Uzasadnienie
Wierzyciel – (...) w W. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie wykonalności wyroku Stałego Sądu Polubownego prowadzonego przez (...) Spółkę z o.o. w Ł. wydanemu w Ł. w dnia 25 listopada 2024 r. poprzez nadanie mu klauzuli wykonalności.
Dłużnik A. J. nie przedstawiła swego stanowiska w sprawie.
Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje
Wniosek wierzyciela zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1214 § 2 k.p.c. sąd stwierdza wykonalność wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, nadających się do wykonania w drodze egzekucji, nadając im klauzulę wykonalności. Wyrok sądu polubownego, którego wykonalność została stwierdzona, jest tytułem wykonawczym. Przy czym w ramach przedmiotowego postępowania sąd nie przeprowadza czynności dowodowych, lecz opiera się na dokumentach załączonych do wniosku, w szczególności na oryginałach lub poświadczonych za zgodność z nimi odpisach: wyroku sądu polubownego i zapisu na sąd polubowny (art. 1213 § 1 k.p.c.), ewentualnie na aktach postępowania polubownego.
W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył wymagane przez prawo załączniki, jego wniosek jest formalnie poprawny, treść zapisu na sąd polubowny czyni zadość wymaganiom art. 1162 k.p.c., zaś forma i brzmienie wyroku sądu polubownego nie kolidują z wymaganiami art. 1197 § 1-3 k.p.c. Zaznaczyć przy tym należy, że sąd w toku postępowania klauzulowego nie jest uprawniony do oceny, czy roszczenie, którego dotyczy wyrok (ugoda), istnieje (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1967 r., I CZ 20/67) i ogranicza się, na podstawie przedłożonych dokumentów, do oceny, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające stwierdzenie wykonalności, o których mowa w art. 1214 § 3 k.p.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1967 r., I CR 445/67), co nie wyklucza badania faktów notoryjnych lub znanych sądowi z urzędu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1993 r., II CRN 70/93, LEX nr 4009).
Jednocześnie w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 1214 § 3 k.p.c., które przemawiałyby za odmową stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego. W tym kontekście wskazać przede wszystkim należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy zapłaty kwoty pieniężnej z tytułu roszczenia regresowego w związku ze szkodą komunikacyjną, a więc ma charakter majątkowy i może być zgodnie z art. 1157 k.p.c. poddana rozstrzygnięciu sądu polubownego. Nadto, z treści uzasadnienia wyroku sądu polubownego wynika, że prawa procesowe dłużnika w postępowaniu polubownym zostały zachowane.
Mając powyższe na względzie, na zasadzie art. 1213¹ § 2 k.p.c. w zw. z art. 1214 § 1 i 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 98 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 1213¹ § 2 k.p.c. (...)