Uzasadnienie
W dniu 24 grudnia 2024 r. do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, wpłynęło pismo skazanego T. F. z dnia 19 grudnia 2024 r. stanowiące skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu dotyczącego wniosku skazanego o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności.
W wyniku podjętych czynności ustalono, że w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu, V Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych, pod sygn. akt V Kow-wz 1607/24, jest zarejestrowana sprawa z wniosku skazanego T. F. o warunkowe zwolnienie, w której w dniu 22 stycznia 2025 r. odbyło się posiedzenie w tym przedmiocie i Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił skazanemu T. F. udzielenia warunkowego zwolnienie z reszty kary pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Skarga T. F. na przewlekłość postępowania wykonawczego w sprawie Sądu Okręgowego we Wrocławiu o sygn. akt V Kow-wz 1607/24 jest niedopuszczalna, co implikowało konieczność pozostawienia jej bez rozpoznania.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga na przewlekłość postępowania rozpoznawana jest w trybie przepisów ustawy dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1725).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
Z kolei zgodnie z jej art. 2 ust. 1b, przepisu ust. 1 nie stosuje się w sprawach, o których mowa w art. 1 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 127, z 2022 r. poz. 2600 oraz z 2023 r. poz. 818), chyba że dotyczą one obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązki orzeczonej na rzecz pokrzywdzonego.
Art. 1 § 1 ustawy - Kodeks karny wykonawczy (k.k.w.) stanowi, że wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności odbywa się według przepisów niniejszego kodeksu, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Istotny z punktu widzenia przedmiotowej sprawy jest również przepis art. 8 ust. 2 ustawy dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, w myśl którego w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy.
Nadto, na podstawie art. 1 § 2 k.k.w. w postępowaniu wykonawczym w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym kodeksie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
W rozpatrywanej sprawie znajduje więc odpowiednie zastosowanie przepis art. 430 § 1 k.p.k., zgodnie z którym sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 k.p.k. albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu.
Skarga T. F. na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu, w ramach postępowania wykonawczego w sprawie o sygn. akt V Kow-wz 1607/24 jest więc niedopuszczalna i na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w zw. art. 430 § 1 k.p.k. konieczne było pozostawienie jej bez rozpoznania.
Z przytoczonych względów należało postanowić jak na wstępie z zaznaczeniem, że postanowienie jest prawomocne i nie służy od niego żaden środek odwoławczy.
Piotr Kaczmarek Artur Tomaszewski Janusz Godzwon