 maja 2014 roku w D. gm. D. przemocą w postaci uderzania rękami i kopania po nogach, odpychania zmuszał funkcjonariuszy Policji st. sierż. D. M. i post. H. F. do zaniechania prawnej czynności służbowej oraz znieważył funkcjonariuszy Policji st. sierż. D. M. i post. H. F. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, co stanowi przestępstwo z art. 224§2 kk w zw. z art. 226§1 kk w zw. z art. 11§2 kk i za to na podstawie art. 224§1 kk w zw. z art. 11§3 kk wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,
2. II. na podstawie art. 69 §1 i 2kk i art. 70§1pkt.1kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego E. S. w punkcie I wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił ustalając okres próby na 2 lata.
3. III. na podstawie art. 71§1 kk w zw. z art. 33 §1 i §3 k.k. wymierzył oskarżonemu E. S. karę grzywny w rozmiarze 40 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł,
4. IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego E. S. w punkcie III wyroku kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. w dniach 2, 3 i 4 maja 2014 roku i uznał grzywnę za wykonaną do wysokości 6 stawek dziennych,
5. V. w ramach czynów zarzucanych w pkt I i II aktu oskarżenia uznał oskarżonego L. S. za winnego tego, że w dniu 02 maja 2014 roku w D. gm. D. przemocą w postaci uderzania rękami i kopania po nogach, odpychania zmuszał funkcjonariuszy Policji st. sierż. D. M. i post. H. F. do zaniechania prawnej czynności służbowej oraz znieważył funkcjonariuszy Policji st. sierż. D. M. i post. H. F. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem, przez nich obowiązków służbowych, co stanowi przestępstwo z art. 224§2 kk w zw. z art. 226§1 kk w zw. z art. 11§2 kk i za to na podstawie art. 224§1 kk w zw. z art. 11§3 kk wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności,
6. VI. na podstawie art. 69 §1 i §2 k.k. i art. 70 §1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego L. S. w punkcie V wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił ustalając okres próby na 2 lata,
7. VII. na podstawie art. 71§1 kk w zw. z art. 33 §1 i §3 k.k. wymierzył oskarżonemu L. S. karę grzywny w rozmiarze 30 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł.
8. VIII. podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego L. S. w punkcie III wyroku kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. w dniach 2, 3 i 4 maja 2014 roku i uznał grzywnę za wykonaną do wysokości 6) stawek dziennych,
9. IX. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego E. S. kwotę 250 zł i od oskarżonego L. S. kwotę 190 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Apelację wniósł prokurator, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonych E. S. i L. S. i zarzucił rozstrzygnięciu: obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 46 § 1 k.k. poprzez nie orzeczenie wobec oskarżonych E. S. i L. S. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonych D. M. i H. F. w kwocie po 500 złotych od każdego z oskarżonych na rzecz każdego z nich, podczas gdy wymienieni pokrzywdzeni złożyli, w terminie określonym w art. 49 a kpk stosowne wnioski o orzeczenie na ich rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, co obligowało Sąd do orzeczenia wobec oskarżonych, na podstawie art. 46 § 1 k.k., tego środka karnego na rzecz pokrzywdzonych.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie, na podstawie art. 46 § 1 k.k., wobec oskarżonych E. S. i L. S. środka karnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie po 500 złotych od każdego z oskarżonych na rzecz każdego z pokrzywdzonych oraz utrzymanie zaskarżonego wyroku w pozostałej części w mocy.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Apelacja wniesione przez prokuratora okazała się zasadna jedynie częściowo.

Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, a stanowiące podstawę przypisania oskarżonym E. S. i L. S. czynów kwalifikowanych z art. 224§2kk w zw. z art. 226§1kk w zw. z art. 11§2kk nie były kwestionowane przez żadną ze stron postepowania.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w apelacji zarzutu obrazy prawa materialnego tj. art. 46§1kk stwierdzić należy, iż jest on częściowo zasadny. Z akt sprawy wynika bowiem, iż pokrzywdzony H. F. w trybie art. 49a kpk złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz od oskarżonych E. S. i L. S. kwot po 500 złotych tytułem zadośćuczynienia. Natomiast wbrew wywodom skarżącego prokuratora wniosek złożony przez pokrzywdzonego D. M. na rozprawie w dniu 4.09.2014r. (k.100) nie może zostać uznany za spełniający powyższe wymogi. Zauważyć bowiem należy, iż przepis art. 46kk obliguje Sąd do zasądzenia obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązki jedynie na rzecz konkretnej osoby pokrzywdzonej przestępstwem w następstwie którego szkoda została wyrządzona. W tej sytuacji skoro przepis art. 46kk wskazuje jedynie pokrzywdzonego sensu stricto jako uprawnionego, to wniosek D. M. o zasądzenie od oskarżonych kwoty 500 złotych na rzecz (...) Dziecka, nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu, co z kolei skutkuje uznaniem, iż nie odpowiada on wymogom przepisu art. 49a kpk. Dlatego też nie można podzielić poglądu, iż w tym zakresie Sąd I instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego.

Natomiast naruszenia przepisu art. 46 kk Sąd Rejonowy dopuścił się wobec nie orzeczenia od oskarżonych jednego z wymienionych tam obowiązków w sytuacji kiedy prawidłowy wniosek o zadośćuczynienie złożył pokrzywdzony H. F.. Brzmienie tego przepisu jest stanowcze i z jego treści nie wynika, by w razie prawidłowego złożenia w trybie art. 49a kpk wniosku przez pokrzywdzonego Sąd orzekający miał możliwość wyboru czy orzec przedmiotowy obowiązek, czy też nie. Natomiast wprost przepis ten stanowi, iż w razie złożenia przez pokrzywdzonego wniosku sąd orzeka jeden z wymienionych tam obowiązków, przy czym nie wprowadza żadnego dodatkowego warunku. W tej sytuacji wskazane przez Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powody nie zasądzenia na rzecz H. F. jakiejkolwiek kwoty tj. faktu, iż szkody doznał wykonując obowiązki służbowe, a jako funkcjonariusz policji winien cechować się odpornością psychiczną, czy liczyć się z wystąpieniem zdarzeń takich jak miały miejsce w niniejszej sprawie, nie znajdują uzasadnienia w treści wskazanego przepisu.

Dlatego też Sąd Okręgowy zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok i na podstawie art. 46§2kk w zw. z art. 48kk zasądził od oskarżonych E. S. i L. S. na rzecz pokrzywdzonego H. F. kwoty po 50 złotych tytułem nawiązki. Biorąc pod uwagę ustalone w niniejszej sprawie okoliczności, a zwłaszcza fakt, iż H. F. nie doznał obrażeń ciała, natomiast niewątpliwie obaj oskarżeni używali wobec niego słów wulgarnych, nie znajduje uzasadnienia wysokość żądanej kwoty tj. 500 złotych. W ocenie Sądu Okręgowego zasądzona kwota po 50 złotych nawiązki od każdego z oskarżonych, zrównoważy krzywdę jakiej doznał H. F. w związku z obraźliwymi słowami, które w czasie zdarzenia wypowiadali E. S. i L. S. pod jego adresem.

Uwzględniając wyżej wskazane argumenty Sąd Okręgowy na podstawie art. 437§1kpk orzekł jak w wyroku.

Na podstawie art. 624§1kpk zwolniono oskarżonych E. S. i L. S. od wydatków za postepowanie odwoławcze, bowiem przemawiały za tym względy słuszności.

SSO Krzysztof Sójka