Uzasadnienie
Powódki wniosły apelację od opisanego wyroku w całości zarzucając naruszenie art. 213 § 2 k.p.c., gdyż wyrok na podstawie uznania powinien być wydany dopiero, gdy nie zachodzą negatywne przesłanki, art. 318 k.p.c. wobec uznania, iż nie zachodzą przesłanki do wydania wyroku wstępnego, a także art. 327¹ § 1 k.p.c., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia (k. 134). W ocenie powódek działanie sądu pozbawiło je prawa do obrony, dopiero opinia biegłego sądowego pozwala określić rozmiar roszczenia, a postępowanie dowodowe mogłoby doprowadzić ostatecznie do ustalenia faktycznej wysokości roszczenia. Zarazem pokrzywdzenie orzeczeniem warunkuje istnienie interesu prawnego w jego zaskarżeniu.
Pozwana wniosła o odrzucenie, ewentualnie oddalenie apelacji, a także zasądzenie kosztów postępowania (k. 150).
Sąd zważył, co następuje
Apelacja podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, interes w zaskarżeniu orzeczenia warunkowany jest istnieniem pokrzywdzenia po stronie skarżącego (gravamen), stanowiącego przesłankę dopuszczalności środka zaskarżenia (por. uchwała SN z 15.05.2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz. 108).
W okolicznościach sprawy powódki domagały się zasądzenia kwoty 80 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które też żądanie zostało uwzględnione w całości (sąd I instancji nie oddalił powództwa w jakiejkolwiek części, po uznaniu powództwa (k. 3,114,107). Powódki nie miały zatem interesu w zaskarżeniu wyroku.
W apelacji powódki wskazywały, że z uwagi na ich pokrzywdzenie miały interes prawny w zaskarżeniu wyroku. W ich ocenie działanie sądu pozbawiło je prawa do obrony, gdyż dopiero opinia biegłego sądowego pozwala określić rozmiar roszczenia, a postępowanie dowodowe mogłoby doprowadzić ostatecznie do ustalenia faktycznej wysokości roszczenia. Zarzut ten był bezzasadny. Istotnie obowiązkiem sądu jest dokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, przy czym obowiązek ten nie dotyczy całokształtu wzajemnych relacji prawnych stron, lecz limitowany jest przedmiotem zaskarżenia, którego bazę stanowi dochodzone roszczenie. Skoro powódki w pozwie domagały się zapłaty 80 000 zł wraz z odsetkami postępowanie dowodowe powinno weryfikować podstawy i wysokość tego roszczenia. Brak podstaw do przypisania sądowi obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, zwłaszcza w sprawie, w której strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, odnośnie hipotetycznej szkody, przekraczającej wysokość dochodzonego pierwotnie roszczenia celem umożliwienia stronie, w przypadku zaistnienia takiej okoliczności, rozważenia wówczas rozszerzenia powództwa.
Zarazem związanie uznaniem powództwa stanowi zasadę (art. 213 § 2 k.p.c.), a strona powodowa nie wskazała konkretnie, na czym miałyby polegać negatywne przesłanki zastosowania tego przepisu, zwłaszcza że rozstrzygnięcie w sprawie nie eliminuje możliwości wytoczenia kolejnego powództwa przeciwko pozwanej, jeżeli powódki zamierzałyby dochodzić dalszych roszczeń
Z tych tez względów, stosownie do treści art. 373 § 1 k.p.c., apelacja została odrzucona. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 391 § 1 k.p.c., art. 98 § 1,1¹ i 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. Poniesione zaś przez pozwaną koszty odpowiadały wynagrodzeniu pełnomocnika w kwocie 4 050 zł (§ 2 pkt 6) w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118).
SSO del Rafał Lach