Uzasadnienie
Wierzyciel A. C. wniósł o stwierdzenie wykonalności wyroku Sądu Polubownego – Sądu Arbitrażowego (...) w W. z 10 lutego 2022 r. wydanego w sprawie o sygn. SA 57/21 poprzez nadanie mu klauzuli wykonalności w zakresie jego punktu drugiego oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Zarządzeniem z 28 listopada 2024 r. Sąd Apelacyjny zobowiązał wierzyciela do usunięcia braków formalnych tego wniosku poprzez:
- a) przedłożenie pełnomocnictwa, b) uiszczenia opłaty sądowej od wniosku w wysokości 300 zł, c) uzasadnienia wniosku w piśmie procesowych w dwóch egzemplarzach, d) załączenia oryginału lub poświadczonego przez sąd polubowny odpisu wyroku sądu polubownego, e) załączenia oryginału lub poświadczonego urzędowo odpisu zapisu na sąd polubowny;
a wszystko to w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia wniosku.
Wierzyciel wezwanie odebrał 10 grudnia 2024 r. W zakreślonym terminie tygodniowym, który upływał 17 grudnia 2024 r., wierzyciel nie usunął wymienionych wyżej braków wniosku o stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego.
Art. 1213 k.p.c. stanowi, że do wniosku o uznaniu lub stwierdzeniu wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed tym sądem zawartej strona obowiązana jest załączyć oryginał lub poświadczony przez sąd polubowny odpis jego wyroku lub ugody przed nim zawartej, jak również oryginał zapisu na sąd polubowny lub urzędowo poświadczony jego odpis. Do postępowania o uznanie albo stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji (art. 1213¹ § 2 k.p.c.). Do wniosku należy dołączyć pełnomocnictwo albo uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który wcześniej nie złożył pełnomocnictwa (art. 126 § 3 k.p.c.). Ponadto zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c., wniosku o uznanie lub stwierdzenie wykonalności orzeczenia sądu polubownego lub ugody zawartej przed tym sądem podlega opłacie w kwocie 300 zł.
Zgodnie z art. 373 § 1 w zw. z art. 1213¹ § 2 k.p.c., sąd drugiej instancji odrzuca wniosek spóźniony, nieopłacony lub z innych przyczyn niedopuszczalny, jak również wniosek, którego braków strona nie usunęła w wyznaczonym terminie.
Marginalnie odnosząc się do pisma wierzyciela cofającego jego wniosek, zaakcentować należy, że strona może zrezygnować z kontynuowania postępowania po jego skutecznym zainicjowaniu, bowiem rezygnacja taka należy do uprawnień procesowych strony, z których może ona korzystać zgodnie z zasadą dyspozycyjności. Jednakże w niniejszej sprawie nie sposób mówić o skutecznym złożeniu wniosku z uwagi na nieusunięcie przez wierzyciela jej braków w ustawowym terminie, a zatem cofnięcie przez wierzyciela wniosku już po upływie terminu do usunięcia jego braków, nie mogło odnieść skutku w postaci umorzenia postępowania wywołanego tym wnioskiem.
Mając te ustalenia na uwadze, Sąd Apelacyjny uznał, że skoro wierzyciel nie opłacił wniosku, ani też nie usunął jego pozostałych braków, to zaistniała podstawa do jego odrzucenia, o czym orzeczono w sentencji.
SSA Katarzyna Żymełka