Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 25.03.2004 r. II SA/Wa 266/04, odrzucił skargę Karola R. w przedmiocie odmowy przez Ministra Finansów mianowania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, stwierdzając, iż zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa.
W sprawie Karola R. Minister Finansów nie miał obowiązku mianowania go na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, skoro w myśl art. 5 ust. 5e ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych minister może nie powołać na stanowisko naczelnika kandydata wyłonionego w drodze konkursu - wyjaśnił sąd.
W skardze kasacyjnej Karol R., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5e ustawy o urzędach i izbach skarbowych polegającą na przyjęciu przez Sąd, że przepis ten nie nakłada na Ministra Finansów obowiązku powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z tym przepisem Minister Finansów może nie powołać na stanowisko kandydata wyłonionego w drodze konkursu tylko w przypadku, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków, zatem w sytuacji, gdy warunek taki nie zachodzi, Minister ma obowiązek powołania kandydata z konkursu na stanowisko. Wyrazu "może" w art. 5 ust. 5e ustawodawca użył jedynie w odniesieniu do samej czynności powołania, a nie do oceny przez Ministra Finansów osoby kandydata, gdyż obiektywne wypełnianie obowiązków naczelnika urzędu skarbowego nie zależy od swobodnego uznania Ministra, lecz przesłanek dających się rzetelnie udowodnić lub choćby uprawdopodobnić - podkreślono.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew jej twierdzeniu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można bowiem zarzucić błędnej wykładni art. 5 ust. 5e ustawy z dnia 2l czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych /Dz.U. 2004 nr 121 poz. 1267/.
Przepis ten stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może nie powołać na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu w przypadku, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełnienia obowiązków dyrektora izby lub naczelnika urzędu. Wynika z niego zatem, że wygranie konkursu na te stanowiska nie rodzi po stronie ministra finansów obowiązku powołania na nie osoby, która konkurs wygrała, skoro organ ten ma uprawnienie do oceny co do obiektywnego wypełniania obowiązków przez kandydata.
Nie można więc zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu błędu w stwierdzeniu, że w sprawie skarżącego Minister Finansów nie miał obowiązku powołania Go na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, skoro cyt. art. 5 ust. 5e ustawy o urzędach i izbach skarbowych daje temu Ministrowi prawo oceny kandydata wyłonionego w drodze konkursu i wręcz upoważnia do nie powołania na stanowisko.
Skoro z przepisów prawa nie wynika obowiązek powołania na stanowisko sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie odmowy powołania do pełnienia funkcji naczelnika urzędu skarbowego i zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Karola R., jako nie podlegającą kognicji sądów administracyjnych z mocy art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 tej ustawy.