Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z 19 marca 2026 r., sygn. akt III SO/Gl 20/25 odrzucił wniosek A. G. o wymierzenie Prokuratorowi Okręgowemu w Katowicach grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. za nieprzekazanie sądowi w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, z uwagi na niewykonanie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.
W zażaleniu na to postanowienie z 17 kwietnia 2026 r. wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 45 Konstytucji RP, nie określając jednocześnie na czym to naruszenie miałoby polegać. Podniesiono również zarzut wydania powołanego postanowienia przez osobę, wobec której wnioskodawca złożył "liczne wnioski o wyłączenie, nie tylko ze względu na wątpliwości związane z powołaniem, ale na jednoznacznie okazaną niechęć do skarżącego i hurtowe odrzucenie jego kilku wniosków".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Jeśli opłata nie została wniesiona przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3). Według zaś art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Trafnie zauważył Sąd I instancji, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie grzywny zostało przesłane na adres ePUAP wnioskodawcy i uznane za skutecznie doręczone 17 lutego 2026 r., a więc termin wyznaczony do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 24 lutego 2026 r. Wezwanie nie zostało wykonane do momentu wydania postanowienia, tj. 19 marca 2026 r. WSA w Gliwicach słusznie zatem odrzucił wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie sądowi w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy.
WSA w Gliwicach, oddalając wnioski strony o wyłączenie asesora WSA Adama Pawlyty, który orzekał w przedmiotowej sprawie, oceniał oświadczenie, złożone na podstawie art. 22 § 2 P.p.s.a. oraz okoliczności powołania. Ocena ta nie budzi zastrzeżeń.
W wyroku z 10 maja 2000 r., sygn. K 21/99 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i bezwzględnym. Nawet sposób ukształtowania postępowania przed sądem stwarza pewne ograniczenia, do których można zaliczyć m.in.: opłaty. Są one niezbędne ze względu na pozostałe wartości państwa prawnego, jak np. zaufanie do prawa czy bezpieczeństwo prawne. Ponadto wnioskodawca nie wskazał na czym miałoby polegać ‒ jego zdaniem ‒ naruszenie art. 45 Konstytucji przez Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.