Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 lipca 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 959/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 30 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 5 maja 2004 r. pełnomocnik W. W. wniósł za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z 30 marca 2004 r. Wezwany w dniu 14 czerwca 2004 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, które to wezwanie doręczono mu w dniu 21 czerwca 2004 r., nakleił na pismo z dnia 28 czerwca 2004 r. znaki opłaty sądowej w kwocie 200 zł. Sąd I instancji w swym postanowieniu stwierdził, że zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz, 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), opłaty, w tym wpis uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu lub na jego rachunek bankowy. Skoro wniesiono wpis sądowy w formie nieprzewidzianej w ustawie oznacza to, że nie usunięto braku formalnego skargi. Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, odrzucił skargę.
W skardze kasacyjnej W. W. reprezentowany przez adwokata zaskarżył to postanowienie i wniósł o jego "uchylenie na kierunku merytorycznego rozpoznania skargi", W uzasadnieniu podniósł, iż utracił drak wezwania, a nie miał żadnej możliwości uiszczenia wpisu gotówką w kasie Sądu, a jednocześnie, ponieważ w Urzędzie Pocztowym nie znano numeru rachunku bankowego Sądu, uiścił wpis obiegowym w RP znakiem sądowym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie tej skargi zauważając, że podniesione w niej argumenty nie są wiarygodne, a strona reprezentowana przez pełnomocnika uchybiła przepisom art. 219 § 1 i 2 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. brak jest podstaw do uznania tej skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie, przez profesjonalnego pełnomocnika w najmniejszym stopniu nie odpowiada wymogom skargi kasacyjnej stawianym przez przepisy p.p.s.a. Nie oparto tej skargi na żadnej z podstaw określonych w art. 174 p.p.s.a. Nie określono czy postanowienie Sądu I instancji zaskarżone jest w całości czy też w części. Nie przytoczono żadnej z podstaw kasacyjnych, a więc, co oczywiste także jej nieuzasadnione. Nie wskazano także zakresu żadnego uchylenia.
Wskazane błędy skargi kasacyjnej uniemożliwiają Sądowi jej rozpoznanie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 90 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.