Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 17 lipca 2003 r. odrzucił wniosek Andrzeja D. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2000 r. w sprawie II SA/Wr 2268/98, w której Sąd oddalił skargę Andrzeja D. na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia 24 listopada 1998 r. w przedmiocie pozbawienia skarżącego z dniem 20 września 1998 r. prawa do zasiłku z tytułu czasowego pozostawania bez pracy.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej D. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Powyższa skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./. Przepis ten stanowi, iż w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
W myśl przepisów tej ustawy, skarga winna odpowiadać warunkom określonym w art. 176, a nadto powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
Wymagania takie wynikają z przepisu art. 175 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie skargę kasacyjną sporządził sam Andrzej D. Z powyższych względów, jako niedopuszczalna, podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178, art. 58 par. 1 pkt 6 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.