Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z 30 marca 2026 r., sygn. akt III SAB/Gl 389/25 odrzucił skargę A.G. na bezczynność Prokuratora Regionalnego w Katowicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a następnie, wezwaniem z 13 lutego 2026 r. skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Korespondencję skutecznie doręczono 9 marca 2026 r. W wyznaczonym siedmiodniowym terminie, liczonym od dnia doręczenia wezwania, wpis nie został uiszczony, natomiast pismem z 12 marca 2026 r. skarżący zwrócił się o rozłożenie wpisu na raty po 10 zł. Następnie pismem z 18 marca 2026 r. skarżący został poinformowany o braku możliwości rozłożenia na raty wymaganego wpisu od skargi.
WSA w Gliwicach, w powołanym postanowieniu z 30 marca 2026 r., wskazał, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W zażaleniu na to postanowienie z 24 kwietnia 2026 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 45 Konstytucji RP, nie określając jednocześnie na czym to naruszenie miałoby polegać. Następnie, w piśmie z 27 maja 2026 r., uzupełniającym braki zażalenia, skarżący podniósł zarzuty:
‒ wyjątkowo rażącej obrazy art. 6 EKPC i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 32 ust. 1-2 Konstytucji RP, przez pozbawienie prawa do sądu, aby chronić funkcjonariuszy publicznych;
‒ wyjątkowo rażącej obrazy art. 32 Konstytucji RP przez tuszowanie rażących naruszeń prawa i przestępstw faworyzowanej kasty sędziowskiej, co stanowi de facto udział w przestępstwie;
‒ wyjątkowo rażącej obrazy art. 61 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa do informacji publicznej, dotyczącej działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne;
‒ wyjątkowo rażącej obrazy art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż wnioskodawca "w sposób wyjątkowo pełny wykazał swoją porażającą sytuację, do której doprowadziło niezgodne z prawem działanie władzy państwowej, co de facto nadal jest kontynuowane w niniejszej sprawie";
‒ wyjątkowo rażącej obrazy art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a. poprzez "przejęcie przez Referendarza roli 3 Sędziów oraz nieuzasadnione i błędne ustalenie elementarnych podstaw stanu faktycznego i przyjęcie, że wnioskodawca działa nie w interesie społecznym, nie w celu oficjalnego ujawnienia ekstremalnie haniebnych i porażających czynów funkcjonariuszy publicznych, nie dlatego, że całe swoje życie poświęca dla dobra Ojczyzny, ujawniając sprzeczne z prawem działania różnych instytucji państwowych, bez uwzględnienia, że działania wnioskodawcy doprowadziły już do wielu istotnych zmian w funkcjonowaniu organów państwa, ale bezpodstawne, nieuprawnione i sprzeczne ze stanem faktycznym stwierdzenie, że wnioskodawca działa w swojej sprawie";
‒ całkowitego pominięcia, że "wystąpiła realna potrzeba ochrony naruszonego mafijnymi przestępstwami interesu nie tylko skarżącego, ale Polski".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Jeśli opłata nie została wniesiona przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3).
Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało skutecznie doręczone i nie zostało wykonane w zakreślonym terminie. WSA w Gliwicach słusznie zatem odrzucił skargę.
W wyroku z 10 maja 2000 r., sygn. K 21/99 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i bezwzględnym. Nawet sposób ukształtowania postępowania przed sądem stwarza pewne ograniczenia, do których można zaliczyć m.in.: opłaty. Są one niezbędne ze względu na pozostałe wartości państwa prawnego, jak np. zaufanie do prawa czy bezpieczeństwo prawne. Wymogi proceduralne nie stanowią ograniczenia prawa do sądu ani do rzetelnego procesu, dotyczą wszystkich, ponadto odnoszą się również spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej. W sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 6 EKPC, art. 32, art. 45 i art. 61 Konstytucji RP.
Przepisy art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. dotyczą czynności referendarza, co nie było przedmiotem sprawy. Ponadto nie były stosowane przez WSA w Gliwicach.
Sąd pierwszej instancji nie stosował również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2, pkt 7, "art. 246 § 1 pkt 2" K.p.a. są bezpodstawne. Dodać również trzeba, że art. 246 § 1 nie jest podzielony na punkty.
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.